Een half jaar zonder smartphone: week 2

Week 2

  1. Kim van Beem (35)

    Community & contentmanager bij Babboe bakfietsen

    Relatie, twee kinderen van 5 en 1,5

    Lars van den Brink

    Ik ben in een soort strijd verzeild geraakt om de iPad met mijn kinderen. Zij hebben de iPad de afgelopen tijd toegeëigend, gezien ik meestal op mijn telefoon bezig was. Nu heb ik mijn iPad nodig om mijn mail en socials te bekijken. Stond ik vanmiddag dus te trekken aan de iPad met Max (anderhalf jaar) aan de andere kant. Ik won, hij lag boos op de grond te huilen.

    Ik voelde me meteen een verslaafde... Ik ben namelijk wel echt verslaafd aan Facebook en Twitter heb ik gemerkt. De momenten dat het weer kan, lees ik net zo lang door tot ik alles “uit” heb. Waar ik normaal om de paar minuten checkte, doe ik alles nu in een keer.. Ik voel me hier best naar over. Maar moet een manier zien te vinden om dit onder controle zien te houden, zonder al mijn sociale media-accounts te moeten verwijderen, want dat is gewoon geen optie vanwege mijn werk.

    Oh, ja, ook zo'n ding. Ik liet me altijd best wel leiden door de weersvoorspellingen. Dan keek ik bij het wakker worden op m'n telefoon wat het weer ging doen en daar liet ik dan dus best wel mijn humeur van afhangen. En nu heb ik geen idee. Best wel lekker eigenlijk. Dat 'mindfull-gebeuren' zet dus best wel door.

    Wel opvallend, mensen denken echt dat je echt helemaal terug bent gegaan naar het stenen tijdperk. De buurvrouw zei: “Ik wilde je appen, maar dat kan natuurlijk niet, maar toen ben ik vergeten een briefje door de bus te gooien...”
    Je kunt ook sms'en of bellen!

  2. Sandro van der Leeuw (27)

    Schrijver, student beeldende kunst

    Single

    Lars van den Brink

    Ik had me er heus op ingesteld dat ik onrust zou ervaren en me vaker zou vervelen dan normaal, maar de klappen kwamen harder aan dan ik had voorzien. Het ging goed mis na ons bezoek aan Pauw. De eerste paar dagen werd angst keurig afgewisseld met euforie, omdat ik de stap naar een rustiger leven had gezet. Mensen reageerden enthousiast, uitgenodigd worden voor een tv-programma deed me goed en ik kreeg ontzettend veel gedaan. Maar toen ik wakker werd na ons glansrijke optreden, besefte ik ineens pas echt goed: dit is nu mijn leven, zonder vluchtmogelijkheden, constante afleiding of snelle aandacht van mensen om mijn bestaansrecht weer even te bevestigen. Help!

    Dat het buiten 100 graden was, hielp ook niet mee (ik ben een van die mensen die aan zomerdepressies leidt). Er volgden een paar dagen van kluizenaarschap, waarin ik mezelf eindelijk eens toestond om te voelen, om gedachtes af te maken waar ik al jaren niet eens meer aan durfde te beginnen. Eigenlijk geen wonder dat ik mijn smartphone gebruikte om deze staat van zijn constant een stap voor te zijn. Toch hielp het even door die shit te moeten kruipen. En toen buiten de zon eindelijk zakte, begon hij in mijn hoofd weer te schijnen. Ik heb niets om me voor te schamen. Ja, ik ben onzeker. Ja, ik ben verlegen. Ja, het alleen-zijn maakt me verdrietig. Ik voel me meer mens dan ik me in tijden heb gevoeld. Ik durf weer te schrijven, ik durf weer diepgaander contact te maken met mijn vrienden (en onbekenden), ik durf weer de weg te vragen als ik verdwaald ben, ik durf je weer op te bellen als ik je nodig heb.

    Het enige wat echt blijft knagen is die liefde. Ik ben zo gewend geraakt aan datingapps, dat ik bij god niet meer weet hoe ik in het wild moet flirten en een fijne vent aan de haak kan slaan. Omwille van het experiment en het uitdagen van mezelf kijk ik het nog even aan, maar als het me echt te veel word, heb ik alvast een plan B: Grindr installeren op de smartphone van mijn huisgenootje. Gewoon, tien minuutjes per dag. Dat is ook een soort lifehack.

