Recensie

Kijk eens, een Volvo met handtashaak

De Volvo XC40 is Hollands praktisch – maar hij is wel bedoeld voor een Gucci-clientèle, aldus Bas van Putten.

Volvo XC40 bij de Volvo Bangarage in Amsterdam. Foto Merlijn Doomernik

De Volvo XC40 is op zijn 20 inch-velgen een trend-SUV uit het stijlboek. De grille steekt in hoogglans zwart bruut af bij het Inscription White Metallic van de lak. Witte stiksels contrasteren kittig met de zwarte leren wangen van de stoelen. Over het dashboard glijdt een hallucinant decoratieraster van zilveren blokjes op een zwart fond. De deuren zijn bekleed met een vilt-achtige donkergrijze stof, radical chic. Maar zijn pièce de résistance is het tassenhaakje.

Het zit verstopt achter de klep van het dashboardkastje. Open het, klap het uit, en je tas zweeft boven de vloer als de geest over de wateren. Tot twee kilo, staat erop. Dat je niet denkt: laat ik er eens een jachtgeweer of volle Aldi-tas aan hangen. Hier hoort een handtas.

Ik ben een man uit de provincie zonder begin van inzicht in het goede leven, hier is extern advies vereist. Ik piep een testvrouw op. Die meldt zich met een tas aan een onrustbarend vlezig uitgevallen hengsel. Kijk testvrouw, zeg ik trots, Volvo met handtashaak! Krijg nou wat: het ding past niet. Handvat te dik.

Stomme auto, zegt de testvrouw.

Welk type handtas draagt men volgens Volvo bij een Volvo? Ik laat mij door bevriende stijliconen bijpraten en inventariseer het aanbod. De slanke gouden ketting van de Gucci GG Marmont Matelassé dicht ik een goede hangkans toe. Hermès, Chanel en Vuitton voeren een zigzagkoers qua hengseldikte. Dior mag als de weerlicht met de Zweden in conclaaf: knoeperds van hengsels solliciteren naar een vleeshaak. Het bevestigt mijn vermoeden dat de makers op een Gucci-audiëntie hoopten. De draagsters funshoppen van Stockholm tot Beijing en zijn het zout in de pap van de crossovermarkt. Ze zullen, altijd op de uitkijk naar een nieuwe kick, uit hun obligate BMW’s en Mini’s onweerstaanbaar naar de speels-grove XC40 toe worden gezogen. In die kringen zit het geld dat hij dan best mag kosten. Wat heet duur? Vanaf 40.000 euro heb je hem. Maar dan heeft hij drie cilinders, voorwielaandrijving, een handbak, geen stikseltjes en geen blokjesdecoratie, een aspirant-Volvo voor het tassenproletariaat. De beau monde neemt voor minstens zestig mille de mijne; een T5 AWD met vierwielaandrijving, 247 pk tweeliter turbo, top van 230. Alleen een sneltrein in de rechte lijn, want bochten neem je langzaam; hoogbouw.

Parel van de inspraakronde

Zin is nooit de bedoeling van zijn soort geweest. Daar zal Volvo anders over denken. Voor zijn geringe lengte van vier meter tweeënveertig is de bagageruimte van 460 liter – met neergeklapte achterbank 1336 liter – inderdaad best acceptabel; de grotere XC60 doet het weinig beter. Voor de inrichting heeft Volvo het publiek om raad gevraagd en de verstandigste adviezen ingekopt. Parel van de inspraakronde is het bergvak onder de middenarmsteun, op maat gemaakt voor een doos tissues. De subwoofers voor de lage tonen van het dolfijne luidsprekersysteem verhuisden van de voordeuren naar het dashboard, waardoor de portiervakken meer ruimte bieden voor flessen en zelfs laptops. Dat kon ik wél op eigen kracht testen en ze zijn inderdaad diep genoeg voor mijn enige Volvoding, een MacBook Pro. In een extra laatje onder de bestuurdersstoel past een tablet of wellicht een piepklein damestasje, Hollands praktisch.

Aan de andere kant geeft Volvo subtiele waarschuwingssignalen af om Kia- en Hyundai-mensen uit de buurt te houden. Over de achterbank met de te rechte rugleuning en de te korte zitting zal de Consumentenbond bijtijds de noodklok luiden. Zo zal de handtashanger niet worden ontwijd door een vakantie-afvaltas met pakjes fris en volkse chocowikkels. Te duur voor Almere, hij blijft onder ons. Het is weer eens wat anders dan een XC60 met dezelfde motor, dezelfde versnellingsbak, zelfde vierwielaandrijving, multimedia en digitale meters. Zie die malle verticale knik toch bij de C-stijl. Helemaal te maf!

In dat clownspak hees Volvo een degelijke, kerngezonde auto met twee hinderlijke trekjes. Ten eerste de kruipstand van de automaat, die de auto na het loslaten van het rempedaal te bruusk in beweging zet. Ten tweede de versnellingspook die je als een muis moet dubbelklikken om hem van P via Neutraal in Drive te floepen. De Volvist nieuwe stijl zal uit trots op de gewenning zeggen: als je het eenmaal aanvoelt, wil je niet anders meer. Zo zit ik niet in elkaar. Ik ben van de vleeshaken en het degelijke duw- en trekwerk. Te laat, te laat.