Recensie

Zwoele huiskamerdisco bij Porches

Pop Aaron Maine van Porches toverde op het podium zijn slaapkamerdance om in een zwoele disco. Beats kregen de overhand op de traaggolvende gitaren.

Foto porchesmusic

Porches is het muzikale slaapkamerproject van de hippe New Yorker Aaron Maine (29). Met synth- en druminstrumentarium uit de jaren tachtig knutselde hij op zijn tweede album Pool (2016) een eenzame onderwaterwereld in elkaar. Hij zong erop over zwemmen in koud water en ’s avonds thuisblijven in een bruisende metropool. Op The House (2018) verklaarde hij de liefde aan zijn appartement, zijn onderkoelde stem klinkt nog steeds melancholisch, maar hij overwoog nu een rondje om zijn huis.

In Bitterzoet zaterdagavond stak de slungelige Maine uit boven een vijfkoppige band. Zijn bloempotkapsel voor een keer niet geblondeerd. Maine toverde op het podium zijn slaapkamerdance om in een zwoele huiskamerdisco. Beats kregen, aangedikt met live drums en een ritmisch hoppende synth, de overhand op de traaggolvende gitaren. Maine trok zijn stem er lijzig doorheen. Zijn hoofd wiegend, ogen dicht, en handen in het haar. In Bitterzoet vormde zich zo een broeierig geheel.

Het is heerlijk als Maine de boel laat afkoelen: tijdens ‘Goodbye’ stuurde hij zijn woorden, over afglijden in een koud meer, met langgerekte slagen de zaal in. Een brede grimas verscheen wanneer hij met zijn van nature lage spreekstem reikte naar hoge tonen. Zijn onvaste stem past perfect in het woelige klankpalet. Een hoogtepunt waarin waterwereld en dansbare beats samenkomen.

Twee onsamenhangende intermezzo’s met buitenaardse geluiden haalden de vaart uit de show. Pool-klassieker ‘Underwater’ maakte dat ruimschoots goed. Met schokkerig bliepende synth en galmgitaren kwam het diepzee-effect helemaal tot leven. Maine raakte meer op dreef, maar kwam vroeg met toegift ‘Swimmer’. Na een set van een krap uur, is het navolgende clubprogramma van Bitterzoet dat op tijd moet beginnen onverbiddelijk.