  3. Emina Cerimovic (30)

    Wetenschappelijk medewerker WRR, ministerie van Algemene Zaken

    Single

    Lars van den Brink

    Met mij gaat het zalig. Al mijn zorgen over of ik wel voldoende bereikbaar ben voor anderen heb ik losgelaten. Deels ook omdat mijn angsten ongegrond bleken. Op de paar praktische sms'jes op een dag na om bijvoorbeeld tot een tijdstip en locatie voor een afspraak te komen, bel of mail ik nu vaker. Dit doe ik ongeveer drie keer op een dag and that's it. Dan ga ik er echt voor zitten en ben ik er met mijn gedachten volledig bij, in tegenstelling tot wanneer ik mensen terug app (dat doe je toch vaak snel tussendoor en onder een bepaalde druk). De rest van de dag kan ik volledig opgaan in mijn werk, huishouden, sociale afspraken, een artikel of boek lezen, zonder tussendoor steeds naar mijn telefoon te grijpen. Ik heb de focus terug waar ik al jaren naar verlang, en de flow die dat met zich meebrengt vind ik heerlijk. Daarnaast heb ik veel meer tijd om gewoon niks te doen en alleen te zijn met mijn gedachten; in de trein, op de fiets of gewoon thuis op de bank. De drang om gewoon even mijn telefoon op te pakken om meteen te reageren op een sms is helemaal weg.

    Verder bleek dat de frequentie van het gebruik van mijn iPad toch wel meeviel. Die pak je toch niet zo snel even bij het stoplicht, tijdens het fietsen of wandelen, in de sportschool of tijdens een gezellig avondje. En al doe je dat wel, dan is het primair functioneel en niet om even te kijken of te scrollen.

    Mijn omgeving reageert vooral positief en begripvol en stelt vragen. De directeur van de WRR vertelde me dat hij mailtjes heeft ontvangen van collega's op het ministerie met de vraag of ik iets zou willen vertellen over mijn ervaringen. Een vriendin vroeg gisteren of ik me niet eenzaam voel zonder smartphone. Nee, eigenlijk niet. Ik vond het ook wel interessant om te lezen dat lotgenoten Sandro en Koen wel ineens een vorm van eenzaamheid ervaren. Ik denk dat het bij mij allemaal wel meevalt, omdat ik altijd al in staat was veel alleen te zijn met mijn gedachten. Ik ben een van die types die je alleen in de bioscoop of restaurant ziet. Eigenlijk ben ik niet alleen in staat om alleen te zijn, maar heb ik daar ook echt behoefte aan. Introspectie geeft voor mij betekenis aan het leven, en ik ben opgelucht dat ik daar nu meer tijd en rust voor heb.

  4. Inge Seuren (43)

    Officemanager van Academie voor Gedragskennis

    Relatie, één kind van 7

    Lars van den Brink

    Ik leef echt in een tragere stand, merk ik. Al had ik afgelopen week voor het eerst dat ik de toegang tot het internet via mijn smartphone miste. Toen stond ik bij zwembad 1 voor een gesloten deur, vervolgens ook bij zwembad 2, om uiteindelijk na anderhalf uur bij zwembad nummer 3 aan te komen, dat gelukkig open was. Mét smartphone was mij dat dus echt niet overkomen, dan had ik immers alles kunnen opzoeken.
    Ik mis ook het Whatsappen omdat ik hierdoor het snelle contact (tekst én vooral foto's) met mijn dierbare niet meer heb. Het sms’en is echt te traag om in “gesprek” te zijn op die manier. Ik mis alleen absoluut niet de makkelijke en vluchtige toegankelijkheid van Whatsappen. Hierdoor heb ik meer tijd voor andere dingen.

    Ik ervaar een aantal zaken wel als omslachtiger. Foto's maken en bewerken, rekening checken, email checken, er gaat makkelijk een werkdag voorbij voordat ik weer met deze zaken aan de slag ga. Privé is niet zo erg, echter zakelijk loop ik daardoor soms wat achter de feiten aan. Hopelijk is dat tijdelijk.

