Opinie

    • Michel Kerres

Verdient Donald Trump de Nobelprijs voor de Vrede?

Republikeinen willen dat Trump de Nobelprijs krijgt . Is dat een goed idee, vraagt Michel Kerres zich af. Obama kreeg hem zonder er iets voor te doen.

Kim Jong-un en Moon Jae-in na de ondertekening van verklaring op 27 april Foto Korea Summit Press Pool/AP

Daags na de bijzondere ontmoeting tussen Kim Jong-un (Noord-Korea) en Moon Jae-in (Zuid-Korea) vloog president Donald Trump (VS) naar Michigan voor een bijeenkomst met fans. Hij wist wel hoe de Koreanen tot hun historische ontmoeting waren gekomen, vertelde hij daar. „Wat denk je dat president Trump ermee van doen had”, vroeg hij zijn publiek? „Dat zal ik je vertellen: wat dacht je van álles?”

Zijn aanhang zag dat ook zo en scandeerde: „No-bel! No-bel! No-bel!”

Later verklaarde ook Moon dat Trump in aanmerking komt voor de Nobelprijs voor de Vrede – de Zuid-Koreaanse president weet hoe je vriendjes wordt met Donald. Inmiddels hebben Republikeinse Congresleden Trump formeel genomineerd.

De Republikeinse senator Lindsey Graham kon maar één reden bedenken waarom het géén goed idee is. De feestelijke uitreiking zou wel eens kunnen uitdraaien op een bloedbad, waarschuwde hij op Fox News. De ‘liberals’ zouden nog liever zelfmoord plegen dan die schande te ondergaan.

Donald in Oslo. Het zou voor Trumps tegenstanders een wrede wending zijn, maar als je president Obama in 2009 een aanmoedigingsprijs kunt geven zonder aanwijsbare prestatie, waarom zou je Trump dan geen prijs gunnen als het hem lukt een bevroren conflict in Azië te ontdooien, als het hem lukt de weg te openen naar een vredig, welvarend en democratisch Korea? Dat is toch best een prijs waard?

Bovendien, de prijs heet niet Nobelprijs omdat het gedrag van de laureaat in alle opzichten nobel moet zijn. Trump zou niet worden beloond voor zijn omgang met vrouwen, niet voor zijn aversie tegen moslimimmigranten, niet voor zijn sympathie voor white supremacists.

Maar voorlopig is Trump nog niet op weg naar Oslo. Er is nog lang geen vredesverdrag en veel Korea-deskundigen vragen zich af of het er van zal komen. Zal Kim echt afzien van atoomplannen? En hoe zit het met de mensenrechten? Bovendien is het de vraag of het aandeel van China in de Noord-Koreaanse koerswijziging niet minstens zo belangrijk was. En heeft Trump niet gewoon het voordeel dat Kim een andere koers vaart dan zijn vader? De Nobel-discussie is zo bezien op zijn best een tikje prematuur.

De discussie zelf heeft intussen wel effect: alleen al door het debat erover verwerft Trump waar hij al jaren naar smacht: erkenning. ‘Zie je wel, ze kunnen niet om me heen. Ik ben beter dan mijn voorgangers.’

Trump wil de ultieme dealmaker zijn. Door te duwen en te draaien, door te dreigen en eindeloos te vertragen. In Korea heeft hij het geluk dat Kim naar de onderhandelingstafel is gekomen. Met Iran neemt hij juist het risico een partij van de onderhandelingstafel te verjagen, als hij volgende week inderdaad de VS terugtrekt uit de afspraak die Iran met de wereldgemeenschap heeft over zijn nucleaire programma. Wat hij in Azië met machtsvertoon aan vrede bijdraagt, zou hij in het Midden-Oosten met dezelfde aanpak wel eens ongedaan kunnen maken.

Bij wedkantoor Ladbrokes denken de meeste gokkers dat de twee Koreaanse leiders de prijs krijgen. Trump staat op plaats twee. De gokkers hebben het beter begrepen dan de Republikeinen: het is toch potsierlijk een man die in zijn eigen samenleving groepen tegen elkaar opzet een prijs te geven voor detente aan de andere kant van de wereld. Mocht hij de Vredesprijs mislopen, dan kunnen de Republikeinen altijd nog zijn verzamelde tweets nomineren voor de Nobelprijs voor de Literatuur.

Redacteur geopolitiek Michel Kerres en Oost-Europa-deskundige Hubert Smeets schrijven hier afwisselend over de kantelende wereldorde.
    • Michel Kerres