Een half jaar zonder smartphone: eerste maand

Een half jaar zonder smartphone: maand 2

Hoe vergaat het de deelnemers de komende maand? Je leest het hier.

Week 4

  1. Sandro van der Leeuw (27)

    Schrijver, student beeldende kunst

    Single

    Lars van den Brink

    Nu we bijna een maand verder zijn, merk ik iedere dag een stukje beter dat de tijd die ik ‘verloor’ aan mijn smartphone, voor een groot deel gestoken wordt in nadenken over mijn toekomst en voelen waar mijn behoeftes precies liggen. Ik raak langzaam uitgekeken op mijn hang naar kluizenaarschap en wil dingen aanpakken, dingen veranderen. Want zonder al die afleiding is er ruimte voor wat echt telt: wat wil ík!? Soms is dat eng en pijnlijk, vaker is dat bevrijdend en heerlijk. En dan toch weer een beetje eng en pijnlijk. Babysteps helpen je gelukkig ook vooruit.

    Ik kan niet met zekerheid zeggen of het door dit experiment komt, maar ik kan niet ontkennen dat ik de laatste dagen vaker aanspraak mis en mensen om me heen behoef. Hoewel alleen zijn door zo’n Nokia soms lonkt, waak ik ervoor het eenzaamheid te laten worden. Dat heeft gevolgen voor hoe aankomend jaar eruit gaat zien. De deeltijdopleiding die ik nu aan de kunstacademie volg, slokt veel van mijn tijd op en dwingt me - vaker dan wellicht goed voor me is - naar mezelf en mijn eigen kwelgeesten te kijken. Zonder mijn smartphone valt me dat toch zwaarder dan de maanden hiervoor. En tegelijkertijd is er dus die ruimte om dingen aan te pakken, waardoor ik steeds vaker denk: dit wil ik helemaal niet. Ik heb zin in mensen om me heen, een heldere routine, meer geld op de bankrekening, tijd om aan mijn roman te werken. Waarom richt ik me daar niet gewoon op? In plaats van vast te houden aan een plaatje dat ik voor mezelf had bedacht?

    Nogmaals, dit komt vast niet alleen doordat ik nu een Nokia heb, maar de afwezigheid van een smartphone helpt me in zekere zin wel. De keuze om mee te doen aan dit experiment maakte ik mede omdat ik op zoek was naar meer rust. Hoewel ik die niet direct gevonden heb, kon ik zonder al die afleiding niet anders dan eerlijk naar mezelf kijken en eindelijk toegeven waar veel van de onrust vandaan komt. Studie, financiën en liefde. Twee van de drie heb ik volledig zelf in de hand en dat was ik vergeten. De waan van de dag kan soms écht een sluipmoordenaar zijn. Mijn eigen gedachtes (waar nu zo veel tijd voor is) ook, dat klopt. Maar alleen als ik ze te serieus neem. Of niet serieus genoeg. En nu ik niet meer de hele tijd op dat schermpje zit te kijken, zie ik steeds beter de oplossing die daar tussenin ligt: mijn gevoel.

    PS. Er zijn nog steeds mensen die bijna verontwaardigd reageren als blijkt dat ik nog wel een ‘gewone’ mobiel gebruik. Alsof we collectief zijn vergeten dat er zowaar een leven mogelijk was voor de smartphone. Dat je, als je stopt met je smartphone, ook maar gewoon helemaal van de radar af moet.

    Wat blijkbaar eveneens een vorm van ‘vals spelen’ is: iemand anders iets voor je op laten zoeken met zijn of haar smartphone. Vergelijkbaar met het feit dat het echt uit den boze is om, wanneer je zelf geen televisie hebt, het Eurovisie Songfestival bij vrienden of in de kroeg te gaan kijken. Toch?

  2. Helen Basten (36)

    Eigenaar Spin Projecten

    Verloofd, twee kinderen van 3 en bijna 1

    Lars van den Brink

    Ik werd deze week ingehuurd om als vliegende keep te assisteren bij een bedrijfsfeest. Gordijntje rechthangen, artiesten opvangen die bij de verkeerde deur aankomen, dat soort dingen. Het hele organisatieteam zat samen in een WhatsApp-groep tijdens het feest om te communiceren. Ik had een rustige avond. Niet werkbaar!

  3. Koen Caris (29)

    Schrijver

    Relatie

    Lars van den Brink

    Zoals dat in het leven van een zzp'er kan gebeuren, kwam na een rustige periode vorige week ineens alles tegelijk. Honderdduizend deadlines die zich allemaal om hetzelfde hoekje hadden verstopt, projecten die ineens in een crisis terechtkwamen en meer schrijfwerk dan er uren in een week passen. Oh, en een paar volle dagen lang bouwvakkers over de vloer, die om onbekende redenen mijn constante aanwezigheid nodig hadden. Een maand geleden zou ik in blinde paniek zijn geraakt. Maar de laatste weken is m'n concentratieniveau zó omhoog geschoten en krijg ik zoveel meer gedaan in minder tijd dat deze berg werk, die kort geleden nog onoverbrugbaar had geleken, nu nauwelijks een drempel was. De deadlines lieten zich de een na de ander afvinken. Toen op vrijdagmiddag de bouwvakkers vertrokken, had ik alle deadlines gehaald. Dat het biertje dat ik daarop alleen dronk, nam ik in dit geval graag voor lief.

  4. Peter Castrop (55)

    Bedrijfsjurist bij ProRail

    Getrouwd, twee kinderen van 16 en 18

    Lars van den Brink

    Ik heb nog een nadeel ontdekt van een leven zonder smartphone: op de fiets ben ik zeiknat geregend omdat ik op mijn mobiel Buienradar niet kon opzoeken. De regen was nog niet het ergste, maar ik ben als de dood voor onweer! Voor de zekerheid toch maar even een veilig heenkomen gezocht.

  5. Kim van Beem (35)

    Community & contentmanager bij Babboe bakfietsen

    Relatie, twee kinderen van 5 en 1,5

    Lars van den Brink

    Er wordt me steeds vaker gevraagd wat ik ga doen als dit project voorbij is. Weer terug naar de iPhone? Of blijf ik bij mijn Nokia?

    Ik weet het eerlijk gezegd echt niet. Ik mis mijn iPhone eigenlijk niet echt. Het geeft me zoveel rust. Neemt niet weg, dat sommige dingen wel echt gemakkelijker zijn mét smartphone. (internetbankieren, navigatie etc).

    Ik mis mijn WhatsApp nog steeds het meest. Ik had gedacht dat het makkelijker zou worden, maar het wordt misschien juist wel lastiger. Mensen vergeten dat je niet in een bepaalde app-groep zit, nemen niet meer de moeite om je apart te sms’en of bellen en dus mis ik steeds vaker dingen en dat vind ik best moeilijk.