    Mijn omgeving past zich snel aan, krijg nu inderdaad sms’jes met vragen hoe het gaat en of het wel goed met mij gaat. En oh ja: ik mis echt wel de smileys. Mijn God wat is het lastig om digitaal je gevoel uit te drukken als je geen smileys hebt, dan heb je wel veel woorden nodig. ;)

  5. Peter Castrop (55)

    Bedrijfsjurist bij ProRail

    Getrouwd, twee kinderen van 16 en 18

    Lars van den Brink

    Het bevalt eigenlijk wel goed tot nu toe. Ik heb nog niet het gevoel dat ik veel mis. Maar aan de andere kant weet je nooit zeker of er wel of niet iets aan je voorbijgaat. Veel reacties zijn positief. Ik heb nog geen enkele keer gehoord dat iemand het stom vindt. Wel dat het onhandig is dat ik niet meer via Whatsapp te bereiken ben. Soms krijg ik daardoor het gevoel dat ik anderen opzadel met de gevolgen van mijn experiment. Maar alles voor de wetenschap natuurlijk.

    Laatst had ik een lunch met drie anderen. Dat was gezellig en het eten was heerlijk. Maar alsof het afgesproken was grepen de drie na het eten min of meer tegelijk naar hun smartphone om daar vervolgens helemaal in op te gaan. En dan zit je er als "afkicker" wel een beetje verloren bij.

  6. Helen Basten (36)

    Eigenaar Spin Projecten

    Verloofd, twee kinderen van 3 en bijna 1

    Lars van den Brink

    Deze week was het iets moeilijker. Ik mis WhatsApp. Ik wil soms gewoon even ouwehoeren met m’n vrienden. Flauwe foto’s sturen en grappige oproepjes uit de plaatselijke krant delen. Deed ik best vaak blijkt. Opvallende zaken fotograferen en delen. Dat mis ik. Nu vind ik het in m’n eentje grappig en dat is toch wel wennen. Net minder leuk. En natuurlijk mis ik de foto’s en grapjes van anderen enorm.

    Vanavond ben ik gaan tuinieren. Heerlijk. Toen de sproeier aan stond over het versgemaaide gras en bloeiende rozen kon ik geen foto maken om al dat geluk op Facebook te zetten. Zo groot is die reflex. Shame on me!

    Ik geniet nu wel meer van wat anderen delen. Heb meer interesse in de wereld om mij heen. Impact. Ik ben zo verbaasd over de grote impact die de smartphone heeft! Mensen zijn wel steeds vaker een beetje jaloers dat wij dit zijn aangegaan. Willen ze ook. Mijn handen jeuken om een beweging te organiseren, maar dat doe ik niet. Dan ga ik het stiekem toch weer delen en rond schreeuwen, terwijl dát nou net juist is wat nu rust geeft. Alleen genieten van die wapperende sproeier in de tuin, zonder rond te toeteren hoe geweldig die sproeier is. Om maar iets te noemen.

  7. Gemma Venhuizen (32)

    Wetenschapsjournalist, werkzaam bij NRC

    Single

    Lars van den Brink

    Mijn laatste Tinderdate was wel een memorabele. Ik had zijn nummer niet en ik bleek zijn sms’jes niet te ontvangen omdat die ergens in de iCloud bleven hangen door een schuifje dat nog op mijn smartphone aanstond. Zo moest Hanneke ’s ochtends op de fiets in haar dorp bij kennissen een iPhonelaadkabel gaan lenen, om vervolgens met mijn smartphone in de weer te gaan zodat we konden zien of hij een bericht had gestuurd. Dat is allemaal gelukt, maar uiteindelijk is die date deels stukgelopen op de rommelige communicatie. “Ontvang je deze sms?”, “Ja, en jij deze?” is toch niet zo'n spannende conversatie met iemand die je net kent.

    Laatst ben ik hem al een nachtje op mijn werk vergeten, omdat-ie zo klein en grijs en onopvallend is, en ook omdat ik er nu zo weinig op kijk dat ik pas veel later dan normaal ontdekte dat ik hem niet in mijn tas had zitten. Volgende ochtend was de hereniging: nul berichten. Niemand had dus gemerkt dat ik mijn telefoon een half etmaal niet had.

    Vrienden sms'en me wel, maar zijn vergeten dat een inbox van zo'n oude telefoon snel volraakt. Gevolg: voor elke regel gebruiken ze een nieuwe sms.

    Mijn collega's riepen wel de eerste dagen: wat zie je er uitgeslapen uit (omdat ik 's avonds niet meer eindeloos zat te appen), maar ben ook al een keer door de wekker heengeslapen - normaal had ik mijn smartphonewekker als back-up (maar de wekker van de Nokia werkt niet als-ie uitstaat).
    Gisteren overigens wel voor het eerst met camera op pad gegaan bij gebrek aan smartphonecamera. Gevolg: heel mooie kleuren en eindelijk weer eens de mogelijkheid flink in te zoomen!

