Recensie

Geen serie is zo afgrijselijk en tegelijk zo wonderschoon

Recensie De met prijzen overladen serie The Handmaid’s Tale begint aan haar tweede seizoen. De eerste afleveringen delen de kijker opnieuw een vakkundige stomp in de maag uit.

Aunt Lydia (Ann Dowd, links) probeert Offred (Elisabeth Moss) in toom te houden. Foto Hulu

Het leven in de christelijk-totalitaire Gilead is nog steeds een hel. Seizoen 2 van The Handmaid’s Tale geeft de kijker geen tijd om weer even te wennen aan de dystopische wereld waar hoofdpersoon June Osborne, ook bekend onder de naam Offred, gevangen zit.

We zijn terug in een land waar vrouwen geen rechten hebben, waar iedere daad van verzet, hoe klein ook, het einde kan betekenen.

De eerste scène van het nieuwe seizoen bevat zo ongeveer alles wat de serie vorig jaar zo uitdagend en sensationeel maakte. Het gevoel van totale wanhoop wordt perfect geïllustreerd via het gezicht van Elisabeth Moss, die June/Offred speelt. Ze heeft een kap voor haar mond en kan alleen via haar ogen en haar wenkbrauwen acteren. Dat doet ze fenomenaal.

Dienstmaagden in rode gewaden

De met prijzen overladen serie speelt zich af in de nabije toekomst. De Verenigde Staten zijn omgedoopt tot de staat Gilead. Bijna niemand kan nog kinderen krijgen. De kleine groep vruchtbare vrouwen die Gilead nog heeft worden als dienstmaagden (handmaids) toegewezen aan machtige families, enkel om kinderen te baren. De dienstmaagden mogen hun eigen naam niet meer gebruiken en ze dragen allemaal hetzelfde rode gewaad. Dit is ook het lot van June. Zij moet een kind leveren voor de machtige commandant Fred Waterford en zijn vrouw Serena Joy.

Tegen het einde van het eerste seizoen raakt June daadwerkelijk in verwachting, alleen niet van Waterford. Voordat de commandant het weet, wordt ze afgevoerd in een zwart busje. Het tweede seizoen sluit daar direct op aan.

Het speelveld wordt groter, zo blijkt al uit de eerste twee afleveringen. De roman van Margaret Atwood waar het eerste seizoen zich op baseerde wordt grotendeels losgelaten.

Een deel van het verhaal verplaatst zich naar de zogenaamde Colonies, een strafkamp waar ‘slechte’ vrouwen onder erbarmelijke omstandigheden aan het werk worden gezet. Daar zien we Junes kwetsbare vriendin Emily/Ofglen terug (Alexis Bledel), die na een verzetsdaad nog harder wordt aangepakt.

De makers gebruiken ondertussen flashbacks die teruggaan naar de tijd voor het ontstaan van Gilead om te laten zien hoe verworvenheden die vanzelfsprekend lijken plotseling kunnen verdwijnen. Deze uitstapjes naar het verleden belichten niet alleen het leven van June en het gezin dat ze nu kwijt is; we zien ook wat de lesbische Emily deed voordat homoseksualiteit in deze wereld verboden werd. Haar flashback in de tweede aflevering deelt de grootste stomp in de maag uit. Bledel, bij veel mensen bekend van de opgewekte serie Gilmore Girls, laat hier zien wat ze in huis heeft met emotioneel maar tegelijk subtiel spel.

Shots die je op pauze moet zetten

Humor, verlichting, hoop, dat ontbreekt grotendeels in The Handmaid’s Tale. Daarom zal de serie waarschijnlijk nooit zo’n groot popcultureel fenomeen worden als Game of Thrones of Stranger Things.

De ellende wordt gecompenseerd met het indrukwekkende vakmanschap dat van ieder aspect van deze productie afspat. Dat zit hem niet alleen in het geweldige acteerwerk van Moss en haar collega’s. Er zijn talloze indrukwekkende shots te zien die het eigenlijk verdienen om op pauze gezet te worden. Geen enkele serie is zo afgrijselijk en tegelijk zo wonderschoon.

En soms zien wie hoe een flintertje menselijkheid wordt teruggebracht naar een plek die alle ziel verloren heeft.

I know you have a little life in you yet, I know you have a lot of strength left”, horen we zangeres Kate Bush zingen in ‘This Woman’s Work’, een monumentale popballad die wordt ingestart tijdens de eerste aflevering. Als kijker wil je die zin ook uitspreken tegen de personages. Geef niet op, blijf je verzetten. Of, zoals June het zelf in het eerste seizoen in potjeslatijn zegt, en wat de slogan van de serie is geworden: „Nolite te bastardes carborundorum, bitches”.

Laat de klootzakken niet winnen.