Te lang wachten op een bistroplank bij De Tuin aan de Kralingse Plas

De Tuin van de Vier Windstreken heeft als een van de oudste, grootste en populairste terrassen van Rotterdam best een naam op te houden.

Een vrijdagavond, prachtig weer en vakantietijd bovendien. Zou het in de Tuin van de Vier Windstreken aan de Kralingse Plas ook net zo druk zijn als op de terrassen elders in de stad? We proberen via de website van het restaurant ruim vantevoren een plekje te reserveren. Helaas, die service blijkt intussen opgeheven. Dan maar op de gok naar Kralingen, wat gelukkig goed uitpakt. Er is buiten nog één tafeltje beschikbaar, in de eetzaal binnen wordt om onduidelijke redenen niet geserveerd.

Het is nog maar zeven uur wanneer we kunnen bestellen, maar kennelijk heeft de keuken de toeloop niet zien aankomen: de ribeye is op dat tijdstip al van de kaart afgevoerd. Ik neem de iets duurdere pork roast met roseval-aardappeltjes (23 euro) ervoor in de plaats. Mijn gezelschap kiest het parelhoen met spinazie en een pistachedressing (19 euro). Vooraf laten we twee tonijn-tataki’s (14 euro) op tafel zetten. Die kleine tonijnsteaks kunnen de gemiste ribeye snel genoeg doen vergeten.

Vervolgens begint het lange wachten. Links en rechts van ons zitten mensen die later zijn aangeschoven intussen al aan hun dessert, als wij nog op onze varkenskarbonade en het gevogelte mogen rekenen.

Tot vijf keer toe vragen we aan de langs schietende jongens en meisjes die bedienen of ze ons niet per ongeluk zijn vergeten. Ze gaan het stante pede allemaal even navragen, waarna onze vraag ook meteen weer het andere oor uit lijkt te gaan.

Uiteindelijk arriveren de hoofdgerechten dan toch daadwerkelijk.

Sprong in de plas

Foto Walter Herfst

Maar in de tussentijd hoeven we ons niet te vervelen. De eetzaal binnen is ineens tóch in gebruik genomen, en daar loopt het ineens supervlot met de bediening, zodat we gezellig wat te mopperen hebben. En we zijn getuige van een vreemde gebeurtenis op ons eigen terras. Een jonge vent sodemietert van de trappen, springt als door de duvel achternagezeten onmiddellijk weer op, grijpt een willekeurige serveerster in haar kruis en holt dan in een flits door naar de Kralingse Plas om in het water te springen. Als hij eenmaal weer op het droge is, weten toegesnelde gasten van De Tuin hem met moeite plat op de grond te houden. De politie arriveert en draagt hem over aan het personeel van een ambulance.

Het eten dat we lang nadien dan toch echt voor onze neus zien, is helaas een stuk minder spannend. Het komt in De Tuin op afgesleten bistroplanken en heeft de afgelopen jaren ook anderszins wel een paar culinaire verbeterslagen gemist.

Rondom mijn pork roast is geen stukje groen te bekennen; wél krijg ik er én chips én frites én ovenaardappeltjes bij. Met de rauwe spinazie onder het parelhoen zou je daarentegen een dekbed kunnen vullen, al is het bij dat gerecht weer het vlees waar je kanttekeningen bij kunt maken. Het beestje bloost nog wel heel erg onder zijn velletje.

Teleurstellend

De Tuin van de Vier Windstreken heeft als een van de oudste, grootste en populairste terrassen van Rotterdam best een naam op te houden, met dank ook natuurlijk aan de schitterende locatie van het etablissement. Je zou er een soepele routine bij verwachten, en zeker ook een keuken die enigszins recht doet aan al die aspecten. Maar daarin stelt het restaurant toch nogal teleur. Hoeveel beter en verzorgder eet je dan vergelijkenderwijs in Hotel New York, dat op een minstens zo aantrekkelijke locatie een nog veel omvangrijker (terras)publiek bedient. De eigenaren van De Tuin zouden er eens keer moeten gaan kijken.

Wim de Jong is culinair recensent

Correctie: In een eerdere versie van dit artikel stond dat het tweeënhalf uur duurde voordat de hoofdgerechten arriveerden. Dat is onjuist. De hele maaltijd duurde tweeënhalf uur.

    • Wim de Jong