  8. Koen Caris (29)

    Schrijver

    Relatie

    Lars van den Brink

    Tot mijn schaamte rek ik élk sociaal contact tot ver voorbij de sociaal geaccepteerde grens. Ik draal bij kassa’s, spreek voor het eerst in m’n leven winkelmedewerkers aan en barricadeer nog net niet de kroegdeur als mijn vrienden naar huis willen. Ik ben ergens toch nog bang voor dat moment dat ik weer in mijn eentje naar huis moet. Omringd door anderen is het heerlijk om geen smartphone te hebben. Ook als iedereen om me heen druk zit te swipen en te liken, vind ik het alleen maar heerlijk rustig dat ik dat niet hoef te doen. Maar alleen zijn zonder smartphone is moeilijker: ik blijf die onbereikbaarheid eng vinden.

    Voorheen voelden alle onderbrekingen van mijn werkdag ergens als een bedreiging en een stressfactor. Regeldingen en telefoontjes, maar ook boodschappen, afspraken en zelfs lunchpauzes. Mijn werkdagen waren al zo versnipperd, dat ik die onderbrekingen van mijn concentratie niet kon gebruiken. Dat patroon is nu doorbroken. Doordat mijn concentratie veel beter is en ik sowieso het gevoel heb dat elke dag nu zes uur extra heeft, voelen dit soort dingen niet meer als een bedreiging. Ik neem veel meer tijd voor sociale contacten, lees de krant en neem uitgebreid lunchpauze. En ik krijg alsnóg meer gedaan.

    Sinds een paar dagen bekruipt het gevoel me dat ik weer meer ga lijken op hoe ik vroeger was, vijf of tien of vijftien jaar geleden. Of dat mijn leven weer meer gaat lijken op hoe ik dat destijds ervoer. Ten goede en ten slechte, alles kwam vroeger intenser binnen, minder gefilterd. En dat “directe” gevoel is in mijn hoofd symbool gaan staan voor mijn jeugd als geheel. De laatste dagen ben ik op een vreemde (en een tikkeltje gegeneerde) manier nostalgisch naar die periode. Tegelijkertijd ben ik blij, omdat ik nu die manier van zijn opnieuw kan ervaren.

    Week 1

    1. Helen Basten (36)

      Eigenaar Spin Projecten

      Verloofd, twee kinderen van 3 en bijna 1

      Lars van den Brink

      Een leuke reactie op LinkedIn: ‘Wauw, best een snelle reactie voor iemand zonder smartphone.’ En een sms: ‘Eens kijken of dit aan komt en jij reageert.’

      "Jawel hoor jongens! Ik leef nog!"

      Sterker nog, ik merk dat ik helemaal niet zoveel mis. Het is stil. Het is stil in mijn hoofd ook. Doordat ik niks kan opzoeken, laat ik de dingen ook vrijwel meteen weer los. Vandaag lang in de auto gezeten. Was gewoon lekker rustig. Ik hoorde mezelf weer denken. Ook loop ik al een week in één keer de deur uit. Zonder 4x terug te moeten omdat ik iets vergeten was. Ik ben rustiger omdat ik ineens wél onthoud wat er in mijn agenda staat. En omdat ik met een beetje logisch nadenken en om me heen kijken dat ene adres ook wel vind.

      Vandaag zat ik lang op een terras met een zakelijke afspraak, normaal zou ik mijn mail checken om te kijken of ik nog met hem kon lunchen. Nu deed ik het gewoon en zowaar, wederom niets gemist. Ik was op tijd op beide afspraken en er met mijn aandacht volledig bij. Ik deel zelf mijn tijd in. Niet de inhoud van mijn mailbox, maar gewoon ikzelf. Ik bepaal zelf of ik naar een feestje ga, want ik hoef het niet uit te leggen op whatsapp of ik kom of niet. Ik ben er gewoon - of niet.

      Een bevrijding.

    2. Kim van Beem (35)

      Community & contentmanager bij Babboe bakfietsen

      Relatie, twee kinderen van 5 en 1,5

      Lars van den Brink

      Ik ben echt bang dat ik van alles mis. Ik sleep mijn Nokia nog met me mee alsof het een iPhone is, maar je kunt er niks mee en er is niks op te checken, maar toch druk ik steeds even op een knopje om te kijken of er al iets te zien is.

