Opinie

    • Frits Abrahams

Ludieke brutaliteit

Onlangs leek ik een sympathieke mail te krijgen van de Rabobank Amsterdam. Zulke mails krijg ik niet elke dag van deze bank, zelfs niet elk jaar, en dus koesterde ik de tekst alsof het een mild lentezonnetje was.

„Beste meneer/ mevrouw”, schreven ze, „Rabobank wilt u graag de nieuwe betaalpas introduceren. Wij hebben de laatste tijd veel last van storingen en misbruik van betaalpassen, om dit te stoppen hebben wij een nieuwe omgeving ontwikkeld die hier tegen gewapend is. Uw Rabo Internetbankieren en betaalpas vallen ook onder de nieuwe beveiligde omgeving die wij hebben ontwikkeld.”

Jammer van dat ene taalfoutje (‘Rabobank wilt’), maar verder leek het me prima dat de Rabobank technieken ontwikkelde om mij te beschermen tegen allerlei internetgeboefte. De brief was met naam ondertekend door de ‘Adviseur Dagelijkse Bankzaken’ en eronder prijkte het telefoonnummer van de Rabobank Amsterdam. Ik controleerde deze gegevens snel – je weet maar nooit – en ze bleken te kloppen.

Pas daarna las ik grondig de tweede alinea van de brief, waarin werd uitgelegd welke instructies ik kon volgen. Ik moest mijn oude betaalpas opsturen naar een recycle inleverpunt van de Rabobank, waarna ik „binnen een werkdag” een nieuwe betaalpas zou krijgen. Ik hoefde nu alleen nog maar via een onderstaande link een formuliertje in te vullen – kwestie van vier minuten. „Niet doen!”, hoor ik de lezer thuis al roepen, „phishing mail!” Dank voor het advies, maar het is niet meer nodig, want ik zag zelf ook opeens grijnzende boeventronies (boeventronies grijnsden al in mijn jongensboeken) door de vismeel heen schemeren.

Ik belde mijn bank die reageerde met een uitgebreide mail over internetcriminelen die de argeloze mens willen bestelen. „Klik daarom bij twijfel nooit op een link in een e-mail die vals lijkt. En geef ook nooit uw persoonlijke gegevens als pin-, inlog- of signeercodes af.”

Wat mij even op het verkeerde been had gezet, en waar ik achteraf ook wel om moest lachen, was de ludieke brutaliteit van deze cybercriminelen. Zij exploiteerden de angst voor hun zwendel (‘misbruik van betaalpassen’) als middel om die zwendel nog beter uit te voeren. En zij gebruikten daarbij de identiteit van het bedrijf dat door de klant juist beschouwd werd als zijn veilige haven.

Het is duidelijk dat deze criminelen piekeren over nieuwe methoden om ons een poot uit te draaien. Wat staat ons nog te wachten? Misschien krijg ik (en u ook) binnenkort wel de volgende mail.

„Beste meneer/ mevrouw, misschien denkt u weleens: ik zou ook wel columns willen schrijven, zó moeilijk is dat nou ook weer niet. Inderdaad: waarom zou u dat niet kunnen? U kunt het allicht probéren. Ik wil u daar graag met raad en daad bij terzijde staan. Geduldig zal ik u de kneepjes van het vak bijbrengen. Daarna zal ik ervoor zorgen dat u uw columns kunt onderbrengen bij een van de gerenommeerde kranten van Nederland. Ook zal ik bemiddelen bij de vaststelling van uw honorarium, waarover ik slechts een bescheiden courtage zal heffen. Alles wat u hoeft te doen: klik op onderstaande link, vul uw persoonlijke gegevens in en maak bij wijze van voorschot 1.000 euro over op genoemd rekeningnummer. Met vriendelijke groet, Frits Abrahams.”

    • Frits Abrahams