‘Digital nomad zijn is soms heel treurig’

Tjeerd Langstraat (37) koos voor een dakloos bestaan als ‘digital nomad’. Hij stak al zijn spaargeld in het uitbrengen van zijn eigen boek en komt rond van 850 euro per maand. „Ik zie de toekomst met vertrouwen tegemoet.”

in

‘Momenteel ben ik in Overijssel voor een schrijfretraite. Ik zit heerlijk tussen de koeien en appelbomen in een pipowagen met veranda ervoor. Om zes uur sta ik op en ik werk tot laat door. Ik wil 3.000 woorden per dag op papier zetten.

„Dakloos? Technisch gezien wel, maar niet in de zin dat ik op straat leef of geen eten heb. Ik noem mezelf eerder digital nomad: ik werk waar ik kan. Omdat het financieel wat lastiger gaat, verhuur ik mijn huis in Rotterdam onder. Ik had een huurachterstand van drie maanden. Ik kampeer, slaap bij vrienden, pak af en toe een goede aanbieding op een vakantiepark en ben vaak bij mijn vriendin. Ik vind het fijn om onderweg te zijn. Maar toen ik wegregende op de camping in Zeeland dacht ik wel: digital nomad zijn is soms heel treurig.

„Als twintiger werkte ik bij een bank. Ik had een vast contract en een hoog inkomen – er was winstdeling. Het waren goede jaren. Maar het was ook oersaai. Van de ene op de andere dag nam ik ontslag. Ik reisde door Australië en besloot voor mezelf te beginnen als schrijver en journalist.

„Tot twee jaar geleden ging dat prima. Ik had veel opdrachten als reisjournalist en voor vakbladen en schreef twee thrillers. Maar toen werd ik samen met een aantal andere redacteuren en schrijvers uit de uitgeverij geschrapt. Ik ben er toen zelf een begonnen, Jalapeño Books, en heb daar al mijn geld ingestoken. Ik moest een site maken, redigeren, drukken. Veel werk, maar er komt bijna niks binnen en er gaat wel veel uit. In de herfst verschijnt mijn derde thriller. Ik hoop in de toekomst 200 boeken per maand te verkopen, dan kan ik ervan leven. Ik won al een paar prijzen voor mijn andere boeken dus zie de toekomst met vertrouwen tegemoet.”

uit

‘Ik geef niks om geld, behalve dat ik het nodig heb voor mijn vrijheid. Mijn grootste kostenpost op dit moment is mijn auto, zo’n 300 euro per maand. De rest gaat op aan horeca, reizen en verblijf. Ik deed vroeger aan CrossFit maar met 100 euro per maand werd dat te duur. Toen ik begon met rondtrekken acht maanden geleden, heb ik al mijn kosten teruggebracht naar het broodnodige om mijn huurachterstand af te lossen. Dat is gelukt.

„Ik mis het soms wel om wat zorgelozer te leven. Je maakt je elke dag wel druk om iets. Kan ik alles wel betalen? Zoiets als op vakantie gaan, is niet vanzelfsprekend. Daar staat tegenover dat ik nu heel bijzondere dingen meemaak. Ik was in de winter twee maanden in Amerika met een camper. Daar heb ik mooie verhalen geschreven én een beer gezien.

„Het klopt dat ik eigenwijs ben, tot vervelens aan toe. Ik maak het mijzelf en mijn omgeving weleens moeilijk. Ik zou ergens in vaste dienst kunnen gaan en een koophuis nemen, maar dat is niet wie ik ben. Mijn beslissingen zijn niet per se makkelijk, maar wel oprecht naar mijzelf.”

    • Jonas Kooyman