Opinie

    • Lamyae Aharouay

Landelijk bekroond, lokaal genegeerd

Er is niks veranderd aan de website. De berichten op de voorpagina gaan nog steeds over kleinigheden die alleen een regionaal krantje groots kunnen maken. Op de voorpagina een artikel over het kinderdagverblijf dat naar een groter gebouw is verhuisd, een reportage over de plaatselijke postbode die zich door een pak sneeuw moet werken.

The Storm Lake Times verschijnt om de twee weken in Storm Lake, een stadje met drieduizend huishoudens in de Amerikaanse staat Iowa. Het is nog steeds een lokaal sufferdje, maar wel een dat sinds een jaar een prestigieuze Pulitzer Prize heeft.

Ruim een jaar geleden schreef ik in NRC over Art Cullen, de hoofdredacteur aan wiens scherpe commentaren – over vervuiling van grondwater door de agrarische sector en andere misstanden – zijn krant de prijs te danken heeft. Landbouw is machtig in Iowa, maar Cullen beet zich vast en bleef schrijven over de lobby van boeren en de soms bedenkelijke rol van de overheid. Het kostte hem vrienden, maar de prijs overdonderde hem. Hij kon niet geloven dat hij in de categorie Editorial Writing had gewonnen van The Washington Post. Cullen toonde eigenhandig het belang van lokale journalistiek aan.

Ruim een jaar later bel ik hem weer. De oplage is nog steeds drieduizend. Zijn broer is nog steeds uitgever, zijn zoon nog steeds redacteur en zijn vrouw nog altijd fotograaf.

Cullen weet natuurlijk niet meer wie ik ben, maar ik ben hem niet vergeten. Af en toe google ik zijn naam of de titel van zijn krant om te kijken hoe het hun vergaat, ik ben een beetje van ze gaan houden. Afgelopen maanden werden de Google-hits steeds interessanter. Half februari werd ‘Resolutie 108’ ingediend in de Senaat van Iowa, waarmee het journalistieke werk van Cullen zou worden erkend en het bestuursorgaan hem officieel zou feliciteren. Sindsdien is er niks mee gebeurd, een commissie houdt dit tegen. Dat komt, zo gaat het verhaal online, doordat Cullen nogal uitgesproken anti-Trump is. In zijn commentaren is hij niet mild. „He is a fool. Onwetend. Mensen die zo’n ignoramus laten zitten moeten bij zichzelf te rade gaan, tenzij zij te dom zijn om het te erkennen.

Iowa zal zijn werk niet erkennen, maar Cullen blijft er nuchter onder. „Who cares?”, zegt hij. Een begrijpelijke houding, afgelopen week kreeg hij die erkenning namelijk wel uit een andere, onverwachte hoek: Ierland. Het lánd Ierland, ja. Zijn voorouders komen er vandaan. De Ierse Senaat nam een motie aan waarin Art Cullen, zijn familie en zijn krant worden geëerd. Cullen kan zijn lach niet inhouden als hij vertelt hoe dat ging. Hij werd gebeld door een Ierse senator, Mark Daly. Die vertelde hem: „Wij [Ieren] zijn één natie, en daar maak jij deel van uit. Als je eigen staat je niet erkent, vertel ze dan maar dat er een hele natie achter je staat. Vertel ze maar dat ze hun [afkeuring] je weet wel waar kunnen stoppen.” Cullen buldert van het lachen.

Met hem gaat alles goed. Hij wordt uitgenodigd door universiteiten door het hele land om lezingen te houden. Hij heeft zelfs een boekdeal gesloten. Hij schrijft nog steeds commentaren waarmee hij vijanden maakt. Maar met de krant gaat het minder. Het aantal abonnees blijft gelijk, het aantal adverteerders neemt snel af. Lokale ondernemers adverteren liever op Facebook. Hij weet niet meer wat hij kan doen.

Hij gebruikte het geld van zijn boekcontract en een groot deel van het geldbedrag van de Pulitzer Prize (10.000 dollar in 2017) om schulden af te betalen. Als ik vraag of zijn krant het wel gaat overleven, reageert hij fel. Natuurlijk! „Somehow it will survive.’’ Ik zal ze blijven googlen.

Lamyae Aharouay is freelance journalist en presenteert de podcast NRC Haagse Zaken.
    • Lamyae Aharouay