‘Ik wil iets maken dat ultiem saai is’

Deze beeldmakers creëren foto’s waar geen camera aan te pas komt. Enrico Garzaro vangt bloemen.

‘Tussen al die beelden die we dagelijks om ons heen zien, al die perfecte, kleurrijke, superflashy beelden met interessante mensen en gebeurtenissen, wil ik iets maken dat ultiem saai is. Een beeld waarin niets gebeurt. Een beeld met een belichtingstijd van een week bijvoorbeeld, of drie maanden. Een heel leven misschien wel – ik ben nog aan het onderzoeken of dat mogelijk is.”

De Italiaanse Enrico Garzaro (29) is tweedejaars student fotografie aan de Rietveld Academie en knutselt graag zijn eigen camera’s in elkaar. Een houten box met een lens, lichtgevoelig papier erin en klaar. „Met extreem lange belichtingstijden registreer je op die manier slechts dat wat altijd aanwezig is – niet de bijzondere, kortdurende gebeurtenissen. Alleen de dingen die blijven. Door de overvloed aan beelden zien we soms niet meer wat echt interessant is. Onze blik raakt vertroebeld. Ik wil terug naar een rustige manier van kijken, dat je je bewust bent van wat je ziet.”

Gazaro bouwde vorig jaar een levensgrote camera obscura, ook al zo’n traag fotografisch apparaat, die hij onder andere tentoonstelde in Fotomuseum Amsterdam (Foam). Daarnaast experimenteert hij in de donkere kamer met allerlei manieren om een beeld tot stand te brengen. „Ik neem bijvoorbeeld een negatief waar niks op staat en daar brand ik gaatjes in – dat levert spannende beelden op. Of als ik een bloem wil ‘fotograferen’, dan maak ik niet eerst een foto van die bloem en druk die dan af, nee, ik leg de bloem zelf in de vergroter. Eens kijken wat er dan gebeurt.”
Het werk van Enrico Garzaro is dit najaar te zien op fotofestival Unseen in Amsterdam