Texel viert Pinksteren met cabaret: ‘Zijn hier veel verwarde mannen?’

Huiskamerfestival Broadway Texel

Op Texel ruimen de bewoners van Den Hoorn hun huiskamers met Pinksteren in voor het huiskamerfestival Broadway Texel, waar tientallen cabaretiers en muzikanten met plezier optreden. Van Pieter Derks tot Mylou Frencken met Gerrie Hondius.

Pieter Derks (hier in 2017) zong vrijdag op Broadway Texel zijn lied: „Ik ben van de witte vlag. Ik vecht niet voor volk & vaderland” ÁNP/ Koen van Weel

“Zijn er op Texel veel verwarde mannen?” vraagt cabaretier Pieter Derks. Sommige Texelse vrouwen in de zaal roepen enthousiast “ja.” Een paar mannen brommen “nee.” Het is vrijdagavond, en het bijzondere pinkstertheaterfestival Broadway Texel is in volle gang. Drie avonden lang, van vrijdag 18 mei tot en met zondag 20 mei, treden tientallen cabaretiers, muzikanten en acteurs op in huiskamers en op andere ongebruikelijke plekken, zoals in boerenschuren, in Den Hoorn, Texel.

Bewoners hebben hun kamers en schuren beschikbaar gesteld aan kunstenaars die vier keer op een avond een half uurtje optreden. Het publiek loopt steeds naar een volgende locatie in Den Hoornse dorpsstraten. Bij de huizen of zaaltjes, schuren of garages met voorstellingen staan bewoners om kaartjes te controleren.

Midden in De Klif (het dorp is rond een verhoging in het landschap ontstaan), de hoofdstraat van het schilderachtige 17de-eeuwse dorpje, is de straat met een feesttent overkapt bij theaterrestaurant De Toegift, waar bezoekers zich verdringen om bier en andere consumpties.

22 jaar geleden nam de toenmalige eigenaar van dit theaterrestaurant het initiatief voor het tweejaarlijkse Texelse huiskamerfestival; het is daarom het hart van het Broadway Texel festival, en na elke festivaldag is daar nog een nachtfeest met optredens van de artiesten van die dag. En veel drank natuurlijk.

Het is vooral de intieme sfeer die dit huiskamertheaterfestival bijzonder maakt. De kleinschaligheid maak het ontspannen; je komt als publiek op plekken waar je anders nooit zou komen, en de artiesten zijn benaderbaar dichtbij.

Pieter Derks in Texels dorpshuis

Pieter Derks was duidelijk op zijn gemak bij zijn optreden in het dorpshuis aan de Herenstraat 30. Hij breidde zijn show met nuchtere geëngageerde grappen uit tot Texel. Dat Nederland (“Nederland is voor niemand”) ooit bevolkt was geraakt door Homo sapiens, oorspronkelijk uit Afrika, vond hij onbegrijpelijk: “Een plek beneden de zeespiegel, waar het altijd regent.” Alleen de diepst ontevredenen onder onze voorouders waren steeds verder van hun oorspronkelijke zonnige woonplaatsen getrokken. Tot ze op Texel kwamen en niet verder konden. Hun geklaag kon je nog steeds in de schapenweiden van Texel horen, aldus Derks in zijn satirische aanval op het anti-immigratiedenken.

Een zak als Mozzarella-verpakking?

In de krappe werkplaats van fietsenverhuurder Vermeulen Bikes probeerde cabaretier René van Meurs een paar verhaaltjes uit voor zijn nieuwe show. Spiekend in zijn opschrijfboekje bracht hij wat nieuwe grappen, sommige geslaagd, sommige minder. Zoals de grap dat zijn teelballen erbij hingen als bollen mozzarella in een plastic zak. Een dame uit het publiek wees Van Meurs krachtig terecht: “Dat is een slechte grap, die hoef je niet te maken.”

In een grote boerenschuur (Klif 33) tussen tractoren en kratten waarin bloembollen opgeslagen werden, trad vrijdagavond ook de band van Anne van Rijn op; een verdienstelijke coverband, die aanstekelijk rock- en, toepasselijk, countrymuziek maakte in de boerenschuur.

Hoogtepunt: Frencken en Hondius

Hoogtepunt van de avond was een try-out van zangeres Mylou Frencken, gitarist Ronald Schmitz en zandtekenares Gerrie Hondius, in een huiskamer, met de bewoners erbij. Frencken zong een aantal mooie luisterliedjes over liefde en verlies. Niet alleen werd ze door Schmitz prachtig begeleid; Gerrie Hondius verbeeldde ook de inhoud van de liedjes met vloeiende, krachtige en inventieve zandtekeningen: vluchtige, steeds veranderende illustraties in zand op een lichtbak, geprojecteerd op een scherm.

Ze vormden een magische begeleiding van zowel zang als muziek. Hondius’ zandtekeningen brachten de liedjes, zoals Blaas de kaarsen nog niet uit en Vier seizoenen, nog meer tot leven en gaven er een nieuwe dimensie aan. Hondius illustreerde soms details uit een lied knap, maar durfde ook abstracte, wervelende beelden te maken, als dat beter bij de sfeer van het lied paste. Het waren meesterlijke tekeningen bij prachtig gezongen liedjes.

Dat vond ook het publiek, onder wie eigenaren van de woonkamer, Ed en Els Drijver, in wier huis (Klif 3) het optreden was. “Prachtig,” zei Ed, “en dat in je eigen huis.”

    • Ellen de Bruin
    • Paul Steenhuis