      Nog iets: Mijn verkering heeft ons huis op allerlei manieren uitgerust met apparaten die via de telefoon te besturen zijn. Alle lampen zijn van Philips Hue en muziek luisteren we via Sonos. Toen mijn zoon en ik vanmiddag zaten te lunchen en hij vroeg of ik de lampen even aan kon zetten, moest ik dus uitleggen dat dat niet meer kon. Ik moet nu dus mijn vriend op zijn werk bellen om te vragen of hij de lampen aan wil zetten.

      En zoals verwacht: ik mis het fotograferen heel erg. Ik heb dan wel mijn fotocamera afgestoft, maar dat is toch anders. Ik denk bij alles in beelden. Mijn jongste vanochtend in de speeltuin van top tot teen onder de modder. Was leuk geweest op een fotootje. Ben benieuwd of dat slijt.”

    3. Peter Castrop (55)

      Bedrijfsjurist bij ProRail

      Getrouwd, twee kinderen van 16 en 18

      Lars van den Brink

      Vooraf was ik vrij laconiek over mijn deelname aan het project. Maar het is nu al heftiger dan ik dacht. Regelmatig pak ik gedachteloos de Nokia om me vervolgens te bedenken dat er niets op te zien valt, behalve de datum en de tijd. En dat dan een paar keer achter elkaar. Hoe dom kan ik zijn? Ik lach om mezelf.

      Gisteren ging ik iemand ophalen met de auto en ik was wat vroeg op de afgesproken plaats. Een vrije parkeerplaats had blijkbaar al op mijn komst gerekend. Tijd over. Normaal gesproken pak ik dan direct de smartphone om bijvoorbeeld even te mailen, te WhatsAppen of Twitter te checken. De Nokia biedt die mogelijkheden echter niet, dus bleef er niets anders over dan tijdens het wachten een beetje om me heen te kijken. Een eerste moment van even niets te hoeven doen.

    4. Gemma Venhuizen (32)

      Wetenschapsjournalist, werkzaam bij NRC

      Single

      Lars van den Brink

      “Ik voelde me eerst best wel opgelucht, heel ‘licht’ en tevreden met mijn stap. Ik keek veel uitgebreider om me heen: mooie groene bomen enzovoorts. Ik groette mensen vriendelijk op straat. Wel steeds die grijpreflex. Toch even checken of ik al bericht had. Niet dus, en dat gaf wel een eenzaam gevoel: waren mijn vrienden me nu al vergeten? In de trein hoopte ik lekker naar buiten te kijken, maar in plaats daarvan de hele rit aan Snake besteed. Wel lekker diep geslapen zonder te lang appen. Ook een keer niet als eerste handeling ‘s ochtends naar mijn smartphone grijpen, maar gewoon nog wat soezen, opstaan en naar buiten kijken. Ik heb er wel last van dat ik in de trein de neiging heb om stiekem mee te lezen met de WhatsApp-conversaties van mijn buurman.”

    5. Koen Caris (29)

      Schrijver

      Relatie

      Lars van den Brink

      Ik kom voor het ruilmoment van de smartphone naar de dumbphone te laat aan bij de NRC, omdat ik een uur van te voren besloten heb toch nog een algemene WhatsApp eruit te gooien, om mensen op de hoogte te stellen van mijn aanstaande afwezigheid. Direct krijg ik een stortvloed aan reacties terug. Ik ben een half uur lang verwoed met één hand aan het typen, terwijl ik met de andere me probeer om te kleden, mijn tanden te poetsen en m’n haar te doen. Ik zie de klok verspringen, ik weet dat ik te laat ga komen, maar toch kan ik me niet losscheuren van mijn scherm. Als ik uiteindelijk op de fiets zit, ontdek ik dat mijn nieuwe internetloze telefoonabonnement al is ingegaan, en dat ik Google Maps dus niet meer kan gebruiken. De twee kilometer van mijn huis naar de Nes heb ik vaak genoeg gefietst, dus dit lijkt me geen enkel probleem. Het blijkt toch een probleem. Ik raak de weg twee keer kwijt.

