Recensie

Wezenloze wraakthriller

Thriller ‘Josie’ begint als een ingeslapen psychologisch drama, maar ontpopt zich uiteindelijk ineens als wraakthriller. Om onnavolgbare redenen.

Josie (Sophie Turner) wordt beloerd.

Als de versufte en opgebrande Hank een man in gevangenispak in zijn roeibootje ziet zitten, dan weet je dat die er niet voor niets zit. Tot dat moment lijkt Josie gewoon een drama over een stelletje mensen in een motel. Hun levens beginnen te schuiven door de komst van middelbare scholiere Josie; in het bijzonder dat van Hank. Ze maakt iets in hem wakker. Maar hij is te oud. Of zij is te jong. En bovendien heeft hij concurrentie van Josies klasgenoot Marcus, aan wie hij om onduidelijke redenen een bloedhekel heeft.

Als die man in dat oranje pak er niet had gezeten, had Josie heel lang een ingeslapen psychologisch drama geleken (nog langzamer dan de schildpadden die Hank bij wijze van hobby houdt). Hij is een man die als gevangenbewaarder in de dodencel heeft gewerkt en misschien wel in het reine moet komen met de vele ter dood veroordeelden die hij vlak voor het vonnis aan hun brancard heeft vastgegespt. Maar er was te veel scenario, of te weinig. Om een of andere onnavolgbare reden ontpopt de film zich in de laatste vijftien minuten plompverloren als wraakthriller. De oog-om-oog-moraal en de berusting van het ‘slachtoffer’ zijn tamelijk stuitend.