Recensie

‘Tamme’ Sohn uiteindelijk toch dansbaar

Pop

De muziek van het Britse-Oostenrijkse Sohn bestaat uit elektronische elementen, gitaar en bewerkte drums. Gezeten achter hun tafels met apparatuur voeren drie muzikanten de nummers werkelijk live uit.

Sohn tijdens een festivaloptreden in Londen in 2014. Foto Foto Andy Sheppard

Sohn is de artiestennaam van Christopher Taylor, een Brits-Oostenrijkse muzikant met een ambitieuze stijl. Taylor bouwt zijn nummers op uit elektronische elementen, een zweem van gitaar en een pulserende onderstroom van bewerkte drums. Zijn stem stijgt daarbovenuit: een hoog, zalvend geluid dat meegolft met de synthetische fluctuaties.

Ook live is Sohn ambitieus. Samen met twee muzikanten worden de nummers werkelijk live uitgevoerd – al zijn sommige achtergrondvocalen tevoren opgenomen. Bij het optreden van vorig jaar, op het festival Down The Rabbit Hole, was Sohn nog een kwartet, met Taylor vooraan en de band op de achtergrond.

De opstelling is nu veranderd. Op het podium van het uitverkochte Paradiso, dinsdagavond in Amsterdam, zaten de muzikanten in een halve cirkel, met hun blik richting zaal. Verdwenen waren ook Taylors dramatische lange jas en zwarte hoed. De ‘Western-priester’ van toen, was nu een hardwerkende muzikant, met wollen mutsje en no-nonsense kleding.

De opstelling was uitnodigend, als een vriendelijk tribunaal. Taylor zat aan zijn tafel met apparatuur, waar hij ook gitaar speelde, met naast hem een muzikant met elektronica, en daarnaast de drummer die zijn voorgeprogrammeerde klanken in weelderige stromen tot leven bracht. De ritmes van Sohn hebben een originele en klaterende klank. Daarbij vergeleken zijn de synthetische partijen soms doorsnee.

De eerste helft van het optreden was daardoor nog tam, met Taylors hoog opvlammende zang, ingebed in bekend klinkende texturen. Na het piano-intermezzo van ‘For My Daughter’, ontstond er meer reliëf in het geluid, dankzij de onrustige percussie-elementen in ‘Tremor’ en de als spookstemmen door elkaar heen geweven klanken van ‘Bloodflows’. Bij het losjes dansbare ‘Artifice’ en het adembenemende ‘Hard Liquor’, dat zigzagt tussen kale beats en symfonische uitspattingen, veranderde het wiegende publiek in een opgewonden menigte.

    • Hester Carvalho