Vrij zijn is…zingen in de kerk

en fotograaf laten zien hoe we uit de sleur breken. Deze week naar de kerk.

‘God is overal”, zegt Rochayne Augustuszoon (21). Ze is ook weleens naar een dienst in een katholieke kerk geweest en ze moet toegeven dat ze toen minstens de helft van de tijd heeft zitten knikkebollen. Ze lacht: „Ik heb wel een beetje energie nodig.”

Iedere derde zondag in de maand zingt Augustuszoon in een vierkoppig koor tijdens de zondagsdienst van de Victory Outreach Kerk Rotterdam West. Victory Outreach is een Amerikaans kerkgenootschap met wereldwijd meer dan 500 vestigingen. De diensten van deze vestiging worden wekelijks bezocht door zo’n tweehonderd Rotterdammers, van alle kleuren. Elke dienst begint met 45 minuten livemuziek, waarbij wordt gezongen, gedanst en geklapt. „God is niet saai”, vertelt Augustzoon achteraf. „God is ook vrolijkheid en plezier.”

In het dagelijks leven studeert Augustuszoon communicatie aan de Hogeschool Rotterdam. Ze is een van de weinigen in haar klas die in God gelooft. „Soms als ik langsloop verstillen gesprekken, mensen denken dat ze het in mijn buurt niet kunnen hebben over bepaalde zaken, maar dat is helemaal niet zo.” In God geloven betekent niet dat ze andere mensen veroordeelt. En het betekent ook niet dat ze niks mag. „Het geloof helpt me juist om mijn vrijheid te gebruiken zoals ik dat wil. De Bijbel zegt bijvoorbeeld dat je een ander lief moet hebben als jezelf, als je erover nadenkt is dat iets dat je als mens sowieso moet willen.”

God is niet saai. God is ook vrolijkheid en plezier

Rochayne Augustuszoon

Augustuszoon is ook betrokken bij de jongerenorganisatie van Victory Outreach. Ze houdt een Instagram-account bij waarop ze bijbelteksten deelt, en elke ochtend bidt ze. „Het helpt bij de rest van de dag. Meestal begin ik met dank zeggen, voor mijn familie, voor het feit dat ik besta. Dan vraag ik vergeving voor de dingen die ik verkeerd heb gedaan.” Ze lacht: „En dan vraag ik om hulp voor mijn tentamen ofzo.”

Augustuszoon komt al in de kerk sinds haar zevende, maar op haar 19de nam ze een sabbatical. „Een tijdje heb ik geprobeerd te doen wat andere mensen van mijn leeftijd doen. Uitgaan, dronken worden. Maar ik kwam erachter dat het niks voor mij was. Toen mijn moeder me na anderhalf jaar weer meenam naar de kerk moest ik ontzettend huilen. Het voelde als thuiskomen.”

Lees ook het interview met journalist Yvonne Zonderop: ‘Geloven is zo gek nog niet’

Door al haar jaren met de kerk heeft Augustuszoon begrepen dat niets onmogelijk is. „Er is altijd hoop, alles kan altijd beter worden. Niemand bestaat zomaar, elk mens is op aarde met een reden. Maar uiteindelijk heb je toch ook andere mensen nodig die je bemoedigen om het juiste pad te volgen.” Op zondagmorgen kun je zien hoe dat eruitziet: als een viering van het leven, een explosie van vrolijkheid, saamhorigheid en kleur.