      Als ik nadien op de fiets naar het station zit, word ik ineens overvallen door een euforisch gevoel. De zon schijnt, de straten van Amsterdam centrum zijn overvol met toeristen en taxichauffeurs, iedereen heeft haast en ik fiets op mijn gemak langs de schreeuwerige winkeltjes en statige herenhuizen. Ik heb alle tijd van de wereld. Tien minuten later in de trein ben ik diepongelukkig. Het voelt alsof ik een deel van mezelf kwijt ben. Ik troost mezelf met dezelfde gedachte als toen mijn vorige relatie sneuvelde: ‘Je hebt het ooit prima gered zonder. Dit is geen noodzaak, het is alleen gewenning.’ Bij die relatie bleek dat waar te zijn. Bij m’n telefoon weet ik dat ineens niet meer zo zeker. Ik ben zenuwachtig maar weet niet waarvoor. Als de man naast me kucht, schrik ik.

      Sms’en gaat tráág. Volgens QualityTime zat ik in mijn laatste maand smartphonegebruik gemiddeld 2,5 uur per dag op mijn telefoon. Die tijd zal vanaf nu opgaan aan ófwel wachten tot ik na een ‘s’ (vier keer op de 7 drukken) een ‘r’ mag typen (drie keer op de 7), ofwel aan nieuwe woorden invoeren in T9.

      Als ik de stem van mijn vriend hoor na een uur of zes zonder contact, ben ik zo blij zijn stem te horen dat je zou denken dat ik net een maand kwijt geweest ben in de jungle. Als we ophangen word ik overvallen door de heftigste eenzaamheid die ik in tijden heb gevoeld.

      De hele eerste avond ben ik blij wanneer mensen me sms’en, bellen of mailen met voorstellen voor afspraken. Besprekingen, schrijfdagen, feestjes, maakt niet uit: het liefst zou ik mijn hele agenda voor de komende zes maanden nu direct volplannen. Alles om de eenzaamheid maar te vermijden.

      Ik wist dat ik veel met mijn telefoon bezig was. Maar ik wist niet dat ik zó veel waarde was gaan hechten aan (de mogelijkheid van) constant contact. Zodra ik het gevoel krijg dat ik héél eventjes niet in contact sta met andere mensen, gaan in mijn lijf de alarmbellen rinkelen. Ik word nerveus, mijn adem schiet omhoog, mijn middenrif gaat vastzitten. Mijn hele lichaam brult: Pas op! Je bent alleen! Je bent eenzaam! Terwijl ik best weet dat ik helemaal niet eenzaam ben. Dat wat ik voel niet eenzaamheid is, maar de angst voor mogelijke eenzaamheid. Maar dat mijn lichaam dat onderscheid niet meer kan maken, vind ik shockerend om te merken. En het sterkt me in mijn overtuiging dat dit een goed project is voor mij.

      Daarnaast merk ik hoe slecht ik ben geworden in gewoon ‘zijn’. Gewoon zitten. Gewoon lopen. Gewoon je tanden poetsen. Ik merk nu hoe bang ik ben geworden voor verveling, voor ‘tijdverspilling’. Alsof gewoon even op een plek zijn, en die plek ervaren, tijdverspilling is.

    6. Sandro van der Leeuw (27)

      Schrijver, student beeldende kunst

      Single

      Lars van den Brink

      De eerste avond was er vooral euforie. 'Zelfstandig' door Amsterdam lopen, een trein pakken en de hele weg naar buiten kijken met muziek op. Het voelde ergens alsof ik lid was van een geheime organisatie. Soms voelde dat stoer en bijzonder, soms voelde het eenzaam. Alsof ik er nu niet meer 'bij' hoor en dat ik daar ieder moment op betrapt kan worden. Wat ik tijdens m'n treinreis ook opvallend vond, was de extra grote invloed die mijn koptelefoon had op de afstand tussen mij en mijn omgeving. Normaal gesproken stond ik hier niet zo bij stil: iedereen, inclusief mezelf, zat zowel op een scherm te kijken als muziek te luisteren, dan is een bepaalde afstand niet meer dan normaal. Gisteren voelde het echter zwaar en verdrietig, de grens die ik tussen mezelf en mijn medepassagiers trok.

