Recensie

Huiveringwekkend springen en balanceren

Circustheater Voorstellingen die je laten huiveren en naar het puntje van je stoel dwingen: Rotterdam stond vijf dagen lang in het teken van circustheater.

Gravity & Other Myths, tijdens Festival Circustheater in Rotterdam. Foto Max Dereta

Wie bij circus nog denkt aan leeuwen of clowns met felrode neuzen, moet toch echt eens naar Rotterdam. Voor de zesde keer stond die stad, vijf dagen lang, in het teken van het Circusstad Festival. In Nederland is het circustheater nog een relatief jonge kunstvorm. In dit genre gebruiken artiesten circustechnieken, zoals jongleren en acrobatiek, om volwaardige theatervoorstellingen te maken, terwijl in het traditionele circus een show juist bestaat uit verschillende, op zichzelf staande nummers. Dieren worden niet gebruikt – een belangrijke ontwikkeling, gezien het recente verbod op wilde dieren in het circus. Het Circusstad Festival levert een bijdrage aan de ontwikkeling van het Nederlandse circustheater, als podium voor (inter)nationaal talent en als ondersteuner van jonge makers.

Dit laatste is het geval bij de vier Rotterdamse artiesten van Tall Tales Acrobatics. Dit gezelschap maakte hun One of these days in samenwerking met het festival. Deze performance, waarin een jongleerbal de hoofdrol speelt, is te zien in de Opticum-tent op het festivalhart, het Schouwburgplein. De vier performers draaien gehypnotiseerd om de witte bal heen, volgen het voorwerp bij iedere beweging. Steeds ingewikkeldere capriolen moeten ze uithalen om het ding te pakken te krijgen: ze klimmen op elkaars schouders, buitelen door de tent. Als meer ballen op het podium vallen, volgt een jongleeract. De scènes volgen elkaar erg losjes op, maar One of these days is speels genoeg om een glimlach tevoorschijn te toveren.

Tall Tales Acrobatics op Terschelling:

De Amerikaanse jongleur Wes Peden wil in Zebra enkele vormen laten zien, zo kondigt hij aan: cirkels, een vierkant, maar ook een paar wiskundige vormen. In zijn zwart-wit vormgegeven voorstelling kraken twee platenspelers een soundtrack onder tientallen jongleer- en balanceeracts. De hoes van een lp, zelfs een lamp, laat Peden moeiteloos op zijn hoofd balanceren; kegels vliegen zo snel door de lucht dat ze flitsen worden, voorbij schietende visjes. Vijftig minuten lijkt aan lange kant voor een voorstelling die - behalve een mooie, sfeervolle setting - weinig richting heeft, maar Peden weet de aandacht van zijn publiek knap vast te houden. In al zijn bewegingen schemert vakmanschap door: met ogenschijnlijk gemak voert hij zijn routines uit. Komische momenten en Pedens sympathieke uitstraling maken Zebra tot een fris-charmante voorstelling.

Lach nooit ver weg

Batacchio van het Tsjechische gezelschap Cirk La Putyka is een groots opgezette show, die nog het meest doet denken aan revuetheater. Een gelig gordijn sluit als een scène is afgelopen, een jongen met ‘flat cap’ komt dan het toneel vegen. In regie van de Finse Maksim Komaro wisselen acrobatiek, slapstick en illusionisme elkaar in rap tempo af. De zeven leden van het gezelschap laten zich metershoog lanceren, fietsen of stuiteren over het toneel, hangen in de ringen en doen trucs met emmers, tafels of spiegels. De lach is nooit ver weg, met de vele visuele grappen of plattere humor. Batacchio is een voorstelling die blijft verrassen en, door de virtuositeit van Cirk La Putyka, van de bühne spat.

Trailer Gravity & Other Myths: ‘A simple place’

Een gegarandeerde festivalfavoriet is A simple space van het gezelschap Gravity & Other Myths. Op live gespeelde drumritmes sloven acht artiesten zich uit en dwingen je naar het puntje van je stoel. De jonge Australiërs dagen elkaar uit tot waanzinnige stunts, die vrolijk en barstensvol energie worden uitgevoerd. Van een spelletje strip-touwtjespringen (weer eens wat anders dan strippoker) tot het meest waanzinnige spring-, stapel- en balanceerwerk. Een salto van het ene paar schouders naar het volgende, op de kop een Rubiks cube oplossen, artiesten die over elkaar heen worden geworpen – al is het nog zo warm in de Capiteau-tent: A simple space laat je huiveren. Een performance die laat zien, hoe erg de moeite waard het hedendaags circus kan zijn.

    • Elisabeth Oosterling