  6. Emina Cerimovic (30)

    Wetenschappelijk medewerker WRR, ministerie van Algemene Zaken

    Single

    Lars van den Brink

    Oké, dat traag typen van een sms begint nu wel een beetje irritant te worden, maar de flow en rust die ik ervoor terugkrijg maken het nog steeds de moeite waard. Verder is het inmiddels zo gewoon geworden dat ik geen smartphone maar een dumbphone heb, dat ik me zelfs kan voorstellen dat ik dit na november voortzet. Saai hè?

  7. Inge Seuren (43)

    Officemanager van Academie voor Gedragskennis

    Relatie, één kind van 7

    Lars van den Brink

    Dingen die opvallen: dat je de acceptgiro weer handmatig moet verwerken in plaats van te scannen met je smartphone. En het opschrijven van boodschappen op een boodschappenlijstje: heel irritant als alle boodschappen op het whiteboard staan en je deze dus vervolgens allemaal nog een keer moet overschrijven op een papiertje. Smart van de smartphone: digitaal boodschappenlijstje of foto maken van het whiteboard. Ik vind het té stom om met mijn fototoestel een foto te maken om vervolgens mét fototoestel door de supermarkt te lopen. Of ben ik nu eigenlijk een aansteller?
    Nog steeds: Voor de rest mis ik de smartphone privé niet echt, zakelijk daarentegen wel, je werkt mét smartphone toch echt wel sneller en dus efficiënter. Nu zit ik ‘s avonds vaak nog te werken.

Week 3

  1. Kim van Beem (35)

    Community & contentmanager bij Babboe bakfietsen

    Relatie, twee kinderen van 5 en 1,5

    Lars van den Brink

    Ik ben af van de continue flitsjes door mijn hoofd die zeggen, dat ik even op mijn telefoon moet kijken, om daarna te beseffen dat het mijn iPhone niet meer is en het dus geen zin heeft.

    Ik ben vrij! Zo voelt het in ieder geval. Ik voel me rustiger, er komt meer uit mijn handen als ik even een uurtje tijd over hebt. Met telefoon zou ik verzanden in het eindeloos heen en weer zappen tussen mijn apps, nu bereid ik alvast het eten voor, of ruim ik op. Zelfs mijn verkering valt het op dat ik meer doe in huis. En nog een mooie bijkomstigheid; ik houd geld over. Ik spendeerde namelijk heel wat uurtjes op mijn telefoon in online shops.

    Ik mis mijn WhatsApp wel heel erg. Collega's die berichten en foto's met elkaar delen, die ik mis. Of dat ze ziek zijn, of andere persoonlijke dingen waar ik vervolgens niet naar kan vragen, omdat ik het gewoonweg niet weet. Ik voel me een buitenstaander en ik mis het sociale aspect. De langere gesprekken die ik had met mijn beste vriendin. Die gaan nu toch heel anders. Ik heb geen zin in het eindeloze getik op de Nokia. Van een andere vriendin die ik al wat minder vaak sprak, begreep ik dat zij mijn smartphon eloze bestaan als een soort signaal zag, dat ik geen contact meer wilde. En dat is nou eigenlijk helemaal niet de bedoeling.

    Oh, en ik ben al een beetje zo'n snob geworden,dat ik er wat van vind als ik mensen zie die met hun telefoon achter het stuur zitten of in gezelschap aan het iPhonen zijn. Terwijl ik dat drie weken geleden zelf was.

  2. Inge Seuren (43)

    Officemanager van Academie voor Gedragskennis

    Relatie, één kind van 7

    Lars van den Brink

    Ik lig tegenwoordig steeds vaker op tijd in bed. Een 'ouderwets' boek lezen en dan lekker gaan slapen. Het lijkt wél alsof ik vaker vervelende dromen heb. Ze gaan vaak over mijn zoon, misschien heeft dat te maken met het feit dat hij sinds kort aan de smartphone is. Ik heb het daar behoorlijk moeilijk mee gehad. Ik vind zeven jaar echt abnormaal, belachelijk jong. We laten onze kinderen toch ook geen alcohol en sigaretten proberen op jonge leeftijd? Waar zijn al die ouders in godsnaam toch mee bezig? “Hoe krijg ik mijn kinderen van de smartphone af?” kreeg ik laatst zelfs als vraag, toen we het hadden over mijn deelname aan dit project. Hoe blind kunnen wij ouders zijn? Hoe fout moet het gaan met onze kinderen om te snappen dat wijzelf als ouders het voorbeeld zijn? Zou dit mijn positieve 'eureka' inzicht zijn van een smartphoneloos bestaan? Mij heeft het in ieder geval tot nu toe opgeleverd dat ik duidelijk de grens bij mij thuis heb: geen smartphone! Maar het blijft lastig als het bij mijn ex-man wel mag, hierdoor krijg ik sinds kort ook de vraag van mijn zoon of hij even op mijn laptop op YouTube mag. Dat vroeg hij voorheen nooit. Ook daarin stel ik een grens: af en toe én onder toezicht.

    Ik begin het WhatsAppen privé trouwens steeds minder te missen, voorheen miste ik nog wel de foto's maar die behoefte verdwijnt steeds meer. En als er dan toch iets leuks gedeeld mag worden dan kan dat ook via de email. Zakelijk vind ik het wel lastiger en begrijp ik inderdaad waarom de smartphone een 'smart' apparaatje kan zijn. Mét smartphone kan ik zakelijk efficiënter met mijn tijd om gaan, waar ik voorheen overdag zakelijke aangelegenheden tussendoor kon afhandelen, zit ik nu vaker ‘s avonds het één en ander af te handelen. Ik moet eens goed nadenken of ik daar inderdaad in de toekomst iets mee wil doen.

  3. Gemma Venhuizen (32)

    Wetenschapsjournalist, werkzaam bij NRC

    Single

    Lars van den Brink

    Ik vaar twee weken mee met een Nederlands onderzoeksschip in de Golf van Biskaje. Iedereen loopt hier steeds te appen aan boord, ik kan dat niet en vind dat eigenlijk wel lekker rustig. Sleep wel mijn laptop steeds mee van de ene ruimte naar de andere in de hoop een WiFi-signaal op te pikken, maar alles werkt zo traag dat ik eigenlijk wel lekker afkick van sociale media en dergelijke. Van een paar vrienden een mailtje gehad, dat vond ik wel heel leuk. Het fijne is natuurlijk dat je op zo'n schip toch continu aanspraak hebt, dus de aandachtsbehoefte wordt vanzelf wel vervuld.

    Memorabel moment: eerste etmaal lag ik bij windkracht 10 zeeziek op bed, supermisselijk. Dommelde net in toen opeens mijn Nokia rinkelde - blijkbaar waren we toen nog zo dicht bij het Ierse vasteland dat ik nog bereik had. Bleek een collega te zijn die niet wist dat ik op zee was. Even mee gesproken, maar toen ik daarna nog even naar het schermpje van mijn telefoon keek, was dat de laatste druppel voor mijn maag. Hoppa, alles kwam naar buiten. Ben benieuwd of dit een langetermijn-Pavlov-effect heeft: dat ik voortaan al misselijk word bij de aanblik van mijn telefoon. We zullen zien als ik weer terug ben op het vasteland, hij ligt nu werkeloos in een laatje.