      Ik rook als een ketter, denk constant aan seks (en het feit dat ik niet meer weet hoe ik dat zonder Tinder of Grindr voor elkaar kan krijgen), heb mijn hele kamer opnieuw ingericht en ben drie keer naar de stad geweest om van alles en niets te halen. Ik mis de mogelijkheid om te vluchten in mijn telefoon. Een spontane barbecue met de buren is normaal gesproken al een van de ergste dingen die me kan overkomen, maar zonder smartphone is het echt nog veel erger. Van small talk gaan stukjes van mijn ziel dood en nu had ik geen excuus meer om me aan gesprekken te onttrekken. Ik was weer even dat kleine kind dat zich altijd achter zijn moeder verstopte in gezelschap. Sinds een paar jaar was mijn telefoon mijn surrogaatmoeder. Nu was ik helemaal alleen. Ik ben uiteindelijk zonder iets te zeggen opgestaan en weggelopen. Net zo dramatisch als ik me voelde. Dat is inmiddels twee uur geleden en zo dramatisch voel ik me eigenlijk nog steeds. Ik ben sociaal niet zo'n wonder en merk dat mijn telefoon me daar de afgelopen jaren op twee manieren mee heeft geholpen. Enerzijds kon ik me verstoppen in mijn telefoon als gesprekken te ongemakkelijk voor me werden. Anderzijds kon ik via Whatsapp eindelijk die enthousiaste en vlotte jongen zijn die ik al mijn hele leven niet ben en ook nooit ga worden. Het besef dat dat nu wegvalt, komt wel even binnen.”

    7. Emina Cerimovic (30)

      Wetenschappelijk medewerker WRR, ministerie van Algemene Zaken

      Single

      Lars van den Brink

      “Ik voelde me de eerste dag wat onwennig, onrustig en gestressed, maar dat heeft denk ik ook te maken met de technische hick-ups waar ik niet helemaal op geanticipeerd had, waardoor de control freak in me echt niet amused was. Doordat het blijkbaar niet is gelukt om alle telefoonnummers van mij iPhone over te zetten op mijn laptop en ik geen iMessages kan ontvangen, terwijl mensen die wel blijven sturen, ervoer ik een grote vorm van verlies van controle en grip, en dus paniek. Ik probeer deze ervaring te zien als een goede oefening om mijn behoefte aan controle los te laten. Aan de andere kant ben ik door alle chaos en paniek bang dat smartphoneloos door het leven gaan me meer moeite en stress gaat opleveren dan in eerste instantie gedacht. Mijn primaire reactie is toch een bepaalde onrust door de vraag of iedereen je wel weet te bereiken. Verder gebruikte ik gisteren ook vaker mijn iPad en vroeg ik me af of ik nu niet gewoon het ene smart device ga omruilen voor het andere, en hoeveel nut het dan allemaal heeft. Verder voelde ik me bezwaard dat ik mijn zusje en vriendinnen moest lastigvallen met de vraag om me de belangrijkste nummers te smsen, vooral omdat die mensen nu niet even makkelijk hun contacten kunnen delen op de smartphone-manier maar echt de naam en het telefoonnummer moeten uitschrijven. Verder mis ik de smiley's. Dat los ik nu op door in het bericht een omschrijving van de smiley te geven. Blozende smiley.

      De meer neutrale/goede ontwikkelingen zijn dat ik gisteren meteen al voelde dat ik minder behoefte had om naar mijn telefoon te grijpen, zelfs wanneer er sms'jes binnenkwamen. De druk en drang om meteen te reageren is veel minder. Verder kon ik voor het eerst sinds tijden langer dan een kwartier aan een stuk door nadenken en gedachten en handelingen afmaken zonder tussendoor de telefoon te pakken. Door de traagheid van het typen van een sms heb ik sneller de neiging te bellen of te mailen. Mijn vrienden doen dat ook, waardoor ik er met mijn gedachten meer bij ben als we communiceren.”

    8. Inge Seuren (43)

      Officemanager van Academie voor Gedragskennis

      Relatie, één kind van 7

      Lars van den Brink

      “Ik voel dat er in mijn onbewuste veel gaande is. Enig gevoel van onrust ervaar ik ook. Praktisch gezien is er veel tijd en ruimte om... Ja, om wat te doen eigenlijk? Ik kom er nu achter dat ik inderdaad heel veel op en met mijn smartphone doe. Lijkt net alsof er even een andere invulling niet bedacht krijg. Bizar is dat…

      O, en ook leuk: En dan besluit de ex-man dat de 7-jarige zoon wél toe is aan een smartphone met ingang van nú! Vreemde wereld. Lastig en ingewikkeld. Maar goed, blijkbaar is het afstaan van mijn eigen smartphone niet voldoende ‘leren’ voor me. Nu heb ik nog een extra leerproject erbij.”