Vedergewicht Yates danst naar het roze

Ronde van Italië De Brit Simon Yates pakte verrassend de roze trui in de bergrit met de finish op de Etna. Tom Dumoulin blijft tweede in het klassement.

Simon Yates (rechts) pakt de roze leiderstrui in de Ronde van Italië, terwijl zijn Colombiaanse ploeggenoot Esteban Chaves de etappe naar de Etna wint. Foto LUK BENIES/AFP

Hij weegt 59 kilo, bij 1,72 meter, een vedergewicht van een renner. Geen wonder dat Simon Yates (25) de flanken van een vulkaan opstuift alsof het geen moeite kost. Veel van zijn concurrenten tillen een zak aardappelen extra de berg op.

Hij werd zesde in de Vuelta van 2016, zevende in de Tour van vorig jaar; Simon Yates deed de voorbije seizoenen lekker mee, maar moest zich vaak schikken in de rol van figurant. Met dat spichtige lijfje kwam hij tekort op de momenten dat er lompe kracht gevraagd werd – in een tijdrit verloor hij kostbare tijd. Maar dit jaar is alles anders.

Al in de openingsrit werd duidelijk dat hij completer is geworden. Op een glooiend en technisch stuk vol gas door Jeruzalem gaf hij maar twintig tellen toe op ’s wereld beste tijdrijder Tom Dumoulin. Tijdens de sprintritten door de Israëlische woestijn hield hij zich koest, natuurlijk. Hij finishte wel vooraan, om geen averij op te lopen.

Steile muur

In de eerste episode van het drieluik op Sicilië zag je het aankomen: op de steile muur van Caltagirone speelde hij maandag dat geringe lichaamsgewicht uit door explosief mee te sprinten en vier seconden van de favorieten af te snoepen. Een dag later in een soortgelijke rit hetzelfde scenario: Yates spurtte naar een vijfde plaats in Santa Ninfa en veel scheelde het niet of hij had de roze leiderstrui al gepakt.

Simon Yates groeide samen met broer Adam op in Bury, in het noorden van Engeland. De twee kozen aanvankelijk een verschillende carrière: Adam ging voor de weg, Simon besloot zijn geluk net als zijn vader te beproeven op de Manchester Velodrome, en met succes: in 2010 werd hij wereldkampioen koppelkoers bij de junioren, en drie jaar later pakte hij ook een individuele wereldtitel op het onderdeel puntenkoers. Vanaf dat moment stapte hij over naar de weg. Aan het eind van dat debuutjaar werd zijn grote potentieel duidelijk: zonder het tricot van een commercieel team maar met dat van de nationale wielerploeg om zijn schouders reed het 21-jarige manneke in de Tour of Britain doorgewinterde profs als Bradley Wiggins en Nairo Quintana naar huis in de venijnige slotklim naar Haytor, een stuk graniet op 457 meter boven zeeniveau. Het Australische Orica GreenEDGE, inmiddels Mitchelton-Scott, wist niet hoe snel ze de gebroeders Yates moesten contracteren.

Adam ontwikkelde zich op de weg een stuk sneller, waar Simon zijn lichaam moest omvormen van vinnige baansprinter naar een renner van de lange adem. Zijn eerste Tour reed hij niet uit, zijn tweede beëindigde hij in de achterhoede, dertig plaatsen achter zijn broer. In 2016 een knullig dieptepunt: Simon werd voor vier maanden geschorst omdat zijn ploegarts vergat medische dispensatie voor het astmamedicijn terbutaline aan te vragen. Het kostte hem deelname aan de Tour én een smet op zijn blazoen, zonder dat hij aan de dope had gezeten. Thuis op de bank zag hij zijn broer als vierde Parijs binnen fietsen. Een jaar later won Simon de witte trui voor beste jongere in de Tour, maar een doorbraak bleef uit. Tot nu.

Simon Yates is op oorlogssterkte naar de Giro gekomen. Mitchelton-Scott is met klimmers als Mikel Nieve en Esteban Chaves misschien wel de sterkste ploeg in koers, waarvan donderdag het machtige resultaat: Chaves, met 55 kilo nog zo’n vedergewicht, reed de hele dag in een kopgroep en bleef in het slot alleen over. Op een kilometer of twee voor het einde, na een spervuur van aanvallen uit een groep favorieten, viel het tempo even stil. Yates stuurde naar de rechterkant van de weg, keek over zijn linkerschouder en nam naar eigen zeggen „een gok” door bij iedereen weg te dansen alsof hij werd gedragen door de wind. In een zucht was hij naast zijn ploegmaat. Aan de finish toonde hij zich ook al een groot kopman: hij schonk Chaves de rit, en greep zelf het roze. Tom Dumoulin, nog altijd tweede in het klassement, had het met „middelmatige benen” aan den lijve ondervonden: „Dit is een hele gevaarlijke klant.”

    • Dennis Meinema