  4. Koen Caris (29)

    Schrijver

    Relatie

    Lars van den Brink

    Ik ging in mijn eentje naar een toneelstuk. Ik kende veel van de andere bezoekers half, maar niet goed genoeg om me bij hun clubjes te voegen. Ineens voelde ik me heel kaal zonder smartphone. Ik haalde mijn Nokia een paar keer uit mijn broekzak en begon uiteindelijk zelfs aan een potje Snake. Ik voelde me zo belachelijk dat ik maar weer ophield. Ik ben naar de wc gegaan en daar extra lang blijven zitten. Na de voorstelling zweefde ik een paar minuten ongemakkelijk langs de groepjes mensen in de foyer, om daarna maar naar huis te gaan. Op weg naar huis fietste ik drie keer verkeerd.

    Als een afspraak vijf minuten later is, ga ik meteen aan alles twijfelen: heb ik wel de goede plek opgeschreven? De juiste tijd? Hebben we eigenlijk wel vandaag afgesproken? Heb ik wel met de juiste persoon contact gehad (het overzetten van de telefoonnummers is niet helemaal vlekkeloos verlopen)? Bestaat die persoon eigenlijk wel? Besta ik? In een paar tellen fantaseer ik mezelf een andere wereld in: een alternatieve dimensie waar ik per ongeluk ingekukeld ben toen ik m’n fiets op slot zette en waarin niemand die ik ooit gekend heb nog bestaat.

    Mijn zus is een paar weken geleden aan haar knie geopereerd, en dus chauffeur ik haar een paar keer per week naar de fysiotherapeut en andere plekken. Met op de heenweg (zus aanwezig in auto) wel Google Maps, maar op de terugweg (zus afgezet op plek) niet. In een paar weken leer ik Amsterdam beter kennen dan in de drie jaar hiervoor. Ik kan nu vanaf elk punt in de stad moeiteloos een auto naar de Pijp rijden. Dat kunnen de meeste Amsterdammers, maar het voelt toch goed.

  5. Emina Cerimovic (30)

    Wetenschappelijk medewerker WRR, ministerie van Algemene Zaken

    Single

    Lars van den Brink

    Eigenlijk is er niet veel veranderd sinds vorige week. Ik zit te wachten op het zwarte gat, de eenzaamheid, de vervreemding... maar het tegenovergestelde is het geval. Ik voel me werkelijk bevrijd en meer verbonden met mijn familie, vrienden en omgeving dan voorheen. Familie en vrienden passen hun telefoongebruik aan als ze met mij zijn, wat het samenzijn ten goede komt. Het voelt echt een beetje als "vroeger", toen telefoons bijzaak waren en het normaal was om langer dan een minuut stil tegenover of naast elkaar te zitten zonder meteen te grijpen naar je telefoon en met je hoofd gebogen te verdwijnen in het "overal".

    Toen ik een aantal dagen geleden in Amsterdam aan het wandelen was met een vriend, op zoek naar die ene leuke wijnbar, moest ik enorm lachen om de waanzin die zich voordeed. Hij had via Google Maps opgezocht hoe we moesten lopen, maar doordat hij, zoals velen van ons, nooit helemaal had begrepen welke kant het bewegende blauwe bolletje ons opstuurde, waren we maar aan het dwalen. Toen merkte ik op dat de betreffende bar naast het Leidseplein gesitueerd was en dat het misschien toch beter was om gewoon op ons gevoel erheen te wandelen. Dat pakte goed uit, maar niet voordat hij vlak voor we aankwamen nog één keer naar zijn telefoon keek om te checken of we wel echt de goede kant opliepen. Inmiddels had ik al, door gewoon om me heen te kijken, het bord met de naam zien hangen. Heerlijk toch om lekker ouderwets een beroep te doen op je zintuigen en richtingsgevoel?

    Ik kwam een kennis tegen die ik in tijden niet had gezien. Zoals vaker het geval bij zulke spontane ontmoetingen eindigde het gesprek met de bekentenis dat we echt een keer moesten afspreken. Toen ik vertelde dat ik tegenwoordig smartphoneloos door het leven ging, stak zij van wal over dat ook zij echt wel moest minderen met haar telefoongebruik. Ze merkte dat ze vaak zomaar blijft scrollen op haar smartphone, zelfs wanneer haar kind om aandacht vraagt. WhatsApp zorgde voor de meeste afleiding. Het was duidelijk dat ze er iets aan wilde doe n, dus heb ik haar geadviseerd om de komende maand WhatsApp van haar telefoon te verwijderen, om te kijken wat voor een effect dat heeft. Aangezien deze dame ook meedeed aan de Ramadan, heb ik haar aangemoedigd het experiment te zien tegen de achtergrond van deze heilige maand van vasten, onthouding en bezinning. Het voelde fijn te merken dat ik haar echt aan het denken had gezet. En zo merk ik dat meerdere mensen in mijn directe omgeving hun smartphonegebruik langzaamaan aan het heroverwegen zijn. Een micro-revolutie. Blije smiley.

  6. Helen Basten (36)

    Eigenaar Spin Projecten

    Verloofd, twee kinderen van 3 en bijna 1

    Lars van den Brink

    Het begint nu echt onhandig te worden. Ik ben gewend aan de rust: ik hoef geen Facebook, Twitter, LinkedIn meer te checken. Maar het enige wat over is, is die geweldige onhandigheid! Het is godvergeten mega onhandig om niet te kunnen WhatsAppen! Een paar foto’s versturen van het nu nog lege festivalterrein om aan te geven wat de ideeën zijn, een foto van een bankpasje met het juiste nummer (omdat ik zo’n IBAN blijkbaar moeilijk vind om foutloos over te typen met een oude Nokia).

    Maar het allerergste vind ik dat ik niets kan organiseren:
    ‘Wie gaat er mee asperges eten in dat ene foute restaurant in Duitsland, met asperge-deurknoppen?’
    ‘Heeft er iemand een tent te leen voor Down the Rabbit Hole? Die van ons heeft het varkens-blubber-jaar niet overleefd’
    ‘Wie gaat er morgen mee wielrennen? Zonnetje!’
    Ja. Regel dat maar eens met een oude Nokia. Niet. Te. Doen. Je gaat niet negen man achter elkaar bellen met dezelfde vraag. Hoe deden we dit vroeger?! Op dat soort momenten voel ik mij stom dat ik vrijwillig terug in de tijd ben gegaan en vergeet ik alle voordelen.
    Nee. Ik denk niet dat ik het volhoud 6 maanden.

    Ik zit te denken om te stoppen met sociale media in plaats van de smartphone. Dus het omgekeerde. Overal van af gaan, zodat je je telefoon alleen nog voor handige dingen kunt gebruiken.
    Of ben ik dan binnen no-time weer verslaafd aan dat stomme ding? Ik weet het niet. Vragen, vragen, niets dan vragen.

