Recensie

Snijdende komedie over het moederschap

Tragikomedie In ‘Tully’ houdt Marlo oprecht van haar gezin, maar nadat ze is bevallen van een derde lukt het haar simpelweg niet meer de ‘goede’ moeder te spelen die ze zo graag wil zijn.

Charlize Theron als Marlo in ‘Tully’.

Terwijl haar kinderen een diepvriespizza verorberen en naar hun telefoon staren, kiepert Marlo (Charlize Theron) ontdooide broccoli in een schaal. Als haar echtgenoot thuiskomt vraagt hij goedbedoelend aan Marlo sinds wanneer de kinderen naar een schermpje mogen kijken tijdens het eten. Zij had toch zelf bepaald dat dat verboden was? Maar energie om de door haarzelf ingestelde regels uit te voeren heeft Marlo niet.

Charlize Theron laat de ‘Bad Moms’ uit flauwe komedies verbleken met haar confronterende acteerprestaties in tragikomedie Tully. Alles aan haar straalt tegelijk de wil uit om het goed te doen én totale uitputting.

In tegenstelling tot minder realistische Hollywoodmoeders blijft Marlo’s zwangerschapsvet gedurende de hele film uit haar kleding puilen. Wie heeft er tijd voor sit-ups met een pasgeboren baby en een zoontje dat onverklaarbare paniek- en agressieaanvallen heeft?

Marlo hinkt na de geboorte van haar derde kind tegen een depressie aan. Desondanks deelt ze scherpe en geestige sneren uit naar iedereen die haar dagelijkse routine nóg zwaarder maakt. Een schooldirectrice die steeds benadrukt dat Marlo’s zoontje wat ‘apart’ is, krijgt de vraagt wat ze daarmee bedoelt: „Is hij achterlijk?”

De wanhoop nabij accepteert Marlo het aanbod van haar rijke broer: een night nanny. In Amerika is het in opkomst om ’s nachts de zorg voor een baby uit te besteden. Diezelfde avond staat de jonge, hippe en extreem gedienstige Tully (Mackenzie Davis) voor de deur. Het meisje maakt in Marlo iets los wat veel dieper zit bij haar dan het verlangen om nog eens een fatsoenlijke maaltijd op tafel te zetten.

Lees ook hoe hoofdrolspeelster Charlize Theron in Hollywood de trend zet met uitzonderlijke rollen

De makers van Juno en Young Adult nemen de kijker mee in een uitputtingsspiraal, tegelijk weten ze daar een verrassend komische film van te maken. Voor ieder rauw moment zijn er talloze grappige details. Zo neemt het dochtertje van Marlo’s pocherige broer deel aan een talentenjacht met haar pilateskunsten.

Tully blijft op cruciale momenten soms te veel aan de oppervlakte en knoopt in het laatste deel alles iets te netjes aan elkaar. Zelfs de zeemeerminnen uit Marlo’s dromen krijgen een plek. Toch is het knap hoe Tully het onderwerp postnatale depressie met zoveel humor en nuance weet te tackelen.

    • Sabeth Snijders