Recensie

De Velvet-stijl op z’n modern Rotterdams

Er is pop, er is rock en er is The Velvet Underground. De band hakte een eigen niche in de rotswand van de muziekgeschiedenis; sindsdien zijn er groepen die de Velvet-kenmerken oppoetsen en in nieuwe constellatie opdienen. Ook na vijftig jaar, zoals bij de Rotterdamse band Lewsberg.

Het titelloze debuut van Lewsberg (de naam is afgeleid van de Rotterdamse auteur Robert Loesberg) speelt de onderkoelde Velvet-stijl in een eigentijdse versie. Dat blijkt uit scherpe gitaaraccenten die door de melodie zwerven, de aangename hang naar monotonie, de navrante klank van de sologitaar, terwijl zanger Arie van Vliet zijn teksten vaak zingzegt op converserende toon. Maar waar een onbeholpen rammelstijl nogal eens voor ‘Velvet Underground’-achtig wordt versleten, klinkt Lewsberg op een actuele manier gestroomlijnd. En de band verrast niet alleen door de gelijkenis met voorgangers, maar ook door hun melodieën die het midden houden tussen naïef en stoer.