Recensie

Deze auto is een lustpaleis met onbegrijpelijke klunzigheden

De DS7 Crossback zit fijn, vindt . Maar maak hem verdorie foutloos, Citroën.

DS 7 Crossback bij Citroën Amsterdam Foto Merlijn Doomernik

Betrapt meldt fotograaf Merlijn hoe hij op zijn lazer kreeg toen hij zich bij de dealer meldde voor zijn shoot van de SUV die ik had aangekondigd als de Citroën DS7 Crossback. Sorry, fout! Het was geen ordinaire Citroën maar een DS, het chique topmerk van – alweer sorry – Citroën. De typisch Franse charme en het ooit karakteristieke avantgarde-design van Citroën maken een premium-comeback. De vroegste DS’en waren Citroëns met een nieuwe naam, de Crossback is het eerste als DS ontwikkelde model.

DS is een uniek geval van een door het moedermerk zelf gecreëerde cultural appropriation. In zijn eigenzinnigheid spiegelt de DS7 zich aan het gekke Citroën van ooit. De startknop zit te ver van de bestuurder af, de barokke schakelaars op de middenconsole liggen als hiëroglyfen in een pesterige sleuf. De menutiptoetsen onder het 12 inch-multimediascherm geven bij aanraking geen voelbare reactie, hinderlijk. Maar de boterzachte vering van de voorwielaangedreven lobbes is een weldaad na de plankharde DS5.

Aan de buitenkant zou het een nieuwe Nissan- of Toyota-SUV kunnen zijn, een eclectische orgie van modetrekjes die alle merken in dit genre plunderen: grote sierstukken voor de uitlaatpijpen, enorme staande grille, belachelijke wielen. Het subtiele onderscheid zit op microniveau. In de DS Active Led Vision koplampen met drie draaibare lichtpitjes per koplamp, fraai schouwspel, of het sprookjesachtige ruitpatroon in de achterlichten.

Parel

Het Citroënnige, pardon, zit als de parel in de oester binnen. Het ingewikkeld geblokte patchworkleer symboliseert de obsessieve hang naar exclusiviteit die dit kind baarde. Via een draaiwieltje op het stuur kan het digitale dashboard vijf layouts van sober tot complex aannemen. De monumentale middentunnel is bekleed met geguillocheerd metaal in een clous de Paris-motief van minuscule piramidetjes, denk aan een ouderwets aluminium aanrecht. Het na de start uitklappende post-retroklokje met geperforeerde wijzers van het Franse horlogemerk B.R.M. is een ouderwets futuristisch mannenhorloge, het modern van vroeger. Ik merk dat Ivo Groen, de Nederlandse ontwerper van de auto, van mijn generatie is; hij kent zijn designgeschiedenis. De stiksels van het leer zitten andersom, de techniek heet point perlé; je ziet de onderkant van het tapijt, een rijtje elegante witte puntjes. De ventilatieroosters op de hoeken van het dashboard zijn verlucht met zilveren siervlakjes. Het uitstekende Focal geluidssysteem met veertien luidsprekers is sterk genoeg om de bij optrekken goed hoorbare diesel niet hinderlijk voor de muziek te laten schuiven.

Maar Crossback, kom op; ik ben te oud voor die kolder. Cross is voor Volkswagens en Mitsubishi’s. Ik stel voor dat we het barbaarse anglicisme letterlijk terugvertalen naar zijn moedertaal. Cross wordt Croix, van Back maken we Dos. CroixDos. De rest spreken we voortaan op zijn Frans uit. Déesse Sept Croixdos. Of, nog beter: Citroën Croixdos. We doen gewoon net alsof het een Citroën is.

Dat is het ook, want bij de eerste testpoging gaat hij kapot. Er floept een controlelampje aan, zoals dat hoort bij Citroëns. Het zegt dat ik AdBlue moet bijvullen, de vloeistof voor het filter dat de uitlaatgassen reinigt. Het kan loos alarm zijn, zoals dat gaat bij Citroëns. Het is iets echts, iets met een sensor. Ik vrees dat het geen incident was. In een Duits testverslag van een DS5 met dezelfde diesel kwam ik hetzelfde euvel tegen. De navigatie werkt aanvankelijk evenmin perfect. Op slag wordt dat onzinnige CroixDos een zeer toepasselijke naam. Hij draagt een kruis op zijn rug.

Onbegrijpelijk. Dit is verdomme al de tweede test-DS waarmee ik panne kreeg. Hoe kan een fabrikant zo klunzen met een pretentieus model dat veeleisend publiek moet trekken? Half werk, terwijl de DS7 overall een voor een Frans product verrassend degelijke indruk achterlaat. Hij is alleen zo vet. Zijn bespottelijke breedte staat garant voor veel manoeuvreerpret in parkeergarages. Achter is de ruimte niet overweldigend, hoewel met 555 liter aanvaardbaar en na het neerklappen van de achterbank ontstaat een vlakke laadruimte. DS had de slimme ingeving een stevig spandoek aan te brengen dat het gat vult tussen rugleuning en laadvloer. De diesel, hoe zuinig ook, is niet meer van deze wereld, maar een benzinemotor is er ook en volgend jaar komt de plugin-hybride. Maak hem foutloos, Citroën – dan zit er goeie handel in dat lustpaleis.

Noot: Een woordvoerder van DS Automobiles laat weten dat het AdBlue-lampje dat ging branden een waarschuwingslampje betreft. De auto is niet gestrand, toen het lampje ging branden heeft onze recensent zelf besloten niet verder te rijden.