Brieven

Brieven

Foto Julius Schrank

Wateroverlast

Grondwaterheffing

In het artikel Uw kelder, uw grondwater, uw probleem (16/5) wordt terecht aandacht gevraagd voor de effecten van ruimtelijke ontwikkelingen op het grondwater. Ook in steden speelt dit probleem. Ruimtegebrek en winstbejag leiden tot het creëren van steeds meer versteende ondergrondse ruimten. Maar het diep onderkelderen van woningen en het aanleggen van parkeergarages betekent verlies van waterbergend vermogen. De effecten daarvan, zoals overstromingen (bij extreme buien), ondergelopen kelders en verzakkingen, worden pas later zichtbaar. Wanneer dan de riolering moet worden aangepast of bezinkbassins moeten worden aangelegd gaat dit op kosten van de gemeenschap. Bij het verlenen van bouwvergunningen zou hiervoor compensatie kunnen worden gevraagd in de vorm van een heffing, gerelateerd aan het verlies van waterbergend vermogen. Het zou goed zijn als zowel burgers als overheden bewuster omgaan met mogelijke grondwater problemen.

Kallemooi

Achterhaald gebruik

Ineke van Gent, sinds najaar 2017 burgemeester van Schiermonnikoog, krijgt deze dagen stevige kritiek te verduren van dierenwelzijnsorganisaties vanwege een lokaal gebruik met een levende haan.

Tijdens Kallemooi, een volksfeest met Pinksteren, wordt ieder jaar een haan in een mand opgesloten en in een achttien meter hoge mast gehesen (zie foto) om na drie dagen weer te worden bevrijd. Een progressieve bestuurder als Van Gent, die als Tweede Kamerlid voor GroenLinks jarenlang dierenwelzijn in haar portefeuille had, zal toch inzien dat dergelijk gebruik van een levend dier niet meer van deze tijd is. Maar zij is niet benoemd als GroenLinks-burgemeester. Een burgemeester staat staatsrechtelijk boven politieke partijen. Zijn of haar politieke kleur mag dan ook niet bepalend zijn voor het gemeentelijk beleid.

Dit moet wel haast wringen bij Van Gent, die zich toch aan de zijde van de eilanders schaart die deze traditie met een ongekende verbetenheid verdedigen. Zij verschuilt zich achter gedoodverfde (schijn-)argumenten dat de haan eten en drinken meekrijgt en dat een dierenarts via een camera toezicht houdt. Het moet ook voor Van Gent evident zijn dat die maatregelen er slechts toe strekken dat het dier de exercitie zal overleven en niets te maken hebben met het welbevinden van het dier. Mijn idee over deze bestuurlijke impasse: niet haar politieke kleur, maar wel haar gezond verstand in combinatie met een beetje lef moeten er toe leiden dat Van Gent de weg gaat effenen naar een Kallemooi zonder levende haan. Want laten we wel wezen: als een alternatief eenmaal ingeburgerd is, kraait er toch geen haan meer naar deze achterhaalde folklore?

Ingmar Bergman

Onvergetelijke films

In zijn overzichtsartikel n.a.v. de honderdste geboortedag van Ingmar Bergman (Wat is er nog zo goed aan Bergman, 16/5) legt Peter de Bruijn sterk de nadruk op Bergmans worsteling met God, angst, schuld, de dood en liefde, waarmee hij de lijn voortzet van vele critici voor hem. In De Bruijns top-tien films van Bergman ontbreken twee meesterwerken uit zijn beginjaren als regisseur, die dat nogal eenzijdige beeld kunnen nuanceren: Glimlach van een zomernacht uit 1955 (een ‘geniale klucht’ volgens mijn oude Filmencyclopedie, met 4 sterren uit 4), en Wilde aardbeien uit 1957, volgens velen een van zijn beste, meest toegankelijke films. In beide films weet Bergman op een geraffineerde manier melancholie met humor en levensplezier te combineren. Met Bergmans christelijk geïnspireerde films had ik niet veel affiniteit, maar met deze twee films uit het begin van zijn carrière des te meer. Onvergetelijk. Het is te hopen dat ze vertoond zullen worden op het festival Film by the Sea komend najaar.

Babyboomers

Alles moest anders

In De mythe van de machtige babyboomer (12/5) schetst Hubert Smeets een beeld van de babyboomers. Ik mis de onuitputtelijke dwang alles anders, en dus ‘beter’ te doen. Het begon al met de opvoeding in die jaren. Waarom zou jij als ouder weten wat goed is voor het kind? Nee, gewoon lekker laten gaan. Opvoeden betekende dat jij van bovenaf ging vertellen hoe het moest. Dat nooit. Een huis moest een rommel zijn. Schoon en netjes uit de jaren vijftig was zo burgerlijk, bijna nazi. Afwas liet je staan, schoonmaken bleek een dwangneurose, in de tijd die je had ging je de wereld verbeteren.

Er was een waslijst aan verbeteringen. Allereerst moesten de kernwapens de wereld uit. Daar had je de handen al vol aan. Artsen werden uit hun ivoren toren getreiterd, hun geheimtaal ging op de schop. Openheid, de patiënt had recht op een bijsluiter. De universiteiten moesten eens ophouden met te doen alsof zij alles wisten. Geen boeken meer want alles wat daarin stond was al bedacht, dat kan je dus zo opzoeken. Idealen waren er ook, neem de liefde, daar kon je nooit te veel van krijgen. Van liefde rookte elke schoorsteen in die jaren.

Gasleiding

Afscheid van gas

In NRC lees ik het artikel EU wil nu haast maken met Balkan (17/5). Met de aanleg van gasleidingen (kosten bijna 40 miljard euro) wil de EU meer invloed op de Balkan. Ik neem aan dat Nederland, als EU-lid, hieraan meebetaalt. Tegelijkertijd wil datzelfde Nederland, onder verwijzing naar het klimaatakkoord van Parijs en de bevingen in Groningen, zo snel mogelijk afscheid nemen van het aardgas. Hoe valt het een met het ander te rijmen?

Het achterhuis

Anne is handel

Anne Frank heeft enkele bladzijden van haar dagboek zorgvuldig afgeplakt en zo haar privacy beschermd. Haar huidige zaakwaarnemers hebben gemeend deze bladzijden met behulp van de modernste technieken aan de openbaarheid te moeten prijsgeven. Voor Anne Frank geen piëteit en privacy.

Anne Frank is handel geworden.

Wat is de volgende stap: een bed and breakfast in het achterhuis?

    • Cora Duin
    • Bert van Nieuwenhuizen
    • Caroline de Groot
    • Albert Rijksbaron
    • Jet van Dam van Isselt
    • Pim Vermeulen
    • G. van Kekem