Opinie

    • Georgina Verbaan

Lucca

Lucca, Italië. Tien uur des ochtends. Een wandeling door vele tinten groen – rond de voeten, in velden, op bergen – bracht mij bij caffè Guirlani, dat tegelijkertijd dienst doet als pasticceria La Perla. Groen werkt uitstekend voor chirurgen, die in de kleur – die aan het andere kant van het kleurenspectrum ten opzichte van rood staat – rust vinden. Groen zou de ogen verfrissen wanneer men lang bij een mens of dier naar binnen kijkt, er iets in probeert te maken.

Het café, dat tegelijkertijd een patisserie is, ligt langs een landelijke weg waar elk uur van de dag een file staat. Werkzaamheden. In de auto’s zuchtende Italianen. Een Italiaanse zucht is een ander verhaal dan een Nederlandse zucht. Een langer verhaal ook, met dichtmaten, plotwendingen en aktes. Geroffel van handen op het dak door een naar beneden gedraaid raam die het gewenste tempo aangeven, hartenkreten, die het gezucht afwisselen, kracht bijzetten, diezelfde handen die van het stoffige dak het stuur gepassioneerd grijpen, alsof passie en wilskracht op afstand de wegwerkzaamheden verderop zullen oplossen. Het is geen geloof in passie en wilskracht dat het gezucht van Italianen kenmerkt, maar meer een rotsvaste overtuiging die de wachtende Italiaan lijkt te drijven. Forza di volonta.

Een Italiaanse zucht is een ander verhaal dan een Nederlandse zucht. Een langer verhaal ook

Het doet mij zo aan dat een Italiaan op een terras een andere Italiaan is dan een Italiaan in een auto. Verpozend aan een tafeltje kijkt men zo nu en dan goedmoedig op van een krant naar de klemzittende landgenoten. Op het terras wordt ook gezucht. Maar waar de zuchten in de auto’s het scala tussen wanhoop, bloeddorst en zielenpijn dekken is de zucht op het terras er een van il dolce far niente. Een heerschap met een witgrijze krans pluizig haar van oor tot oor – of eerder van oor tot en met oor, tenzij hij er kleine knaagdieren in vervoert – is bedreven in die zucht en rookt sigaret na sigaret. Die sigaretten plukt hij keer op keer uit een zacht pakje, een pakje dat niet van karton maar papier gemaakt is. Hij diept het uit de binnenzak van een bruin ribbeljasje, waar hij het ook steeds weer opbergt. Wanneer het zijn kromme vingers gelukt is vuur uit zijn aansteker te krijgen licht niet alleen zijn sigaret op, maar branden er ook vlammetjes in zijn ogen (hoewel dat heel goed een gevolg kan zijn van kriebelende opgerolde knaagdieren). Straks stapt hij in een van de vele auto’s op het parkeerterrein en zal hij de rol van verhitte man spelen, maar nu nog even niet.

Binnen bestel ik de roodste Red Velvet-cake die ik ooit zag. Zullen die groene bergen die in mijn netvlies gebrand staan wel zijn. Naast mij aan de bar staart een andere man met knaagdieren op dit uur appelig naar een glas witte wijn en achter een van de gokkasten wordt het spel Crazy Circus gespeeld door een perkamenten vrouwspersoon, die straks ongetwijfeld ergens flink met was in de weer gaat. Giacomo Puccini zou lui zijn, las ik, en alleen heel hard werken als het echt moest. Maar hij was helemaal niet lui joh, hij is gewoon in Lucca geboren.

    • Georgina Verbaan