Albumoverzicht: ruigrockende ballads van Waylon en de Velvet-stijl op z’n Rotterdams

Recensies De muziekrecensenten van NRC beoordelen de nieuwe albums van deze week onder andere van Waylon, Lewsberg, Mr. Fingers en Young Gun Silver Fox.

  • ●●●●●

    Waylon: The World Can Wait

    WaylonPop: Volgende week zal Waylon Nederland vertegenwoordigen op het songfestival met zijn nummer ‘Outlaw In ‘Em’. Het lied is een ode aan de westernheld met harde knokkels en bloed aan zijn laarzen, voor wie de grens tussen ‘whiskey en water’ dun is – een verrassend onderwerp, voor een Nederlandse zanger op een Europese liedjeswedstrijd. Maar voor Waylon, die zich schoolde in country & western, is de wereld van outlaws, ‘jailbirds’ en rodeo’s bekend terrein. Zijn nieuwe album, The World Can Wait, dat nu op nummer één van de albumlijst staat, biedt countryrock volgens de regels. Waylon valt terug op bekende stijlkenmerken: de steelgitaar, de banjo, doorkliefd door gierende gitaarsolo’s. Ook de opbouw van de nummers is bekend en daardoor voorspelbaar: macho uithalen worden gevolgd door nadrukkelijke inkeer, als een muzikale versie van de ‘ruwe bolster, blanke pit’-teksten. Tussen deze ruigrockende ballads is ‘Shadows In The Dark’ een mooi rustmoment. Hester Carvalho

  • ●●●●

    Lewsberg: Lewsberg

    LewsbergPop: Er is pop, er is rock en er is The Velvet Underground. De band hakte een eigen niche in de rotswand van de muziekgeschiedenis; sindsdien zijn er groepen die de Velvet-kenmerken oppoetsen en in nieuwe constellatie opdienen. Ook na vijftig jaar, zoals bij de Rotterdamse band Lewsberg.Het titelloze debuut van Lewsberg (de naam is afgeleid van de Rotterdamse auteur Robert Loesberg) speelt de onderkoelde Velvet-stijl in een eigentijdse versie. Dat blijkt uit scherpe gitaaraccenten die door de melodie zwerven, de aangename hang naar monotonie, de navrante klank van de sologitaar, terwijl zanger Arie van Vliet zijn teksten vaak zingzegt op converserende toon. Maar waar een onbeholpen rammelstijl nogal eens voor ‘Velvet Underground’-achtig wordt versleten, klinkt Lewsberg op een actuele manier gestroomlijnd. En de band verrast niet alleen door de gelijkenis met voorgangers, maar ook door hun melodieën die het midden houden tussen naïef en stoer. Hester Carvalho

  • ●●●●●

    Ravel - Ma mère l’Oye & Le Tombeau de Couperin: Les Siècles o.l.v. François-Xavier Roth

    Ravel - Ma mère l’Oye & Le Tombeau de CouperinKlassiek: Maurice Ravel is de componist van bedwelmende klanken en kleuren, zeker als zijn muziek in handen komt van een dirigent als François-Xavier Roth en zijn orkest Les Siècles. Zij proberen binnen te dringen in het hoofd van Ravel door het gebruik van instrumenten die de inspiratiebron vormden voor diens betoverende orkestraties. Roth zelf karakteriseert die aanpak als „utopisch”, want muziek is een kunst van het hier en nu.Maar het diepe verlangen om Ravels klankwereld als het ware met een tijdmachine naar het heden te laten halen, blijkt een duik in een bezielde levensbron. Eerder sprankelden Les Siècles en Roth al op hun album met ‘Daphnis et Chloé’. En nu roepen ze andermaal feeërieke sferen op in onder meer ‘Ma mère L’Oye’, en ontroert de vitaliteit van ‘Le Tombeau de Couperin’, Ravels muzikale ode aan zijn kunstenaarsvrienden die sneuvelden in de Eerste Wereldoorlog. Joost Galema

  • ●●●●●

    Young Gun Silver Fox: AM Waves

    Young Gun Silver FoxPop: Die zwoele zomer van toen. Autoraam open, radio aan. Suizend langs lange kustwegen. Het is ware retro-romantiek die het Britse duo Young Gun Silver Fox oproept met zijn op perfect geproduceerde, Amerikaanse West Coast sound geïnspireerde liedjes. Was West Coast End al een opvallend debuutalbum, het album AM Waves is een even fraaie opvolger met een batterij aan goed verwerkte invloeden (The Eagles, The Doobie Brothers en Hall & Oates) en puntige koortjes. Producer Shawn Lee (‘Silver Fox’) en Andy Platts (‘Young Gun’), ook bekend als leadzanger van soulband Mamas Gun), brengen heldere melodieën in uitgekiende, zacht groovende poparrangementen die als babygolfjes op het strand uitrollen. Flauw doen over hun originaliteit is makkelijk. En ja, hun streven naar perfectie ligt er griezelig dik bovenop. Maar liever dát dan onverschillig. Want de goedmoedigheid wint het echt in hun welluidend warme sound. Amanda Kuyper

  • ●●●●●

    Cerebral Hemispheres: Mr. Fingers

    Cerebral HemispheresHouse: Mr. Fingers, a.k.a. Larry Heard, was in het Chicago van de jaren tachtig verantwoordelijk voor een van de allergrootste deephouse-hits: ‘Can You Feel It’. De kracht van het nummer zit hem in die tegenstelling tussen zeurend en zacht, stevig en teder. Op Cerebral Hemispheres, zijn eerste album in 24 jaar, heeft hij die tweedeling gesplitst. Op de eerste helft klinkt het alsof Heard bijna achteloos wat slow jams heeft opgenomen. ‘City streets’ heeft een Santana-gitaartje en wat piano-akkoorden. Het nummer ademt de sfeer van een regenachtige metropool. Ontspannen ja, maar ook een beetje Café del Mar. Gelukkig heeft het tweede deel meer bite. De al eerder verschenen nummers ‘Inner’ en ‘Outer Acid’ hebben een scherp pulserende baslijn. ‘Stratusfly’ heeft mooie zang van reggae-muzikant Paul St. Hilaire (Tikiman) en dankzij klepperende percussie heeft ‘Nodyahead’ een sjamanistische mystiek die wel de verdieping geeft die het eerste deel van het album mist. Rolinde Hoorntje

  • ●●●●

    Oene van Geel en Mark Haanstra: Shapes of Time

    Oene van Geel en Mark HaanstraJazz: Bij een expeditie naar Spitsbergen maakte kunstenaar Udo Prinsen zeer bijzondere foto’s met pinhole-camera’s: doosjes met een piepklein gaatje en gevoelig fotopapier. Zijn minicamera’s registreerden maandenlang de bewegingen van de zon langs de hemel. De indrukwekkende serie langesluitertijdbeelden was de inspiratiebron voor het gelijknamige muziekproject Shapes of Time van het duo Oene van Geel (viool) en Mark Haanstra (basgitaar), en gastgitarist Raphel Vanoli.Kijkend naar de onaardse, weidse, magische fotobeelden is het een bijna spirituele verklanking van tijd en het licht van jaren geworden.

    In soundscape-achtige, impressionistische composities zoeken de musici spanning in het kleinste. Of in herhaling, zoals in ‘Perpetuum Mobile’. Intuïtief wordt steeds aangevuld, maar het is vooral de oneindige stilte, verklankt door traagheid van noten, die de fantasie aanzet. Amanda Kuyper