  7. Peter Castrop (55)

    Bedrijfsjurist bij ProRail

    Getrouwd, twee kinderen van 16 en 18

    Lars van den Brink

    Twee dingen zijn me de afgelopen week opgevallen. De eerste is dat navigeren in een auto zonder navigatiesysteem én zonder smartphone best lastig is. Laatst ging ik met een aantal collega’s een fietstocht rijden. De start was in Ede en vooraf had ik op Google Maps uitgezocht hoe ik moest rijden. Omdat ik alleen in de auto zat moest ik de route uit mijn hoofd leren, wat op zich goed mogelijk was omdat het aan de buitenkant van de stad was. Toen ik echter in Ede belandde bleek Google Maps de route toch niet helemaal correct weergeven te hebben. Ik kreeg argwaan toen veel auto’s met racefietsen achterop mij tegemoet reden, in plaats van dezelfde kant op te gaan. Ik ben toen maar gedraaid en achter de anderen aangereden wat mij gelukkig net op tijd op de afgesproken startlocatie bracht.

    Het tweede is dat mijn nieuwe Nokia een beduidend slechter bereik bij ons in huis heeft dan mijn smartphone (en die had al bijna geen bereik). Vooral op thuiswerkdagen is dat lastig. Dat probleem heb ik omzeild door mijn nummer door te schakelen naar onze vaste telefoon. Ik moet dan natuurlijk niet vergeten het doorschakelen weer uit te zetten als ik niet thuis ben.

    Het zijn dus vooral technische dingen waar ik tegenaan loop. Gelukkig zijn ze tot nu toe eenvoudig op te lossen. Verder heb ik geen last van ontwenningsverschijnselen. Maar eens kijken of dat zo blijft!

  8. Sandro van der Leeuw (27)

    Schrijver, student beeldende kunst

    Single

    Lars van den Brink

    Vorige week sloot ik, voor mijn doen, best positief af. Zeker in vergelijking met de eerste week, waarin het echt even voelde alsof de grond onder mijn voeten was weggezakt. Zoals het met meer verslavingen gaat, bevind ik me nu ergens tussen die twee uitersten in. Nu een groot deel van de sociale prikkels en het constante 'aan' staan naar de achtergrond zijn verdwenen, merk ik dat het me benauwt als ik een sms of mail krijg die een directe reactie behoeft. Me dunkt, zelfs al heb ik een week om te reageren, het voelt alsof er iets van me gevraagd wordt waar ik niet aan kan of wil voldoen. Zo blijkt maar weer dat ik de afgelopen jaren de verkeerde versnelling hanteerde. Met een smartphone in mijn bezit kon ik me beter voegen naar snel, sneller, snelst. Maar ik ben altijd al een diesel geweest. Ik word gelukkiger van her en der een afspraak met iemand die me echt dierbaar is, dan het met zoveel mogelijk mensen tegelijkertijd in contact te staan. In die zin is het leven met een Nokia op veel manieren een hereniging met het kind dat ik vroeger was. Ik vond het heerlijk om met vriendjes en vriendinnetjes buiten te spelen, maar zat net zo lief een hele dag met een boek op m’n zolderkamertje. Het toeval wil dat ik sinds twee maanden weer op zolder woon.

    Mijn hang naar kluizenaarschap is groter dan goed voor me is en mijn smartphone hielp me, hoe dwingend ook, beter in contact te staan met de wereld om me heen. Want ik mag dan graag alleen zijn, ik weet prima hoe snel dat in eenzaam¬heid om kan slaan. Zeker nu ik geen partner heb, en ik het zonder dating¬apps moet zien te stellen. Gelukkig heb ik in de loop der jaren veel lieve vrienden om me heen verzameld, die me af en toe, terecht, belachelijk maken en ervoor waken dat ik niet al te wereldvreemd word. De gesprekken die we voeren zijn bovendien veel rustiger en, gek genoeg, grappiger. Net als dat kleine jochie heb ik weer bijna iedere dag wel met iemand de slappe lach; dat was voorgaande jaren echt minder het geval. Wie had ooit gedacht dat minder afleiding zo op de lachspieren kon werken?

    PS. Nog een losse observatie: voor een kunstproject gebruik ik sinds een paar dagen een iPhone waar alles op geblokkeerd is behalve de fotoapp, wat lege mappen en het kompas. Ik betrap mezelf er regel¬matig op dat ik het ding gedachteloos zit te aaien en dat ik zo kan genieten van alle felle kleurtjes op het scherm. Alsof ik een schat in handen heb.

Week 2

  1. Kim van Beem (35)

    Community & contentmanager bij Babboe bakfietsen

    Relatie, twee kinderen van 5 en 1,5

    Lars van den Brink

    Ik ben in een soort strijd verzeild geraakt om de iPad met mijn kinderen. Zij hebben de iPad de afgelopen tijd toegeëigend, gezien ik meestal op mijn telefoon bezig was. Nu heb ik mijn iPad nodig om mijn mail en socials te bekijken. Stond ik vanmiddag dus te trekken aan de iPad met Max (anderhalf jaar) aan de andere kant. Ik won, hij lag boos op de grond te huilen.

    Ik voelde me meteen een verslaafde... Ik ben namelijk wel echt verslaafd aan Facebook en Twitter heb ik gemerkt. De momenten dat het weer kan, lees ik net zo lang door tot ik alles “uit” heb. Waar ik normaal om de paar minuten checkte, doe ik alles nu in een keer.. Ik voel me hier best naar over. Maar moet een manier zien te vinden om dit onder controle zien te houden, zonder al mijn sociale media-accounts te moeten verwijderen, want dat is gewoon geen optie vanwege mijn werk.

    Oh, ja, ook zo'n ding. Ik liet me altijd best wel leiden door de weersvoorspellingen. Dan keek ik bij het wakker worden op m'n telefoon wat het weer ging doen en daar liet ik dan dus best wel mijn humeur van afhangen. En nu heb ik geen idee. Best wel lekker eigenlijk. Dat 'mindfull-gebeuren' zet dus best wel door.

    Wel opvallend, mensen denken echt dat je echt helemaal terug bent gegaan naar het stenen tijdperk. De buurvrouw zei: “Ik wilde je appen, maar dat kan natuurlijk niet, maar toen ben ik vergeten een briefje door de bus te gooien...”
    Je kunt ook sms'en of bellen!

  2. Sandro van der Leeuw (27)

    Schrijver, student beeldende kunst

    Single

    Lars van den Brink

    Ik had me er heus op ingesteld dat ik onrust zou ervaren en me vaker zou vervelen dan normaal, maar de klappen kwamen harder aan dan ik had voorzien. Het ging goed mis na ons bezoek aan Pauw. De eerste paar dagen werd angst keurig afgewisseld met euforie, omdat ik de stap naar een rustiger leven had gezet. Mensen reageerden enthousiast, uitgenodigd worden voor een tv-programma deed me goed en kreeg ik ontzettend veel gedaan. Maar toen ik wakker werd na ons glansrijke optreden, besefte ik ineens pas echt goed: dit is nu mijn leven, zonder vluchtmogelijkheden, constante afleiding of snelle aandacht van mensen om mijn bestaansrecht weer even te bevestigen. Help!

