Recensie

Grabbelton van millennial-sores

Arthouse Iets minder nadenken over esthetiek en iets langer stilstaan bij welke verbanden de makers nu exact willen leggen had ‘Possessed’ goed gedaan.

‘Possessed’ stelt de vraag wat continu online zijn met ons doet.

Possessed opent met beelden van iPhones die met kokend lood worden overgoten, afgewisseld met een uit de lucht gefilmde verwoestte stad. Het zet de toon: dit videoessay wil statements maken, grote statements. Waar die over gaan lijkt in eerste instantie duidelijk, maar wordt naarmate de soms mooie, maar abstracte beelden en found footage elkaar opvolgen vager.

Centraal in de film staat een vrouw, gespeeld door actrice Olivia Lonsdale (uit de videoclip Drank & Drugs en speelfilm Prins). We zien deze millennial in een afgeleefde kamer liggen, starend naar een smartphone. De vrouwelijke voice-over die ons door de film leidt spreekt de kijker ondertussen toe met zinnen als „The world called, I didn’t pick-up.

De eerste heldere vraag die deze stem opwerpt – wat doet continu online zijn met ons? – is interessant. In het begin suggereert Possessed vooral dat het zorgt voor innerlijke leegheid. Terwijl we mensen selfies zien maken, horen we dat we dankzij „het toestel” tegenwoordig altijd lachen. „De uitdrukking van de oudere generatie was eerlijk”, generaliseert de voice-over.

De makers van de film, designstudio Metahaven en documentairemaker Rob Schröder (Ouwehoeren), kozen voor een collagetechniek in plaats van een analyse of betoog. Possessed grabbelt in de wereldgeschiedenis en actuele thema’s; zo horen we zonder enige duiding soundbites van politicologen Nick Srnicek en Alex Williams over de generaties geboren na 1980 en neoliberalisme.

De vluchtigheid en het gemak waarmee correlaties worden gesuggereerd door het naast elkaar plaatsen van beelden, beginnen na een tijd te ergeren, zeker als er ook opnames van vluchtelingen opduiken en talloze zeer expliciete verwijzingen volgen naar zowel het kapitalisme als het communisme. We zien found footage van een rat in een winkelcentrum, dansende Amerikaanse militairen en verkooppunten van Mao’s Rode Boekje. Iets minder nadenken over esthetiek en iets langer stilstaan bij welke verbanden de makers nu exact willen leggen had Possessed goed gedaan.

    • Sabeth Snijders