Opinie

    • Hazem Darwiesh

Nederland is vol van kansen, maar je moet ze wel grijpen

vluchtte uit Aleppo, waar hij journalist en schrijver was. In de tweede persoon enkelvoud beziet hij zijn integratieproces.

Centraal Station Utrecht. Je stapt uit de trein en gaat op zoek naar de bus die je naar het kantoor van UAF zal brengen, een stichting die, zo meldt de website, ‘vluchtelingen begeleidt bij hun studie in het hoger onderwijs en het vinden van een baan die aansluit bij hun capaciteiten’. In de bus denk je na over het gesprek straks.

Om dit gesprek te krijgen, moest je taaie examens afleggen en allerlei testen doorlopen om je taalvaardigheid en intelligentie te bepalen. Maar de werkelijke test gaat over je geduld. Alles hier wordt onderworpen aan deze toets!

Dag in dag uit moet je je inspannen om beter te leren spreken en schrijven, om je aan te passen aan de Nederlandse praktijk. Om voor jezelf een nieuw pad uit te kerven. Soms voelt het alsof je alleen door een bos dwaalt. Toekomstplannen in je gedachten, als luchtspiegelingen ver achter de bomen, die ook zomaar weer kunnen verdwijnen.

Veel Nederlanders raden je aan om het jezelf niet zo moeilijk te maken. Je hebt nog tijd genoeg om de taal te leren, zeggen ze, en om je wettelijk verplichte examens af te leggen. Je bent hier pas twee jaar, zeggen ze, en moet je eens kijken hoe ver je al bent!

Maar het gaat niet snel genoeg! De tijd vliegt, je hebt haast. Eerst bracht je anderhalf jaar in azc’s door, wachten op status, wachten op een huisje. Je denkt aan de verloren jaren in de oorlog. De verlammende angst voor autoriteiten. Echt, je hebt geen tijd meer te verliezen!

Nederland geeft jou en andere Syriërs de kans op een mooi leven. Syriërs die bombardementen overleefden, diepe wateren overstaken waarin vele landgenoten verdronken. Nu je een vrije en veilige plek kreeg, moet je die kans zelf invullen en daarvoor de juiste stappen zetten.

Dit alles spookte door je hoofd terwijl je wachtte op het gesprek met de UAF-medewerker. Eenmaal zover, praat je vol zelfvertrouwen. De vrouw zegt dat de organisatie je wil ondersteunen. Maar de opties zul je zelf moeten onderzoeken. Antwoord op je vragen over de juistheid van je keuzes kan zij je niet geven.

Je voelt je opgelucht na het gesprek, je voelt dat je inspanningen vruchten beginnen af te werpen, en je bent zowaar een beetje blij met jezelf. Sinds je een huisje in Zwolle bewoont, verstevig je iedere dag je grip op het leven en op Nederland. Je past je steeds beter aan.

De belangrijkste les die je in Nederland hebt geleerd, is dat zich altijd iets in die hoek of onder deze tafel kan verbergen, iets dat je enorm zal helpen en een groot verschil zal maken in alles wat je doet. Maar als je niet zelf voortdurend probeert die kansen te vinden en te grijpen, zal niemand je die aanreiken. Dat is de cultuur van dit land.

Je weg in Nederland zal nog lang zijn, maar je zult hem zeker gaan! De Nederlandse regering gooide je in een zee van vrijheid, ondersteuning en integratie-examens. Ze verwacht dat je zelf leert zwemmen en met een vis in je mond aan wal komt. Je hebt je zelf toch ook weten te redden uit de oorlog? Dus gaat het je ook hier lukken!

    • Hazem Darwiesh