    Dat het buiten 100 graden was, hielp ook niet mee (ik ben een van die mensen die aan zomerdepressies leidt). Er volgden een paar dagen van kluizenaarschap, waarin ik mezelf eindelijk eens toestond om te voelen, om gedachtes af te maken waar ik al jaren niet eens meer aan durfde te beginnen. Eigenlijk geen wonder dat ik mijn smartphone gebruikte om deze staat van zijn constant een stap voor te zijn. Toch hielp het even door die shit te moeten kruipen. En toen buiten de zon eindelijk zakte, begon hij in mijn hoofd weer te schijnen. Ik heb niets om me voor te schamen. Ja, ik ben onzeker. Ja, ik ben verlegen. Ja, het alleen-zijn maakt me verdrietig. Ik voel me meer mens dan ik me in tijden heb gevoeld. Ik durf weer te schrijven, ik durf weer diepgaander contact te maken met mijn vrienden (en onbekenden), ik durf weer de weg te vragen als ik verdwaald ben, ik durf je weer op te bellen als ik je nodig heb.

    Het enige wat echt blijft knagen is die liefde. Ik ben zo gewend geraakt aan dating-apps, dat ik bij god niet meer weet hoe ik in het wild moet flirten en een fijne vent aan de haak kan slaan. Omwille van het experiment en het uitdagen van mezelf kijk ik het nog even aan, maar als het me echt te veel word, heb ik alvast een plan B: Grindr installeren op de smartphone van mijn huisgenootje. Gewoon, tien minuutjes per dag. Dat is ook een soort lifehack.

  3. Emina Cerimovic (30)

    Wetenschappelijk medewerker WRR, ministerie van Algemene Zaken

    Single

    Lars van den Brink

    Met mij gaat het zalig. Al mijn zorgen over of ik wel voldoende bereikbaar ben voor anderen heb ik losgelaten. Deels ook omdat mijn angsten ongegrond bleken. Op de paar praktische sms'jes op een dag na om bijvoorbeeld tot een tijdstip en locatie voor een afspraak te komen, bel of mail ik nu vaker. Dit doe ik ongeveer drie keer op een dag and that's it. Dan ga ik er echt voor zitten en ben ik er met mijn gedachten volledig bij, in tegenstelling tot wanneer ik mensen terug app (dat doe je toch vaak snel tussendoor en onder een bepaalde druk). De rest van de dag kan ik volledig opgaan in mijn werk, huishouden, sociale afspraken, een artikel of boek lezen, zonder tussendoor steeds naar mijn telefoon te grijpen. Ik heb de focus terug waar ik al jaren naar verlang, en de flow die dat met zich meebrengt vind ik heerlijk. Daarnaast heb ik veel meer tijd om gewoon niks te doen en alleen te zijn met mijn gedachten; in de trein, op de fiets of gewoon thuis op de bank. De drang om gewoon even mijn telefoon op te pakken om meteen te reageren op een sms is helemaal weg.

    Verder bleek dat de frequentie van het gebruik van mijn iPad toch wel meeviel. Die pak je toch niet zo snel even bij het stoplicht, tijdens het fietsen of wandelen, in de sportschool of tijdens een gezellig avondje. En al doe je dat wel, dan is het primair functioneel en niet om even te kijken of te scrollen.

    Mijn omgeving reageert vooral positief en begripvol en stelt vragen. De directeur van de WRR vertelde me dat hij mailtjes heeft ontvangen van collega's op het ministerie met de vraag of ik iets zou willen vertellen over mijn ervaringen. Een vriendin vroeg gisteren of ik me niet eenzaam voel zonder smartphone. Nee, eigenlijk niet. Ik vond het ook wel interessant om te lezen dat lotgenoten Sandro en Koen wel ineens een vorm van eenzaamheid ervaren. Ik denk dat het bij mij allemaal wel meevalt, omdat ik altijd al in staat was veel alleen te zijn met mijn gedachten. Ik ben een van die types die je alleen in de bioscoop of restaurant ziet. Eigenlijk ben ik niet alleen in staat om alleen te zijn, maar heb ik daar ook echt behoefte aan. Introspectie geeft voor mij betekenis aan het leven, en ik ben opgelucht dat ik daar nu meer tijd en rust voor heb.

  4. Inge Seuren (43)

    Officemanager van Academie voor Gedragskennis

    Relatie, één kind van 7

    Lars van den Brink

    Ik leef echt in een tragere stand, merk ik. Al had ik afgelopen week voor het eerst dat ik de toegang tot het internet via mijn smartphone miste. Toen stond ik bij zwembad 1 voor een gesloten deur, vervolgens ook bij zwembad 2, om uiteindelijk na anderhalf uur bij zwembad nummer 3 aan te komen, dat gelukkig open was. Mét smartphone was mij dat dus echt niet overkomen, dan had ik immers alles kunnen opzoeken.
    Ik mis ook het Whatsappen omdat ik hierdoor het snelle contact (tekst én vooral foto's) met mijn dierbare niet meer heb. Het sms’en is echt te traag om in “gesprek” te zijn op die manier. Ik mis alleen absoluut niet de makkelijke en vluchtige toegankelijkheid van Whatsappen. Hierdoor heb ik meer tijd voor andere dingen.

    Ik ervaar een aantal zaken wel als omslachtiger. Foto's maken en bewerken, rekening checken, email checken, er gaat makkelijk een werkdag voorbij voordat ik weer met deze zaken aan de slag ga. Privé is niet zo erg, echter zakelijk loop ik daardoor soms wat achter de feiten aan. Hopelijk is dat tijdelijk.

    Mijn omgeving past zich snel aan, krijg nu inderdaad sms’jes met vragen hoe het gaat en of het wel goed met mij gaat. En oh ja: ik mis echt wel de smileys. Mijn God wat is het lastig om digitaal je gevoel uit te drukken als je geen smileys hebt, dan heb je wel veel woorden nodig. ;)

  5. Peter Castrop (55)

    Bedrijfsjurist bij ProRail

    Getrouwd, twee kinderen van 16 en 18

    Lars van den Brink

    Het bevalt eigenlijk wel goed tot nu toe. Ik heb nog niet het gevoel dat ik veel mis. Maar aan de andere kant weet je nooit zeker of er wel of niet iets aan je voorbijgaat. Veel reacties zijn positief. Ik heb nog geen enkele keer gehoord dat iemand het stom vindt. Wel dat het onhandig is dat ik niet meer via Whatsapp te bereiken ben. Soms krijg ik daardoor het gevoel dat ik anderen opzadel met de gevolgen van mijn experiment. Maar alles voor de wetenschap natuurlijk.
    Laatst had ik een lunch met drie anderen. Dat was gezellig en het eten was heerlijk. Maar alsof het afgesproken was grepen de drie na het eten min of meer tegelijk naar hun smartphone om daar vervolgens helemaal in op te gaan. En dan zit je er als afkicker wel een beetje verloren bij.

