Opinie

    • Ellen Deckwitz

Vooroordeelfestival

Vanavond is het weer tijd voor de eerste ronde van het meest onderschatte evenement van het jaar: het Eurovisie Songfestival. Ondanks het gemopper dat het een kitschfestijn is, levert het jaarlijks ook een aantal pareltjes op. Neem nou de Franse inzending ‘Mercy’, dat over bootvluchtelingen gaat. De tekst is eenvoudig maar daardoor des te aangrijpender: „Ik werd vanochtend geboren/ ik heet Mercy/ midden op zee, tussen twee landen…ik ben al die kinderen/ die werden meegenomen door de zee/ ik zal honderdduizend jaar leven.” Of deze regels uit ‘Inje’ (‘Rijp/Vorst’) van Montenegro: „Het dekbed probeert mijn lijf vergeefs op te warmen/ terwijl mijn ziel tocht.” Wauw.

Maar ja, vanavond zal het natuurlijk niet draaien om wat er wordt gezegd, maar om welke grappen er kunnen worden gemaakt, want tijdens het Eurovisie is iedereen even cabaretier. Over de oostblokdeelnemers („die meiden zullen blij zijn dat ze even een dag niet op postorderbruid.org staan”), de Roemenen („die jongen ken ik, die probeerde vorige maand nog mijn auto te jatten”) of wat failliete mediterrane landen („ze hebben waarschijnlijk die zangeres ook weer ergens geleend, mogen wij later voor betalen”). Dit is maar een greep uit de talloze (gr)appjes die ik ontving tijdens het laatste festival. Ook op diverse social media vliegt jaarlijks de ene na de andere harde opmerking over diverse EU-lidstaten je om de oren. Vooroordeel op vooroordeel. De xenofobie die uit veel berichten spreekt is zorgwekkend, want we zitten met het gros van de afgezeken landen wél in een unie.

Een Britse kennis had tijdens het festival altijd de grootste lol in het belachelijk maken van alles wat niet-Brits was. Hij tweette dat mensen uit IJsland profiteurs zijn, Duitsers nazi’s, Italianen charlatans. Dat moest kunnen toch, het Songfestival was maar een grote grap, en dan weet iedereen toch wel dat je het echt niet zo bedoelt als je Spanjaarden de bloedzuigers van Brussel noemt, Finnen fans van inteelt omdat ze allemaal op elkaar lijken en ga zo maar door. Het enige land dat aan zijn humor ontsnapte was Luxemburg. Toen Groot-Brittannië enkele weken later voor een Brexit stemde, was hij totaal verrast. Hij begreep totaal niet waarom het gros van zijn landgenoten niet meer bij de EU wilde horen.

Ik zit straks in ieder geval klaar om op de socials te ontdekken wat voor soort vooroordelen er anno 2018 over de diverse lidstaten leven. Het Songfestival biedt wat dat betreft één grote peiling.

Ik ga morgenavond trouwens naar een debat over de Nexit. Hopelijk zijn er straks genoeg flitsende acts om daar nu nog even niet al te veel aan te denken.

Ellen Deckwitz schrijft op deze plek een wisselcolumn met Marcel van Roosmalen.
    • Ellen Deckwitz