Jippe Majoor wint met ‘Hun eerste selfie’ de publieksprijs van de NRC Fotowedstrijd van april

Jippe is derdejaars Social Work-student en voor haar stage werkt ze in Kenia.

Foto door Jippe Majoor

Huh, ben ik dat?

„Klopt, dit ben ik”, zegt Jippe Majoor (22) uit Bennekom, „samen met een paar kinderen van de school waar ik stage loop, in Kenia.” Jippe was zeer verrast; niet alleen omdat ze de publieksprijs had gewonnen, maar ze wist aanvankelijk niet eens dat haar foto was ingezonden. „Ik zit hier in Kenia en had een paar foto’s naar mijn ouders gemaild, gewoon om even hallo te zegen en wat van ‘mijn’ kinderen te laten zien. Mijn moeder heeft er toen eentje ingestuurd voor de wedstrijd. Deze vond ze blijkbaar de leukste.”

Jippe is derdejaars Social Work-student en voor haar stage werkt ze in de buurt van Makobe, ‘in de bushbush’ aan de oostkust van Kenia. De eerste zes weken assisteerde ze op een special need-school voor kinderen met fysieke maar vooral verstandelijke beperkingen. „Het niveau is niet zo hoog en de kinderen krijgen ook niet echt les; het zijn meer activiteiten die we voor ze organiseren. Eigenlijk proberen we het vooral wat leuker voor ze te maken.”

De kinderen waren zeer geïnteresseerd in de foto’s die Jippe maakte. „Ze hadden nog nooit een smartphone gezien, laat staan een afbeelding van zichzelf. Ze begrepen het ook niet. Ik moest op de foto aanwijzen wie ze waren. Sommigen schrokken echt: Huh, ben ik dat? Heel grappig.”

Behekst

De kinderen zijn bij de school achtergelaten door hun ouders en blijven daar hun verdere leven. „Die mensen denken dat hun gehandicapte kind is vervloekt of behekst. Ze hebben geen idee. Daarom is onderwijs hier ook zo belangrijk.” Het werk, het verblijf, de mensen – eigenlijk vindt ze alles in Kenia ‘supergaaf’. „Ik zit hier samen met een andere studente. In Makobe sliepen we doordeweeks bij de kinderen, in een huisje naast de school. Heel gezellig.”

Criminaliteit, terrorisme – het komt in Kenia maar al te vaak voor. Maar Jippe merkt er niets van. Het enige waarvoor ze waakzaam is, zijn de ‘enge beesten’. „Ik heb hier een schorpioen gezien. En laatst zat er een spinachtig beest met heel veel poten bij mij op de kamer. Die heb ik vertrapt met mijn schoen. Een week later vertelden ze me dat ik geluk had gehad: als je door zo’n beest wordt gebeten, ben je binnen de kortste keren dood. Toen schrok ik wel even. Maar ja, dat hoort er hier een beetje bij.”

Recht in de lens

Ondertussen fotografeert Jippe er lustig op los. „Ik heb mijn camera bijna altijd bij me. De mensen, de natuur, er is hier zoveel te zien. Ik maakte laatst een foto van een kind: hij keek omhoog, recht in de lens. Een mooi contactmoment. Alsof hij voor het eerst een camera zag, maar ook alsof hij dwars door mij heen keek. Een heel raar gevoel was dat.”

Jippe’s werk bij de kinderen met een beperking zit er alweer op. De weken zijn voorbijgevlogen. Inmiddels helpt ze bij een weeshuis om daarna haar stage te eindigen bij een gewone basisschool. Vijf maanden is ze in totaal van huis. „Ja, best lang. Maar binnenkort komen mijn ouders langs. En het is ook weleens goed om er even uit te zijn. Zo zie je nog eens wat van de wereld.”

Het thema van mei is “focus”. Inzenden en stemmen kan tot 1 juni 17:00 op nrc.nl/fotowedstrijd

Foto’s en verhalen van Jippe Majoor zijn te volgen via Facebook