  6. Helen Basten (36)

    Eigenaar Spin Projecten

    Verloofd, twee kinderen van 3 en bijna 1

    Lars van den Brink

    Deze week was het iets moeilijker. Ik mis whatsapp. Ik wil soms gewoon even ouwehoeren met m’n vrienden. Flauwe foto’s sturen en grappige oproepjes uit de plaatselijke krant delen. Deed ik best vaak blijkt. Opvallende zaken fotograferen en delen. Dat mis ik. Nu vind ik het in m’n eentje grappig en dat is toch wel wennen. Net minder leuk. En natuurlijk mis ik de foto’s en grapjes van anderen enorm.
    Vanavond ben ik gaan tuinieren. Heerlijk. Toen de sproeier aan stond over het vers gemaaide gras en bloeiende rozen kon ik geen foto maken om al dat geluk op Facebook te zetten. Zo groot is die reflex. Shame on me!
    Ik geniet nu wel meer van wat anderen delen.
    Heb meer interesse in de wereld om mij heen. Impact. Ik ben zo verbaasd over de grote impact die de smartphone heeft! Mensen zijn wel steeds vaker een beetje jaloers dat wij dit zijn aangegaan. Willen ze ook. Mijn handen jeuken om een beweging te organiseren, maar dat doe ik niet. Dan ga ik het stiekem toch weer delen en rond schreeuwen, terwijl dàt nou net juist is wat nu rust geeft. Alleen genieten van die wapperende sproeier in de tuin, zonder rond te toeteren hoe geweldig die sproeier is. Om maar iets te noemen.

  7. Gemma Venhuizen (32)

    Wetenschapsjournalist, werkzaam bij NRC

    Single

    Lars van den Brink

    Mijn laatste Tinderdate was wel een memorabele. Ik had zijn nummer niet en ik bleek zijn sms’jes niet te ontvangen omdat die ergens in de iCloud bleven hangen door een schuifje dat nog op mijn smartphone aanstond. Zo moest Hanneke ’s ochtends op de fiets in haar dorp bij kennissen een iPhonelaadkabel gaan lenen, om vervolgens met mijn smartphone in de weer te gaan zodat we konden zien of hij een bericht had gestuurd. Dat is allemaal gelukt, maar uiteindelijk is die date deels stukgelopen op de rommelige communicatie. “Ontvang je deze sms?”, “Ja, en jij deze?” is toch niet zo'n spannende conversatie met iemand die je net kent.

    Laatst ben ik hem al een nachtje op mijn werk vergeten, omdat-ie zo klein en grijs en onopvallend is, en ook omdat ik er nu zo weinig op kijk dat ik pas veel later dan normaal ontdekte dat ik hem niet in mijn tas had zitten. Volgende ochtend was de hereniging: nul berichten. Niemand had dus gemerkt dat ik mijn telefoon een half etmaal niet had.

    Vrienden sms'en me wel, maar zijn vergeten dat een inbox van zo'n oude telefoon snel volraakt. Gevolg: voor elke regel gebruiken ze een nieuwe sms.

    Mijn collega's riepen wel de eerste dagen: wat zie je er uitgeslapen uit (omdat ik 's avonds niet meer eindeloos zat te appen), maar ben ook al een keer door de wekker heengeslapen - normaal had ik mijn smartphonewekker als back-up (maar de wekker van de Nokia werkt niet als-ie uitstaat).
    Gisteren overigens wel voor het eerst met camera op pad gegaan bij gebrek aan smartphonecamera. Gevolg: heel mooie kleuren en eindelijk weer eens de mogelijkheid flink in te zoomen!

  8. Koen Caris (29)

    Schrijver

    Relatie

    Lars van den Brink

    Tot mijn schaamte rek ik élk sociaal contact tot ver voorbij de sociaal geaccepteerde grens. Ik draal bij kassa’s, spreek voor het eerst in m’n leven winkelmedewerkers aan en barricadeer nog net niet de kroegdeur als mijn vrienden naar huis willen. Ik ben ergens toch nog bang voor dat moment dat ik weer in mijn eentje naar huis moet. Omringd door anderen is het heerlijk om geen smartphone te hebben. Ook als iedereen om me heen druk zit te swipen en te liken, vind ik het alleen maar heerlijk rustig dat ik dat niet hoef te doen. Maar alleen zijn zonder smartphone is moeilijker: ik blijf die onbereikbaarheid eng vinden.

    Voorheen voelden alle onderbrekingen van mijn werkdag ergens als een bedreiging en een stressfactor. Regeldingen en telefoontjes, maar ook boodschappen, afspraken en zelfs lunchpauzes. Mijn werkdagen waren al zo versnipperd, dat ik die onderbrekingen van mijn concentratie niet kon gebruiken. Dat patroon is nu doorbroken. Doordat mijn concentratie veel beter is en ik sowieso het gevoel heb dat elke dag nu zes uur extra heeft, voelen dit soort dingen niet meer als een bedreiging. Ik neem veel meer tijd voor sociale contacten, lees de krant en neem uitgebreid lunchpauze. En ik krijg alsnóg meer gedaan.

    Sinds een paar dagen bekruipt het gevoel me dat ik weer meer ga lijken op hoe ik vroeger was, vijf of tien of vijftien jaar geleden. Of dat mijn leven weer meer gaat lijken op hoe ik dat destijds ervoer. Ten goede en ten slechte, alles kwam vroeger intenser binnen, minder gefilterd. En dat “directe” gevoel is in mijn hoofd symbool gaan staan voor mijn jeugd als geheel. De laatste dagen ben ik op een vreemde (en een tikkeltje gegeneerde) manier nostalgisch naar die periode. Tegelijkertijd ben ik blij, omdat ik nu die manier van zijn opnieuw kan ervaren.

    Week 1

    1. Helen Basten (36)

      Eigenaar Spin Projecten

      Verloofd, twee kinderen van 3 en bijna 1

      Lars van den Brink

      Een leuke reactie op LinkedIn: ‘Wauw, best een snelle reactie voor iemand zonder smartphone.’ En een sms: ‘Eens kijken of dit aan komt en jij reageert.’

      "Jawel hoor jongens! Ik leef nog!"

      Sterker nog, ik merk dat ik helemaal niet zoveel mis. Het is stil. Het is stil in mijn hoofd ook. Doordat ik niks kan opzoeken, laat ik de dingen ook vrijwel meteen weer los. Vandaag lang in de auto gezeten. Was gewoon lekker rustig. Ik hoorde mezelf weer denken. Ook loop ik al een week in één keer de deur uit. Zonder 4x terug te moeten omdat ik iets vergeten was. Ik ben rustiger omdat ik ineens wél onthoud wat er in mijn agenda staat. En omdat ik met een beetje logisch nadenken en om me heen kijken dat ene adres ook wel vind.

