Brieven

Brieven

Foto iStock

GroenLinks wil met een ‘kwetsbaarheidstest’ het taboe op ‘overbehandeling’ doorbreken, las ik maandag in NRC. Dat baart mij zorgen. Ik ben 84, loop slecht en heb een lijstje medicijnen. In de jaren dat ik jong en snel was, zelfs hardloopkampioen, was medische zorg iets wat je kreeg als je het nodig had. Je had er recht op. Nu lees ik dat ouderenbond ANBO zo’n test legitiem noemt. „Je moet het doen als je je afvraagt; wat doen we die oude persoon aan? Een opname, ziekenhuisbed, pijn, medicijnen.” En de besparingen zijn mooi meegenomen, klinkt het. Er wordt dus besloten of je het nog wel waard bent. Hoeveel jaar gaat de patiënt nog mee? Bij een auto is dat eenvoudiger dan bij een mens. In het haastige hoofd van de arts wordt die overweging gemaakt. Geboortejaar, medicijnen, immobiel, tja... Ik woon in een appartement in de binnenstad van Amsterdam. Albert Heijn brengt mijn boodschappen, mijn vrouw kookt en ik wankel nog heerlijk naar restaurantjes en theaters. Telt het nog mee wat ik vind? Misschien heb ik alle wijze raad van de overheid: niet roken, niet drinken, bewegen, let op de voeding, wel te serieus genomen. Resultaat is dat ik nu een leeftijd heb die voor problemen zorgt. Ik had beter naar volkszanger Hazes moeten luisteren: Leef, alsof het je laatste dag is. Leef, alsof de morgen niet bestaat.

    • Bob van Laar