Opinie

    • Hugo Camps

Koosjer

Wil je koersen in een land waar met scherp geschoten wordt op wanhopige demonstranten? De organisatoren van de Giro d’Italia wuiven de vraag weg. De UCI vindt alles goed en de renners weten het ook niet. Maar ze fietsen wel.

Deze propaganda-Giro wordt via financiële sluipwegen vetgemest. Staatssport. Het ruikt naar de oude DDR. Gewetensvragen over scheiding van sport en politiek mag je wielrenners niet opdringen. Al helemaal niet voor de uitputtingsslag van een grote ronde. Voetbal in Qatar en Rusland, wielrennen in Israël; daar heeft het jonge geweld liever geen mening over. Zij denken aan een palmares die werkzekerheid verschaft.

Hebben we de nationale bonden gehoord over een dilemma? Zij gaan mee in de kermis van goed en kwaad en zwijgen hun onrust dood. Niet ethiek, geld geeft de doorslag. Idem dito voor de wielerploegen, die een volksverhuizing wilden doorstaan voor een paar rottige centen. De dag komt dat de Ronde van Spanje van start gaat op de Krim.

De wielerliefhebbers maakt het allemaal niet uit. Zij horen tot het ras der dwepers en zijn verblind door de charme van hun geliefde pedaleur en de magische kleur van de roze trui. Veruit de mooiste trui in etappewedstrijden. Het geel van de Tour is eerder ordinair.

De dag komt dat de Ronde van Spanje van start gaat op de Krim

Dat een instituut als de Giro d’Italia zich ook nog een ‘koosjer’ parcours in Jeruzalem laat voorschrijven, is een toegeeflijkheid te ver. Er mag in de hoofdstad niet om het even waar gefietst worden. Alsof chassidische joden meer verstand van wielrennen hebben dan Arabieren. De bezette gebieden komen nog voor geen banddikte in aanmerking. Tom Dumoulin sprak van een beladen start van de Giro, maar wou er verder niet over nadenken. Zijn focus ligt op de eindzege, en ik kan hem geen ongelijk geven Je kan aan Danny van Poppel ook niet vragen om het conflict met Teheran op te lossen.

Er moet gewoon gefietst worden.

Maar ook daarin is deze Ronde van Italië bevlekt. De aanwezigheid van de van doping verdachte Chris Froome is een kaakslag voor de sport. De UCI is zelfs te laf om deadlines te stellen. Froome ziet het juridische kluwen glimlachend aan en weet dat zijn batterij dure advocaten het nog heel lang kan uitzingen. De viervoudige winnaar van de Tour koerst in verhevenheid. Alberto Contador kreeg destijds wel een schorsing voor een snuif clenbuterol. Zijn ploeg was dan ook niet zo rijk als Sky. Als Froome deze Giro wint, is het rechtsgevoel in de wielersport weer voor jaren geknakt.

Dumoulin zal herhalen dat hij met een strafblad boven zijn hoofd niet zou hebben deelgenomen. Zijn winst in de tijdrit was meesterlijk. Een ode aan schone wielersport. De UCI zal het niet eens opvallen. En aan het einde van het seizoen danst Team Sky toch weer de polka. Nog jarenlang zal Froome in Israël vereerd worden als een nieuwe Moshe Dayan. Ook half blind puffend naar de overwinning.

De Giro is de mooiste van de drie grote rondes. Landschappelijk en qua beleving. Etappewinnaars in de Giro zijn gelukkiger dan hun collega’s in de Tour. Ze worden gevierd als helden en blijven dat hun leven lang. De Giro is poëzie. Daar had Chris Froome toch al weinig gevoel voor, maar hij heeft er nu een pamflet van gemaakt.

Cultuurbarbaar.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.
    • Hugo Camps