      Vandaag zat ik lang op een terras met een zakelijke afspraak, normaal zou ik mijn mail checken om te kijken of ik nog met hem kon lunchen. Nu deed ik het gewoon en zowaar, wederom niets gemist. Ik was op tijd op beide afspraken en er met mijn aandacht volledig bij. Ik deel zelf mijn tijd in. Niet de inhoud van mijn mailbox, maar gewoon ikzelf. Ik bepaal zelf of ik naar een feestje ga, want ik hoef het niet uit te leggen op whatsapp of ik kom of niet. Ik ben er gewoon - of niet.

      Een bevrijding.

    2. Kim van Beem (35)

      Community & contentmanager bij Babboe bakfietsen

      Relatie, twee kinderen van 5 en 1,5

      Lars van den Brink

      Ik ben echt bang dat ik van alles mis. Ik sleep mijn Nokia nog met me mee alsof het een iPhone is, maar je kunt er niks mee en er is niks op te checken, maar toch druk ik steeds even op een knopje om te kijken of er al iets te zien is.

      Nog iets: Mijn verkering heeft ons huis op allerlei manieren uitgerust met apparaten die via de telefoon te besturen zijn. Alle lampen zijn van Philips Hue en muziek luisteren we via Sonos. Toen mijn zoon en ik vanmiddag zaten te lunchen en hij vroeg of ik de lampen even aan kon zetten, moest ik dus uitleggen dat dat niet meer kon. Ik moet nu dus mijn vriend op zijn werk bellen om te vragen of hij de lampen aan wil zetten.

      En zoals verwacht: ik mis het fotograferen heel erg. Ik heb dan wel mijn fotocamera afgestoft, maar dat is toch anders. Ik denk bij alles in beelden. Mijn jongste vanochtend in de speeltuin van top tot teen onder de modder. Was leuk geweest op een fotootje. Ben benieuwd of dat slijt.”

    3. Peter Castrop (55)

      Bedrijfsjurist bij ProRail

      Getrouwd, twee kinderen van 16 en 18

      Lars van den Brink

      Vooraf was ik vrij laconiek over mijn deelname aan het project. Maar het is nu al heftiger dan ik dacht. Regelmatig pak ik gedachteloos de Nokia om me vervolgens te bedenken dat er niets op te zien valt, behalve de datum en de tijd. En dat dan een paar keer achter elkaar. Hoe dom kan ik zijn? Ik lach om mezelf.

      Gisteren ging ik iemand ophalen met de auto en ik was wat vroeg op de afgesproken plaats. Een vrije parkeerplaats had blijkbaar al op mijn komst gerekend. Tijd over. Normaal gesproken pak ik dan direct de smartphone om bijvoorbeeld even te mailen, te WhatsAppen of Twitter te checken. De Nokia biedt die mogelijkheden echter niet, dus bleef er niets anders over dan tijdens het wachten een beetje om me heen te kijken. Een eerste moment van even niets te hoeven doen.

    4. Gemma Venhuizen (32)

      Wetenschapsjournalist, werkzaam bij NRC

      Single

      Lars van den Brink

      “Ik voelde me eerst best wel opgelucht, heel ‘licht’ en tevreden met mijn stap. Ik keek veel uitgebreider om me heen: mooie groene bomen enzovoorts. Ik groette mensen vriendelijk op straat. Wel steeds die grijpreflex. Toch even checken of ik al bericht had. Niet dus, en dat gaf wel een eenzaam gevoel: waren mijn vrienden me nu al vergeten? In de trein hoopte ik lekker naar buiten te kijken, maar in plaats daarvan de hele rit aan Snake besteed. Wel lekker diep geslapen zonder te lang appen. Ook een keer niet als eerste handeling ‘s ochtends naar mijn smartphone grijpen, maar gewoon nog wat soezen, opstaan en naar buiten kijken. Ik heb er wel last van dat ik in de trein de neiging heb om stiekem mee te lezen met de WhatsApp-conversaties van mijn buurman.”

    5. Koen Caris (29)

      Schrijver

      Relatie

      Lars van den Brink

      Ik kom voor het ruilmoment van de smartphone naar de dumbphone te laat aan bij de NRC, omdat ik een uur van te voren besloten heb toch nog een algemene WhatsApp eruit te gooien, om mensen op de hoogte te stellen van mijn aanstaande afwezigheid. Direct krijg ik een stortvloed aan reacties terug. Ik ben een half uur lang verwoed met één hand aan het typen, terwijl ik met de andere me probeer om te kleden, mijn tanden te poetsen en m’n haar te doen. Ik zie de klok verspringen, ik weet dat ik te laat ga komen, maar toch kan ik me niet losscheuren van mijn scherm. Als ik uiteindelijk op de fiets zit, ontdek ik dat mijn nieuwe internetloze telefoonabonnement al is ingegaan, en dat ik Google Maps dus niet meer kan gebruiken. De twee kilometer van mijn huis naar de Nes heb ik vaak genoeg gefietst, dus dit lijkt me geen enkel probleem. Het blijkt toch een probleem. Ik raak de weg twee keer kwijt.

      Als ik nadien op de fiets naar het station zit, word ik ineens overvallen door een euforisch gevoel. De zon schijnt, de straten van Amsterdam centrum zijn overvol met toeristen en taxichauffeurs, iedereen heeft haast en ik fiets op mijn gemak langs de schreeuwerige winkeltjes en statige herenhuizen. Ik heb alle tijd van de wereld. Tien minuten later in de trein ben ik diepongelukkig. Het voelt alsof ik een deel van mezelf kwijt ben. Ik troost mezelf met dezelfde gedachte als toen mijn vorige relatie sneuvelde: ‘Je hebt het ooit prima gered zonder. Dit is geen noodzaak, het is alleen gewenning.’ Bij die relatie bleek dat waar te zijn. Bij m’n telefoon weet ik dat ineens niet meer zo zeker. Ik ben zenuwachtig maar weet niet waarvoor. Als de man naast me kucht, schrik ik.

      Sms’en gaat tráág. Volgens QualityTime zat ik in mijn laatste maand smartphonegebruik gemiddeld 2,5 uur per dag op mijn telefoon. Die tijd zal vanaf nu opgaan aan ófwel wachten tot ik na een ‘s’ (vier keer op de 7 drukken) een ‘r’ mag typen (drie keer op de 7), ofwel aan nieuwe woorden invoeren in T9.

      Als ik de stem van mijn vriend hoor na een uur of zes zonder contact, ben ik zo blij zijn stem te horen dat je zou denken dat ik net een maand kwijt geweest ben in de jungle. Als we ophangen word ik overvallen door de heftigste eenzaamheid die ik in tijden heb gevoeld.

      De hele eerste avond ben ik blij wanneer mensen me sms’en, bellen of mailen met voorstellen voor afspraken. Besprekingen, schrijfdagen, feestjes, maakt niet uit: het liefst zou ik mijn hele agenda voor de komende zes maanden nu direct volplannen. Alles om de eenzaamheid maar te vermijden.

