Recensie

God en de duivel strijden om voorrang in de stem van Durand Jones

De nieuwe band Durand Jones & The Indications speelt een uitgebalanceerd soort soul. Zanger Durand Jones heeft geen opsmuk nodig om overtuigend te zijn

Nieuw en soulful: de Amerikaanse band Durand Jones & The Indications – met zanger Durand Jones in geel overhemd.

Durand Jones, soulzanger uit Louisiana, heeft nog nooit van glamour of styling gehoord. Donderdagavond stond op het podium van de uitverkochte bovenzaal, in Paradiso, Amsterdam, een man in een blauw vestje, met soms onhandige bewegingen, tussen zijn zes muzikanten. Deze onopgesmukte presentatie versterkte het effect van hun muziek. Want het beginnende Durand Jones & The Indications speelt een uitgebalanceerd soort soul, door Jones met indrukwekkende stem gezongen.

De muziek, hier uitgevoerd door een band en twee blazers, klinkt ‘klassiek’. Het diep gorgelende orgel, de getokkelde gitaaraccenten en funky drum, onderstreept door ronkende blazers, getuigen van liefde voor oude blues en soul. De liedjes neigen naar de ‘Memphis-sound’ (bekend van Wilson Pickett, Sam & Dave).

De nummers van het pas verschenen, titelloze debuutalbum, kregen precies de wiegende cadans en de combinatie van koestering en wanhoop, als de grote voorbeelden.

Soepel wordt hier het verleden naar het heden gehaald. Jones’ Can’t Keep My Cool mag dan openen met de beproefde regel ‘When I first met you baby/ my heart it skipped a beat’, de sensatie van prille verliefdheid, vervoering en twijfel die hij bezingt, wordt in alle facetten overtuigend overgebracht.

Hoewel Durand Jones & The Indications een grote band is, waren donderdagavond de individuele bijdragen gedoseerd en duidelijk te onderscheiden. Zo ontstond niet alleen ‘ruimte’ in de instrumentaties, maar ook een zweem van desolaatheid. In Jones’ getergde stem, die zwenkt van grofkorrelig naar honingzoet, lijken ondertussen God en de duivel om voorrang te strijden. Jones kwinkeleert, maar geselt ook, met grommende uithalen uit de spelonken van zijn wezen.

Hij staat kalm te zingen, maar als zijn band de puntige accenten speelt, overkomt hem soms een spontane dans, met geheven armen, richting de hemel.

    • Hester Carvalho