Recensie

Zoetige, matige show van Beth Hart

Beth Hart zingt in Amsterdam slordig en de rockgitaren klinken slap. Al weet ze bij sommige nummers haar stem ten volle te benutten.

De Amerikaanse zangeres Beth Hart.

Beth Hart maakt van haar entree in de Ziggo Dome zaterdagavond een grote zegetocht. Tussen het publiek door zigzagt de rockzangeres zich al zingend een weg naar het podium. Daar aangekomen wisselt ze zanglijntjes met de zaal en lonkt ze op de verlengde podiumarmen naar haar fans: „I bet I’ll never play a venue this big again!

Beth Hart is Amerikaanse, maar speelt in Amsterdam een thuiswedstrijd. Ze was in Nederland altijd al succesvol, maar sinds de bundeling van krachten met meestergitarist Joe Bonamassa, waar ze vier coveralbums mee uitbracht, nam haar populariteit grotere proporties aan. Voor het eerst vult ze in Nederland een zaal van formaat Ziggo Dome.

Rockvrouw

Grote zwart-witprojecties van Harts bewegingen accentueren haar rock-look: een half ontbloot bovenlijf vol tattoos, wild haar en een doorleefd gezicht. De verhalen tussendoor over afkicken van een alcoholverslaving passen in het plaatje. Maar de pose als doorleefde rockvrouw werkt vanavond als een dun laagje rockvernis voor een eigenlijk zoetige en muzikaal matige show.

Tijdens de stukken waarbij Hart het publiek vraagt mee te doen zingt ze zelf slordig, klinken rockgitaren slap en zijn de drums plichtmatig.

Blikkerig en zwabberig

In een reeks pianoballades neemt Hart de volle controle over haar stem. Op een klassieker als ‘Baddest Blues’ stuurt ze die met pijlsnel vibrato de hoogte in. Maar de hoop dat het tij ten goede zal keren is kortstondig. Als de band terugkeert, halen Hart en haar gitarist akoestische gitaren tevoorschijn. Niet alleen klinken die blikkerig dun, ook zwabberen ze ritmisch langs elkaar heen. De Amerikaanse beheerst het instrument minder goed dan stem en piano.

De tomeloze energie die je verwacht bij een concert van Beth Hart blijft uit. Imponeren mag best met rockclichés, maar dan moeten ze wel de zaal in knallen als vuurwerk. Hart blijft met haar stem overeind, maar het dak van de Ziggo Dome blijft erop zitten.

    • Tjeu Derks