      Ik wist dat ik veel met mijn telefoon bezig was. Maar ik wist niet dat ik zó veel waarde was gaan hechten aan (de mogelijkheid van) constant contact. Zodra ik het gevoel krijg dat ik héél eventjes niet in contact sta met andere mensen, gaan in mijn lijf de alarmbellen rinkelen. Ik word nerveus, mijn adem schiet omhoog, mijn middenrif gaat vastzitten. Mijn hele lichaam brult: Pas op! Je bent alleen! Je bent eenzaam! Terwijl ik best weet dat ik helemaal niet eenzaam ben. Dat wat ik voel niet eenzaamheid is, maar de angst voor mogelijke eenzaamheid. Maar dat mijn lichaam dat onderscheid niet meer kan maken, vind ik shockerend om te merken. En het sterkt me in mijn overtuiging dat dit een goed project is voor mij.

      Daarnaast merk ik hoe slecht ik ben geworden in gewoon ‘zijn’. Gewoon zitten. Gewoon lopen. Gewoon je tanden poetsen. Ik merk nu hoe bang ik ben geworden voor verveling, voor ‘tijdverspilling’. Alsof gewoon even op een plek zijn, en die plek ervaren, tijdverspilling is.

    6. Sandro van der Leeuw (27)

      Schrijver, student beeldende kunst

      Single

      Lars van den Brink

      De eerste avond was er vooral euforie. 'Zelfstandig' door Amsterdam lopen, een trein pakken en de hele weg naar buiten kijken met muziek op. Het voelde ergens alsof ik lid was van een geheime organisatie. Soms voelde dat stoer en bijzonder, soms voelde het eenzaam. Alsof ik er nu niet meer 'bij' hoor en dat ik daar ieder moment op betrapt kan worden. Wat ik tijdens m'n treinreis ook opvallend vond, was de extra grote invloed die mijn koptelefoon had op de afstand tussen mij en mijn omgeving. Normaal gesproken stond ik hier niet zo bij stil: iedereen, inclusief mezelf, zat zowel op een scherm te kijken als muziek te luisteren, dan is een bepaalde afstand niet meer dan normaal. Gisteren voelde het echter zwaar en verdrietig, de grens die ik tussen mezelf en mijn medepassagiers trok.

      Ik rook als een ketter, denk constant aan seks (en het feit dat ik niet meer weet hoe ik dat zonder Tinder of Grindr voor elkaar kan krijgen), heb mijn hele kamer opnieuw ingericht en ben drie keer naar de stad geweest om van alles en niets te halen. Ik mis de mogelijkheid om te vluchten in mijn telefoon. Een spontane barbecue met de buren is normaal gesproken al een van de ergste dingen die me kan overkomen, maar zonder smartphone is het echt nog veel erger. Van small talk gaan stukjes van mijn ziel dood en nu had ik geen excuus meer om me aan gesprekken te onttrekken. Ik was weer even dat kleine kind dat zich altijd achter zijn moeder verstopte in gezelschap. Sinds een paar jaar was mijn telefoon mijn surrogaatmoeder. Nu was ik helemaal alleen. Ik ben uiteindelijk zonder iets te zeggen opgestaan en weggelopen. Net zo dramatisch als ik me voelde. Dat is inmiddels twee uur geleden en zo dramatisch voel ik me eigenlijk nog steeds. Ik ben sociaal niet zo'n wonder en merk dat mijn telefoon me daar de afgelopen jaren op twee manieren mee heeft geholpen. Enerzijds kon ik me verstoppen in mijn telefoon als gesprekken te ongemakkelijk voor me werden. Anderzijds kon ik via Whatsapp eindelijk die enthousiaste en vlotte jongen zijn die ik al mijn hele leven niet ben en ook nooit ga worden. Het besef dat dat nu wegvalt, komt wel even binnen.”

    7. Emina Cerimovic (30)

      Wetenschappelijk medewerker WRR, ministerie van Algemene Zaken

      Single

      Lars van den Brink

      Ik voelde me de eerste dag wat onwennig, onrustig en gestressed, maar dat heeft denk ik ook te maken met de technische hick-ups waar ik niet helemaal op geanticipeerd had, waardoor de control freak in me echt niet amused was. Doordat het blijkbaar niet is gelukt om alle telefoonnummers van mij iPhone over te zetten op mijn laptop en ik geen iMessages kan ontvangen, terwijl mensen die wel blijven sturen, ervoer ik een grote vorm van verlies van controle en grip, en dus paniek. Ik probeer deze ervaring te zien als een goede oefening om mijn behoefte aan controle los te laten. Aan de andere kant ben ik door alle chaos en paniek bang dat smartphoneloos door het leven gaan me meer moeite en stress gaat opleveren dan in eerste instantie gedacht. Mijn primaire reactie is toch een bepaalde onrust door de vraag of iedereen je wel weet te bereiken. Verder gebruikte ik gisteren ook vaker mijn iPad en vroeg ik me af of ik nu niet gewoon het ene smart device ga omruilen voor het andere, en hoeveel nut het dan allemaal heeft. Verder voelde ik me bezwaard dat ik mijn zusje en vriendinnen moest lastigvallen met de vraag om me de belangrijkste nummers te smsen, vooral omdat die mensen nu niet even makkelijk hun contacten kunnen delen op de smartphone-manier maar echt de naam en het telefoonnummer moeten uitschrijven. Verder mis ik de smiley's. Dat los ik nu op door in het bericht een omschrijving van de smiley te geven. Blozende smiley.

      De meer neutrale/goede ontwikkelingen zijn dat ik gisteren meteen al voelde dat ik minder behoefte had om naar mijn telefoon te grijpen, zelfs wanneer er sms'jes binnenkwamen. De druk en drang om meteen te reageren is veel minder. Verder kon ik voor het eerst sinds tijden langer dan een kwartier aan een stuk door nadenken en gedachten en handelingen afmaken zonder tussendoor de telefoon te pakken. Door de traagheid van het typen van een sms heb ik sneller de neiging te bellen of te mailen. Mijn vrienden doen dat ook, waardoor ik er met mijn gedachten meer bij ben als we communiceren.

    8. Inge Seuren (43)

      Officemanager van Academie voor Gedragskennis

      Relatie, één kind van 7

      Lars van den Brink

      “Ik voel dat er in mijn onbewuste veel gaande is. Enig gevoel van onrust ervaar ik ook. Praktisch gezien is er veel tijd en ruimte om... Ja, om wat te doen eigenlijk? Ik kom er nu achter dat ik inderdaad heel veel op en met mijn smartphone doe. Lijkt net alsof er even een andere invulling niet bedacht krijg. Bizar is dat…

      O, en ook leuk: En dan besluit de ex-man dat de 7-jarige zoon wél toe is aan een smartphone met ingang van nú! Vreemde wereld. Lastig en ingewikkeld. Maar goed, blijkbaar is het afstaan van mijn eigen smartphone niet voldoende ‘leren’ voor me. Nu heb ik nog een extra leerproject erbij.”