Opnieuw: wandelvereniging

Fotograaf Ad Nuis en auteur Arthur van den Boogaard maken eens in de twee weken een foto ‘opnieuw’ en belichten de tijd ertussen.

 

IT-specialist Ron van der Zande (63, links) stond op 12 september 1966 samen met broer Wim (59, natuurkundige) op de stoep voor Waalstraat 20, Amsterdam.

„Wij woonden op nummer 22, twee hoog. Op de hoek zat een bloemenwinkel. Onze vader was assistent-accountant. Hij moest van zijn ouders naar de hts, maar wilde dat niet. Het compromis werd een baantje als assistent- accountant. Onze witte pakken zijn wandelkleding. Wim en ik waren lid van de wandelvereniging Henrik de Keyzer. We verzamelden op het gelijknamige plein in de Pijp en liepen tochten van zo’n twintig kilometer. In jouw tas zaten boterhammen, een driehoekje melk en een wandelboekje waarin je de tochten opschreef. Zoals vaker had moeder ook deze broeken zelf genaaid. De mijne is met een grote zoom op de groei gemaakt. We hadden niks te klagen. Al gingen op vakantie wel altijd blikken ravioli mee om geld te besparen. Moeder heeft ook lang gewerkt. Er was een druk om het beter te krijgen dan hun ouders. Wij kinderen volgden de flow van de tijd, waren veel samen. Wim beschrijft zichzelf als een ‘rebel-loos’ persoon. Alles wat de maatschappij als goed waardeerde, vond hij mooi: hard je best doen, goed studeren. Hij deed het allemaal. Al had hij op zijn dertigste nog wel even een verlate puberteit: hij scheidde van zijn vrouw, om vijf jaar later opnieuw met haar te trouwen. Mijn leven stond al vroeg in het teken van zwemmen. Ik trainde elke dag voor school, werd gestimuleerd door mijn ouders. Het was een rustige, gestructureerde tijd. Wim koos uiteindelijk voor korfbal. Ik ben altijd blijven zwemmen en werk al veertig jaar bij hetzelfde bedrijf. Onze jeugd was goed.”