Opinie

    • Hugo Camps

Lange messen

Het zijn de dagen van de lange messen. De definitieve samenstelling van de nationale selecties voor het WK in Rusland maakt slachtoffers. Grote namen in Frankrijk, Portugal en Duitsland hebben de kern van 23 uitverkorenen niet gehaald. Het leidt tot bittere achterhoedegevechten, tot gooi- en smijtwerk met reputaties. Boze geesten maken van frustraties vlammenwerpers.

De afvallers voelen zich diep gekwetst in hun sportieve eer, al zit er ook een minder verheven kant aan de teleurstelling. Een WK is een gedroomd transferpodium. Daar wordt de marktwaarde verdubbeld of begint voor sommige voetballers de dans van het grote geld. De sterren van het toernooi houden er lucratieve persoonlijke sponsorcontracten aan over.

Er wordt vaak wat lacherig gedaan over de mantra ‘spelen voor volk en vaderland’, maar het bestaat. Het zijn niet alleen holle woorden uit een antieke roman. Neem Arjen Robben, toch niet de meest bevlogen dichter van het heimatgevoel. Hij heeft bij de grootste clubs gespeeld, maar voor Oranje staat hij steeds in het gelid. Desnoods 24 uur op 24, desnoods op één been. Zo was het ook met Wesley Sneijder. Zijn einde bij het Nederlands elftal was geen verjaardagsfeestje. Het afscheid viel hem zwaar, maakte hem bokkig en humeurig. Bij Oranje voelde hij vleugels die hij in het clubvoetbal niet meer had.

Er zijn ooit internationals geweest die bedankten voor het Nederlands elftal. Het bleek een tijdelijke zinsverbijstering te zijn. In galop keerden ze terug op hun stappen. De stoïcijn Frank Rijkaard is daarvan het meest tot de verbeelding sprekende voorbeeld. Afscheid nemen van het nationale team is een ander soort pijn dan gepensioneerd worden bij een club. Er is het gevoel dat er aan je identiteit wordt gerammeld.

De commercie verduistert de geesteshouding die ook in het voetbal aanwezig is. Zoals kinderen hun identiteit ontlenen aan iconen uit de sport, zo staat bij voetballers de zin van het bestaan even op het spel bij een nakend afscheid. Robin van Persie doet er als voetballer nog een jaartje bij, niet voor het geld, voor het leven.

De Franse international Dimitri Payet heeft een week gehuild nadat hem was meegedeeld dat hij buiten de selectie voor het WK in Rusland viel. Hij noemde het een amputatie. De grootste marteling in zijn leven. Als chouchou van ‘Les Bleus’ die nog in de finale Olympique Marseille - Atlético Madrid had gestaan, voelde het bedankbriefje als verraad. Dat hij met blessures worstelde, was niet relevant.

Deze zaterdag speelt Gianluigi Buffon zijn laatste wedstrijd voor Juve. Na zeventien jaar trouwe dienst. De 40-jarige doelman heeft de uitstraling voor een standbeeld op de Zoncolan. Hij won alles wat er te winnen was, met Juventus en met de Squadra. Toen hij laatst met Juve werd uitgeschakeld in de Champions League strompelde hij als een gewond dier van het veld, vloekend en tierend op de ref. Van Buffon was je bang, zei de ex-Ajacied Wesley Sonck.

Of hij daadwerkelijk stopt met voetballen is nog niet zeker. Hij sprak van een paar interessante aanbiedingen die op zijn weg waren gekomen. La Gazetta suggereerde PSG. Intimi van de ‘modern day legend’ weten het zeker: Gigi kan geen afscheid nemen. „Na zijn laatste wedstrijd voor het nationale team zat hij helemaal stuk.” Ik herinner mij het beeld: zoveel radeloosheid te zien in een boefjestronie was aangrijpend.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.
    • Hugo Camps