Column

Opinie

Gerard Joling vermorzelde met een interview in Playboy alle serieuze opiniemakers. Het was een beetje Real Madrid tegen een Nederlandse club in de Champions League, met speels gemak haalde hij een veelvoud aan likes binnen. En hij had er geen boek voor hoeven lezen. Na wat persoonlijke liflafjes – „Ik heb meer lullen gezien dan er coniferen in Den Bosch staan” – schetste hij met grote pennenstreken niets minder dan de ondergang van het Avondland. Het land is overgenomen door de buitenlanders, we zijn gewoon te laat, we kunnen niet meer terug, er komt een burgeroorlog, we gaan allemaal naar de kloten, oude vrouwtjes zijn weer eens de dupe en we moeten ons kunnen bewapenen.

De samenstellers van de online ‘nieuwsredacties’ konden er weer heerlijk uit overtikken. Ik las onder andere: ‘Gerard Joling verdedigt zich met dingen die niet mogen’ (nu.nl), ‘Gerard Joling: dit land wordt overgenomen door buitenlanders’ (WNL.tv), ‘Gerard Joling vreest burgeroorlog’ met als extra teasertje het chapeau ‘Van Aartsen die paardenlul’ (De Telegraaf), ‘Gerard Joling: buitenlanders nemen het land over’ (Mediacourant) en dat was nog maar het topje van een snel aanvriezende online ijsberg.

De reacties van de mensen zonder krantenabonnement, die ik voor het gemak maar even ‘het volk’ noem, waren bijna zonder uitzondering positief. Van „eindelijk iemand die het zegt” tot het meer aanmoedigende „zeg het ze!”. Ik heb zo het vermoeden dat Gerard dat zelf ook allemaal leest en vrees dat hij daaruit de conclusie trekt dat hij nog maar even door moet gaan met meningen geven.

Een andere volkszanger, Roelvink senior uit de Jordaan, heeft op Radio 1 inmiddels een vaste plek als commentator en dat bevalt hem zo goed dat hij zich in interviews met enige spijt begint af te vragen waarom hij niet eerder zijn hart heeft gevolgd en het pad van de duiding is ingewandeld. (Dries houdt van nieuws en ambieerde een carrière als journalist.) Toen ik woensdag naar hem luisterde vatte hij de #MeToo-affaire van Jelle Brandt Corstius en Gijs van Dam heel adequaat samen door te stellen dat er waar er twee vechten ook altijd twee schuld hebben, dat we nooit zullen weten wat zich precies tussen die twee heeft afgespeeld en dat hij niet snapt dat het allemaal via de media gespeeld moet worden. „Bel mekaar gewoon op.”

Bij de talkshows schuift tegenwoordig ook altijd een artiest aan die in het voorbijgaan iets mag roepen zonder enige voorkennis. Leuk om naar te kijken: ze lopen toch net effe wat zelfverzekerder door een open deur dan al die geleerden die ervoor gestudeerd hebben.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.