Recensie

Ook bij Al Pacino moet de schoorsteen roken

Thriller ‘Hangman’ schuwt de clichés uit het seriemoordenaarsgenre niet en te veel nadenken over het gebodene is niet aan te raden.

Al Pacino in ‘Hangman’.

In Hangman gaat de zojuist gepensioneerde politieagent Ray samen met zijn voormalige partner Will op zoek naar een seriemoordenaar. Zij worden vergezeld door een journaliste van The New York Times die een reportage maakt over het politiekorps. De moordenaar speelt het spelletje ‘galgje’, waarbij een woord moet worden geraden. Dat doet hij letterlijk: op het plaats delict bungelen zijn slachtoffers aan een galg, met een letter in hun lichaam gekerfd. De seriemoordenaar houdt sowieso van rituelen, elke dag om elf uur ’s avonds maakt hij een nieuw slachtoffer.

Niet alleen de moordenaar laat aanwijzingen achter, de film zelf doet dat ook. Zo leert de oplettende toeschouwer dat Ray van puzzels houdt en het Latijn beheerst, zaken die later van pas zullen komen. Verder schuwt Hangman de clichés uit het seriemoordenaarsgenre niet. Zo baadt de film in een blauwe gloed, die afgewisseld wordt met een ziekgroene sequentie in een abattoir. In een cruciale scène regent het en in de climax onweert het flink. Ook de geluidsband is van de oude stempel, met gevoelige strijkers in passages waarin sfeer of emoties centraal staan, en veel percussie bij de achtervolgingsscènes.

Te veel nadenken over het gebodene is niet aan te raden, want waarom mag journaliste Christi eigenlijk mee op allerlei gevaarlijke missies? Dat ze genomineerd was voor een Pulitzer-prijs, zoals zij zelf omstandig benadrukt, is niet een heel sterke reden om haar bloot te stellen aan gevaar. Christi heeft persoonlijke redenen voor haar reportage, blijkt uit een sentimentele scène waarin zij namens de filmmakers de opofferingen bezingt die de politie soms maakt.

Er is weinig reden Hangman te gaan zien, of het moet het moment zijn waarin Al Pacino, die Ray speelt, zijn opwachting maakt met een potlood achter zijn oor. Een lachwekkend moment maar wel erg geestig om hem een oude truc uit de method acting-school te zien opvoeren: het sublimeren van gevoel via een object. Pacino mompelt er lustig op los en slaapwandelt door de film, toch kijk je graag naar hem. Op zijn oude dag heeft zijn charisma hem nog niet verlaten, ook al neemt hij nu rollen aan om de schoorsteen te laten roken.