Opinie

    • Jutta Chorus

Ken je die van dat bloedbad op de Dam

Column Jutta Chorus

Phoeoeii! Daar hadden we toch bijna bloed zien vloeien op de Dam, vrijdag. Of op zijn minst builen en schrammen. Antiracisten, verwarde mannen, toeristen, motorclubleden – een licht ontvlambare cocktail was afgekomen op die paar minuten voor het nationale voetlicht. Sommige media hadden er handenwrijvend naar uitgekeken. Hier ging een nieuw front in de cultuuroorlog open. Aanblazen maar!

‘Storm voor de stilte’, kopte De Telegraaf vrijdagochtend. ‘Alles op alles om schreeuwers te stoppen’. De gemeente Amsterdam had „alle mogelijke maatregelen” genomen om de Dodenherdenking waardig te laten verlopen.

AD en Het Parool verversten al een paar dagen voortdurend hun berichtgeving. Het rook zwaar naar de weeralarms van de ANWB.

Dit ging om een Utrechtse oud-kraker die demonstratief lawaai wilde maken tijdens de Dodenherdenking, en een volkomen onduidelijk aantal medestanders. „Het precieze aantal is lastig in te schatten”, zei hijzelf. „Facebook verwijdert constant het evenement.”

Hij stapte naar de rechter toen de gemeente Amsterdam zijn actie verbood en de rechter gaf op 3 mei de gemeente gelijk. Zaak afgedaan, zou je zeggen. Maar nee, op 4 mei gaven alle kranten hun eigen draai aan dit Gevecht van de Eeuw.

De Telegraaf waarschuwde voor „een clash (…) tussen verschillende radicale groeperingen”. Trouw kwam met een filosoof die pleitte voor „het idee om meer inclusief te zijn bij de Dodenherking”, maar zelf meteen inzag dat het moeilijk zou worden zo’n idee uit te voeren „als dat niet nationaal gedragen wordt”.

Het AD beslechtte het pleit definitief in het nadeel van de activisten. „Ssst” stond in dikke letters op de verder lege voorpagina: „Om 20.00 uur zijn we 2 minuten stil.” En dat hielp hoor: binnen een paar uur kon de krant op haar website melden dat het Nationaal Comité 4 en 5 mei naar die oproep had geluisterd: „Wij volgen het advies van de voorpagina van het AD.”

Je zag het wederzijdse profijt: het AD kon dagenlang uitpakken met het aangekondigde oproer en zichzelf opwerpen als spreekbuis van de silent majority, en de activist had het zonder die krant nooit zover gebracht. Hij zei met zoveel woorden: „Onze boodschap maakt de meeste impact door nu ons lawaaiprotest af te blazen, ons doel is bereikt.”

Dit weekend haakte mijn oog aan de ontwapenende foto van de jonge pizzakoerier in Hoorn, die om 20.00 uur, zijn pet in de handen gevouwen, stil stond naast zijn fiets. Een bericht daarover was zondagavond het meest gedeelde stuk op de website van het AD – daar gingen we weer.

(j.chorus@nrc.nl) schrijft op deze plek een wisselcolumn met Tom-Jan Meeus.
    • Jutta Chorus