Recensie

Cabaretier Jeroen van Merwijk is nog lang niet uitgeblust

Als de transgenderkat Lucky kan Jeroen van Merwijk in zijn nieuwe programma grappen maken waarmee hij zelf niet weg zou komen. Maar het contrast met zijn linkse, politiek-correcte zelf werkt niet helemaal.

Jeroen van Merwijk. Foto Jaap Reedijk

Wie had ooit verwacht dat Jeroen van Merwijk nog eens een typetje zou spelen? In Lucky speelt hij voor de pauze zichzelf als uitgebluste kunstenaar, onderuitgezakt in een stoel. Na de pauze kruipt Van Merwijk in de huid van zijn treiterige transgenderkat Lucky – stoere rode zonnebril, lange jas, elektrische gitaar – die zich keert tegen de politieke correctheid van cabaretier Jeroen van Merwijk. En passant komen ook nog Jan Pieterszoon Coen (die op lamzakkerige toon de slavernij goedpraat) en Drs. P voorbij.

Met het uitbundige personage Lucky laat de beheerste, cynische Van Merwijk zich van een nieuwe kant zien. Dat levert een dynamische en gevarieerde voorstelling op, maar uiteindelijk werkt het contrast tussen linkse gutmensch (Van Merwijk) en rechtse schreeuwer (Lucky) niet helemaal.

Lees ook het interview met Jeroen van Merwijk over zijn programma Lucky: „Als jij je echt inhoudelijk hebt gestoord aan mijn voorstelling, moet je je diep schamen.”

Van Merwijk gebruikt Lucky om grappen te maken waar hij zelf niet mee weg zou komen, maar Lucky is zo duidelijk een vermomming dat het beoogde shockeffect meestal uitblijft. Als Lucky een lofrede brengt aan Halbe Zijlstra of foute opmerkingen maakt over ‘negers’, druipt de ironie ervan af. Soms is de vermomming zo dun dat de twee personages door elkaar gaan lopen. Zo drijft Van Merwijk voor de pauze even de spot met het feit dat Lucky een transgender is en zingt Lucky op zijn beurt een cynisch lied waarin hij racisme aan de kaak stelt („We doen het lekker toch”), bepaald niet politiek incorrect.

Gelukkig brengt Van Merwijk als vanouds een aantal sterke liedjes. Zo zingt hij een prikkelend lied over de absurditeit van gepland sterven en ontroert hij met een lied over een oude liefde: „We aten haring bij de haringkraam/ Ik weet soms bijna weer je naam.” Ook ‘We doen het lekker toch’ is een potentiële Van Merwijk-klassieker. Deze liedjes tonen aan dat Van Merwijk nog lang niet uitgeblust is.

    • Dick Zijp