De beste van Bergman

Welke films van Ingmar Bergman staan nog steeds overeind? Een top-10.

1. De avondmaalsgasten (1962)

Gunnar Björnstrand, Bergmans beste acteur, speelt een dominee in een geloofscrisis die niet in staat is een depressieve visser in zijn kerkgemeente te troosten. Volmaakt.

2. Het uur van de wolf (1968)

Bergmans diepe persoonlijke crisis in de tweede helft van de jaren zestig leverde deze inktzwarte film op over een kunstenaar die is teruggeworpen op zijn angsten en nachtmerries.

3. Geschreeuw en gefluister (1972)

Harriet Andersson is ongeneeslijk ziek, sterft maar blijft bij de levenden, hoewel ze al naar verrotting ruikt. Alleen Bergman komt daarmee weg. Bergmans eerste grote kleurenfilm.

4. De maagdenbron (1960)

Film naar een middeleeuwse ballade over verkrachting, vergelding en vergeving. Hoe kan God het kwaad laten bestaan? Die oude vraag is zelden zo rauw opgediend.

5. Zomerintermezzo (1951)

Melancholieke vertelling over een zomerliefde die bruut wordt verstoord door het noodlot en de tragische compromissen van de volwassenheid. Een geliefd thema van Bergman. Zie ook: Zomer met Monika (1953).

6. Havenstad (1948)

Voordat Bergman zijn eigen persoonlijke stijl vond, maakte hij sociale drama’s. Soms heel goede, zoals deze vroege film over een arbeider en zijn door het leven getekende liefje.

7. De spullenbaas (1953)

Bergmans meest uitbundige, woeste en agressieve film: de directeur van een haveloos circus is zijn armoedige bestaan zat, maar is ook ongeschikt voor het burgerleven.

8. Wachtende vrouwen (1952)

Bergman maakte vele diepgravende melodrama’s in de jaren vijftig. Hier vertellen vrouwen elkaar hoe het er echt aan toegaat in de liefde, op een avond dat hun mannen weg zijn.

9. Het zevende zegel (1957)

Een lastige film om echt van te houden, met al die zware symboliek. Toch essentieel voor Bergmans oeuvre. Ridder Antonius Block speelt zijn beroemde schaakspel met De Dood. Bergmans definitieve doorbraak, in hetzelfde jaar als het geliefde Wilde aardbeien.

10. Sarabande (2003)

Onverzoenlijk portret van de kunstenaar als oude man en tevens een schokkend relaas over de wederzijdse haat tussen een oude vader en zijn volwassen zoon.