Recensie

Zeldzaam gebalanceerd God of War stijgt uit boven de rest

Recensie Oorlogsgod Kratos is in de nieuwe God of War-game een invoelende papa geworden. De game verbindt geweldige gameplay met een intelligent en emotioneel verhaal.

Hoofden die bloederig voor de camera van het lichaam worden getrokken, halfnaakte vrouwen die achteloos met het sluitmechanisme van een deur vermoord worden: de God of War-reeks was altijd een boegbeeld van het ultrageweld van games uit begin 21ste eeuw. Maar gameverhalen werden volwassener en lieten de moordpartijen van de Spartaanse oorlogsgod Kratos achter zich. Zijn tijdperk leek voorbij.

Dit nieuwe deel, vijf jaar na de laatste, oogde zo schaamteloos in haar moderniseringsdrang dat ik haar bijna over het hoofd zag: Kratos als oude papa met moederloos zoontje? Dat was duidelijk afgekeken van de serieuze-bebaarde-vader-met-koter-games die de heerschappij van spellen als God of War in 2013 braken. Maar verrassend blijkt het vaderschap helemaal geen cynische gimmick. Alles behalve. God of War gebruikt het juist om rekenschap af te leggen.

„We moeten beter zijn”, gromt Kratos als een mantra in deze game. Al die bloeddorstige momenten uit zijn verleden mogen niet door zijn zoon herhaald worden en juist daarom moet hij – en zijn zoon, de tienjarige Atreus – ze recht in de ogen kijken. Deze Kratos is ouder, minder kwaad, en zich tergend bewust van de consequenties van moord en wraak. Afstandelijk is hij wel, in het begin, maar zijn liefde voor zijn zoon is voelbaar. Hij sust Atreus’ angsten, perkt hem in wanneer het moet, moedigt hem aan om te groeien wanneer het kan. Wie had ooit gedacht dat de man die de Griekse goden zo bloederig vermoordde een goede papa zou zijn?

Noorse goden

God of War (2018) begint, anders dan haar voorgangers, niet met de belofte van wraak, maar met de laatste wens van de moeder van Atreus: dat haar as wordt uitgestrooid over de hoogste berg. Hoewel Atreus en Kratos onderweg verwikkeld raken in allerlei grotere zaken, blijft het verhaal in zijn essentie klein. Centraal blijft de ontwikkeling van de band tussen Kratos en Atreus, Kratos’ moeizame weg naar zelfacceptatie en Atreus’ eerste stappen richting volwassenheid.

De reeks verplaatst zich van de Griekse mythen naar het Noorse godenrijk, waar Kratos zich al jaren verschuilt. Alles wat je daar ziet is werkelijk prachtig vormgegeven, de kleuren spetteren van het scherm. God of War voelt zich vrij om holistisch te werk te gaan: in de omvangrijke wereld(en) zal je overal zaken vinden die gericht de wereld en de personages verder inkleuren. Niks voelt leeg aan.

Zo lijkt elke zijmissie een vraag over onze hoofdpersonages te willen beantwoorden. Zou Atreus zijn moeder nog eenmaal willen spreken, als hij daar de kans voor had? Is het vertrouwen dat hij in mensen heeft gegrond? En wat doet Kratos, beroemd om zijn vadermoord op Zeus, als hij door zijn zoon geconfronteerd wordt met de vraag wie in godsnaam zijn eigen ouder zou doden?

Zelfs de eindeloze boottochten naar verre locaties zijn prettig. De tijd wordt gevuld met gesprekken tussen vader en zoon, gelardeerd met laagdrempelige uitleg over de Noorse mythologie. Je mist het geklets wanneer het gesprek stilvalt.

De game moedigt je aan om buiten de gebaande paden te gaan, want daar is veel te vinden. De sterke, gehersenspoelde Valkyries, bijvoorbeeld, maar ook hele parallelle werelden waar je slechts toegang toe krijgt als je bepaalde voorwerpen gevonden hebt. Het is een lekker dessert na een vullende maaltijd – deze alternatieve Noorse rijken zijn creatief ingevuld en bieden nog veel vader-zoon-activiteiten nadat het verhaal tot een einde is gekomen.

Centraal staat de band tussen Kratos en zijn zoon Atreus. Foto Santa Monica Studio

Heerlijke vechtbijl

Ook het vechtsysteem is sterk. De werpbijl alleen al is de moeite waard: die vliegt zo heerlijk vloeiend uit je hand en weer terug dat je in de eerste uren de andere knoppen misschien nauwelijks gebruikt. Verder biedt het spel de gebruikelijke combinatie van lichte en hardere aanvallen, een fijn progressiesysteem waarbij je vrijwel alles kan upgraden, en speciale bewegingen die je op elk moment kan uitwisselen voor een andere. Zo wordt het vechten naar gelang je verder gaat steeds complexer.

Ook hier vinden we de aandacht voor samenhang die deze game boven de rest verheft. Atreus kan je bijstaan in het gevecht – hij heeft pijl en boog tot zijn beschikking. De mogelijkheden die hij heeft om je te helpen groeien met hem mee naar mate het spel vordert. Af en toe vraagt hij Kratos aan het einde van een gevecht of hij het goed heeft gedaan – en krijgt hoe verder je gaat een ander antwoord, sturing of complimenten. Het is weer zo’n mooi detail dat het spel met het verhaal verbindt.

Wat valt er verder nog te zeggen? Ja, af en toe wordt de game zomaar veel moeilijker, en fans van de reeks zullen de nadruk op puzzels misschien frustrerend vinden. Maar dat zijn kleine klachten. Het is een fantastisch spel, een zeldzame samensmelting van geweldige gameplay met een intelligent en emotioneel verhaal en een prachtige, rijke gamewereld. God of War is niet alleen een afrekening met het verleden, maar ook een moedige stap voorwaarts. Om Kratos te citeren: „Heb geen spijt; wees beter.”