opinie

    • Arjen Fortuin

Een revolutie lijkt M niet te worden

Zap De eerste editie van M was veel tv over tv en dat is zelden tv die de wereld verandert. Maar Margriet van der Linden is een uitstekende interviewer en dat zal zich uitbetalen als er zwaardere gasten aanschuiven.

Arie Boomsma drukt zich op bij Margriet van der Linden. Beeld uit de eerste aflevering van talkshow M.

De eerste grap van Margriet van der Linden viel plat als een pannenkoek in het zand van de Sinaï-woestijn. Haar dagelijkse talkshow M (KRO-NCRV) was koud drie minuten onderweg toen het verjaardagsbezoek van Ivanka Trump aan Israël ter sprake kwam – én de veertig doden die toen al in Gaza waren gevallen. Op zich een goede reden om je dochter te sturen, zei Van der Linden en haar studio zweeg verbouwereerd. Ongepaste grappen zijn de beste, maar het helpt als ze, eh, grappig zijn.

Het lang naamloos gebleven M (een programmanaam van één letter is eigenlijk de voortzetting van de naamloosheid met andere middelen) werd een paar weken uitgesteld omdat productiemaatschappij Human Factor, dat ook Zondag met Lubach maakt, nog aan het concept moest sleutelen.

Maandag was het dan eindelijk zover: mogelijk zat er een regisseur in Van der Lindens oor te toeteren dat ze vooral Breed Moest Lachen, want de presentatrice deed in haar eerste aankondiging erg haar best om elke zweem van stuursheid van haar gelaat te jagen. Later vond ze haar uit Moltalk vertrouwde blik terug, waarbij ze gasten als een merkwaardige, maar veelbelovende diersoort lijkt te beschouwen.

Geen revolutie

Een revolutie in de Nederlandse televisiegeschiedenis lijkt M niet te worden. De eerste onderwerpen waren die van een DWDD-redactie in een voorzichtige bui: drie cabaretiers bespraken Boer zoekt Vrouw, schrijver Johan Fretz besprak de Bhagwan en Arie Boomsma besprak Arie Boomsma.

Komen ook politiek en actualiteiten op het menu van M?

Veel tv over tv dus en dat is zelden tv die de wereld verandert. Daar staat tegenover dat Van der Linden een uitstekende interviewer is, die haar gasten benadert met verstand van zaken, spot en zelfspot. Dat zal zich uitbetalen als er zwaardere gasten aanschuiven. Uit de eerste uitzending werd niet duidelijk of ook politiek en actualiteiten op het M-menu komen.

Tussen de hoofdgasten door zweefde klein grut, zoals een boekenclub en Albert Verlinde over koninklijke trouwerijen. Ook strikte M de Nederlandse toeschouwer die met een pluchen kip op het hoofd schreeuwend de aandacht trok tijdens de uitzending van het Eurovisie Songfestival en de natie, in de woorden van Van der Linden, „voor lul” zette. „Volgens mij zie je daar iemand die aan het genieten is”, analyseerde de man de beelden zelf.

Een pareltje

Een pareltje was het filmpje van een grijze vrouw die we eerst zagen in het uiterste hoekje van haar tuinbank, waar nog een streepje zon kwam, waarna ze binnen haar zelfgemaakte schilderijen liet zien. Haar hobby was ze, geïnspireerd door Bob Ross, begonnen na de dood van haar 17-jarige dochter. Dat was nu 30 jaar geleden. Had ze al eens een portret van haar dochter gemaakt? Nee, luidde het antwoord: „Dat heeft tijd nodig.”

Met één zo’n item per dag komen we M wel door. Daarna vertelde Arie Boomsma over de #MeToo-ervaring die hij als veertienjarige had en natuurlijk over het nieuwe fitheidsboek dat hij heeft gemaakt. Boomsma’s bewering dat alles uiteindelijk draait om het innerlijk contrasteerde nogal met de spetterende beelden van het Boomsmalijf die achter hem werden geprojecteerd.

„Wil je je misschien even opdrukken?” vroeg Van der Linden nadat Boomsma een tijdje had stilgezeten. Zeker! Het decor kraakte onder het gewicht van de goede Goliath van de Nederlandse televisie, maar ook die test doorstond M. In aanmerking genomen dat eerste pannenkoeken meestal mislukken, is er genoeg reden om aan te nemen dat het goed komt met M.

    • Arjen Fortuin