Recensie

Poweraria’s vol bloemrijke metaforen van Antonio Caldara

Klassiek Barokspecialist Andrea Marcon dirigeerde in de ZaterdagMatinee de Nederlandse première van Antonio Caldara’s ‘La concordia de’ pianeti’. Ondanks knappe vocale prestaties wist de plotloze gelegenheidscantate niet te boeien.

Dirigent Andrea Marcon leidde de Nederlandse première van ‘La concordia de’ pianeti’. Foto Marco Borggreve

De Italiaanse barokcomponist Antonio Caldara (1670-1736) behoorde tot de grote jongens, maar verdween na zijn dood in de schaduw van Händel en Vivaldi. Sinds een paar jaar is sprake van een heuse Caldara-renaissance en wordt met enige regelmaat een vergeten partituur opgeduikeld. Neem La concordia de’ pianeti, een feestcantate die Caldara in 1723 componeerde voor de naamdag van Elisabeth Christine von Braunschweig-Wolfenbüttel, beter bekend als de echtgenote van de Habsburgse keizer Karel VI.

Dirigent en barokspecialist Andrea Marcon herontdekte het werk in 2014, nam het op met zijn gezelschap La Cetra en leidde dit weekend de Nederlandse première in de NTR ZaterdagMatinee.

Over de plot van La concordia kunnen we kort zijn: die is er niet. In plaats daarvan voert Caldara de zeven goddelijke naamgevers van de destijds bekende planeten ten tonele om samen de schone, schrandere en deugdzame ‘Elisa’ te trakteren op een twee uur durende lofzang vol vocaal vuurwerk, geëxalteerde superlatieven en bloemrijke metaforen.

De zangerscast die de niet aflatende stroom aan poweraria’s voor zijn rekening nam, was in grote lijnen voortreffelijk. Speciale vermelding verdient de Australische countertenor David Hansen (Apollo) die zijn hoge registers zonnegodwaardig liet stralen en Marcons pittige tempi moeiteloos verteerde. Met haar warme mezzo portretteerde Delphine Galou een vurige Venus. Tenor Emiliano Gonzalez Toro en bas Luca Tittoto overtuigden als Mercurius en Saturnus.

En toch, ondanks de vocale prestaties en Marcons gedreven leiding bleek de plot-, drama- en conflictloze gelegenheidscantate te weinig om het lijf te hebben om twee uur lang te boeien. Na afloop vroeg je je onwillekeurig af of La concordia de’ pianeti eigenlijk onterecht vergeten was.

    • Joep Christenhusz