Opinie

    • Birte Schohaus

Opnieuw beginnen in het vakantiepark

Zap Hans Pool filmt de bewoners van vakantiepark Beaugarde, die daar na een scheiding zijn aangespoeld. Achter elk chaletdeurtje ligt een ander verhaal verscholen.

De documentaire Lief en Leed op Parc Beaugarde (KRO-NCRV).

‘Een vrouw voelt de scheiding al een jaar van te voren aankomen. Voor de mannen komt het als een verrassing.’ De Oekraïense Olga, bewoonster van chalet 82, heeft de situatie van haar buren scherp geanalyseerd. Samen met haar vriend vormt zij de uitzondering op vakantiepark Beaugarde, net buiten Culemborg. Het overgrote deel van de bewoners is alleen. Gescheiden of in scheiding, aangekomen met maar één koffer of televisie onder de arm, om voor onbepaalde tijd te blijven.

Documentairemaker Hans Pool is bekend van zijn reisseries met Adriaan van Dis en Jelle Brandt Corstius, maar ook van De Voorstraat, een meerdelig portret van een Utrechtse straat en haar bewoners. Zijn serie over een verzorgingstehuis, In De Leeuwenhoek, is momenteel wekelijks te zien op NPO2.

Pools kenmerkende rustige stijl, zonder veel camerabewegingen en opsmuk, geeft alle ruimte aan de verhalen van de personages. Ook in Lief en Leed op Parc Beaugarde zorgt dat voor een waardig portret. Zonder zich op te dringen, stelt hij ogenschijnlijk simpele vragen. Zo wil hij van iedereen weten hoe de ex-partner heet. Hij plaatst zich op hun ooghoogte. Soms zelfs letterlijk, wanneer Arie uit chalet 240 op zijn knieën stoeptegels legt.

Achter elk chaletdeurtje ligt een ander verhaal verscholen. Lief en leed zitten daarbij dicht bij elkaar. Terwijl Jan beweert dat vissen en de hond hem even lief zijn als een vrouw, kan hij de filmmaker niet in de ogen kijken. Peter van nummer 220 heeft ondertussen een nieuwe vriendin ontmoet via een datingsite.

Het noemen van hun chaletnummer herinnert de kijker eraan dat zij op een plek zitten waar mensen doorgaans vakantie vieren en maar voor even vertoeven. De meeste bewoners lijken echter niet van plan om binnenkort te vertrekken. Behalve de arts Saskia, die zelf ook wel weet dat ze er met haar redelijk hoge inkomen en goede baan niet helemaal past. Een subtiel shot van de postvakjes, waarin brieven van de belastingdienst en incassobureaus zich opstapelen, laat zien dat de meeste bewoners ook financiële redenen hebben voor hun verblijf.

Desondanks is het beeld alles behalve somber. De bewoners lijken er het beste van te maken en kunnen genieten van de kleine dingen in het leven die juist op een camping zo duidelijk aanwezig zijn.

Wat een verschil met Alles wat we wilden, een documentaire uit 2010 over jonge creatieven, die NPO3 in de herhaling gooide. Niet alleen zijn audiovisuele aspecten veel nadrukkelijker ingezet voor een flitsend en dynamisch beeld, het grootste contrast is misschien wel de rusteloosheid en de angst van de protagonisten. Terwijl hun leven op het eerste gezicht zo veel spannender en avontuurlijker lijkt, zijn het juist de millennials die in de put zitten. Hun perfectionisme en het eeuwige vergelijken met andere nog succesvollere types heeft ze onzeker en bang gemaakt. Wat als blijkt dat zij helemaal niet zo getalenteerd en leuk zijn?

De documentaire heeft weinig aan actualiteit ingeboet. Nog steeds breken twijfels en ambitie jongvolwassenen op. Het zou interessant zijn om te zien hoe het de hoofdrolspelers nu, bijna tien jaar later, vergaat. Hebben ze de balans weten te vinden? Of zitten ze misschien inmiddels ook op een vakantiepark, door leven en lot genezen van hun geldingsdrang, met de rust om eindelijk eens uitgebreid te kunnen vissen?

Birte Schohaus vervangt deze twee weken Arjen Fortuin.
    • Birte Schohaus