Albumoverzicht: exubertant pleidooi voor de vrouwenzaak, eclectische Hunee

De muziekrecensenten van NRC beoordelen de nieuwe albums van deze week: Janelle Monáe, Emil Gilels, Isaac Gracie, Kali Uchis, Hunee en A Perfect Circle.

  • ●●●●

    Emil Gilels: The Unreleased Recitals at The Concertgebouw

    Emil GilelsKlassiek: Op een ochtend ontwaakte het Oekraïense wonderkind Emil Gilels (1916-1985) in het besef dat het niet altijd zondag is. „Daarna kwamen de vele maandagen”, zei de pianist. Zijn virtuositeit stond sindsdien in dienst van de zoektocht naar pure eenvoud. Tegen de Nederlandse muziekjournalist Jan de Kruijff vertelde Gilels – twee jaar voor zijn dood – over zijn ontdekking en geloof dat muziek „verwant is aan poëzie, schilderkunst en dat grote begrip filosofie”.De gouden toon van deze diepzinnigheid weerklinkt tijdens live-opnamen van de vijf recitals die „de kleine reus” speelde in het Amsterdamse Concertgebouw tussen 1975 en 1980. Hoewel hij als Sovjet-musicus politiek besmet was (Stalin stelde: „Hitler heeft zijn Goebbels, ik heb mijn Gilels”), straalde zijn pianospel in die latere jaren tijdloos adeldom uit, alsof hij zich had teruggetrokken in een innerlijk bastion van menselijkheid. De Amsterdamse recitals vormen daar indrukwekkend bewijs van. Joost Galema

  • ●●●●●

    Isaac Gracie: Isaac Gracie

    Isaac GraciePop: De 23-jarige Isaac Gracie heeft al veel harten beroerd tijdens zijn live-optredens in Nederland. De tengere jongen met het lange blonde haar en de breekbare huilstem, die zichzelf begeleidt op akoestische gitaar, is een onweerstaanbare performer. Ook zijn titelloze debuutalbum lijkt in de eerste plaats bedoeld om tedere gevoelens op te roepen. Gracie, uit Londen, zingt bedeesd maar weet hoe hij de melodie moet uitbouwen: van ingehouden tot wijdreikend. De stem blijft kalm, maar door galm, koorzang en hechter gitaarspel, wordt de emotie intens.Gracie’s zang lijkt net zo breekbaar als zijn voorkomen. Daarom is het verrassend dat hij plotseling vocaal uitbarst in ‘The Death Of You & I’, waarin hij de teloorgang van een liefde afwisselend bedachtzaam en getergd bezingt. De pijnlijke schreeuw is hier een welkome catharsis. Soms is Gracie iets te zoetsappig, in een nummer als ‘That Was Then” vliegt het sentiment uit de bocht. Hester Carvalho

  • ●●●●●

    Janelle Monae: Dirty Computer

    Janelle MonaePop: Op haar nieuwe, derde album klinkt zangeres/muzikante Janelle Monáe eclectisch, exuberant, uitdagend en wervelend. Monáe heeft de pop- en soulgeschiedenis geabsorbeerd, verteerd en in een futuristisch palet teruggegoten. Ze combineert elektronische beats met gospelzang, schakelt door naar een rockriff en laat het nummer uiteen spatten in een grootse funk-finale.Met gestroomlijnde zangstem spuwt ze haar assertieve teksten uit over soms minimalistische (‘Pynk’) en soms weelderige instrumentaties (‘Screwed’). ‘Make Me Feel’ is een briljante combinatie van beide: een kaal couplet met verwoestende brille in het refrein. Ieder nummer verrast: met een tegen draads riff dat door de deining heenbreekt, of maffe tempowisseling. Met gusto bepleit Monáe ondertussen alles wat de vrouwenzaak betreft: van gelijke betaling tot een ‘pussy riot’ en een verwijzing naar de vaginamonologen. (‘Hit the mute button, let the vagina have a monologue’). Ze brengt het vrolijk, stoer en bovenal muzikaal. Dat maakt Dirty Computer tot een adembenemend werkstuk. Hester Carvalho

  • ●●●●●

    Hunee: Hunchin’ All Night

    HuneeDance: Het album Hunchin All Night is de opvolger van Hunch Music, het bejubelde debuut van de Koreaanse dj en producer Hunee. De openingstrack van Carlos Maria met mistige rietfluiten en tropische percussie is een geweldige opmaat naar een bijzondere selectie platen uit andere werelddelen.De funk komt erin vanaf discohit ‘Stages’, met Don Laka. Zwaar trillende synths, koperwerk en een jubelende dwarsfluit hoor je op ‘Komya Honda’, van Boncana Maïga (1982). Ingetogen nummers van housepioniers Larry Heard en Ron Trent, zoals ‘Burning For You’ met jazzy pianoakkoorden, zijn diepe tracks die zorgen voor een rustmoment. Dan pakt Hunee door met een dikke acid-techno track van Villa Abo, om daarna weer gas terug met uitheemse mystiek van Mappa Mundi. Net zoals hij zou doen in zijn dj-sets. De opbouw is perfect. Eclectisch is hier het codewoord, met veel tracks waarin high life synthesizers zonnig vibreren. Rolinde Hoorntje

  • ●●●●●

    A Perfect Circle: Eat The Elephant

    A Perfect CircleRock: Het is zoeken naar een speld in een hooiberg, tót aan het einde van het nummer ‘The Doomed’ een marcherende metalriff ontploft in driftig drumgebulder en zanger Maynard James Keenan een oerschreeuw uit zijn onderbuik perst. „Fuck the doomed”, gromt hij. „You’re on your own!” Die tien seconden zijn een openbaring: zó had de nieuwe Tool kunnen klinken. Helaas, dit is Eat The Elephant, het vierde album van A Perfect Circle.Natuurlijk: het is oneerlijk om Keenans tweede band te vergelijken met de Mastodont Van De Moeilijke Metal. Maar al twaalf jaar drijft de zanger Tool-fans tot waanzin, door te claimen dat het boerenbestaan als wijnbottelaar hem beter bevalt dan het rocksterrendom (om ondertussen wel gewoon muziek uit te brengen). Afgezien van zijn fenomenale, vloeibare zanglijnen blijft er op dit album niets van de nummers over, behalve uitgemergelde progrock, kabbelende Sky Radio-piano’s en schrale gitaren. Frank Provoost

  • ●●●●

    Kali Uchis: Isolation

    Kali UchisPop: Kali Uchis leunde op haar debuut-ep Por Vida nog achterover in een waas van zoete soul. Maar op haar eerste album Isolation stapt Uchis heerlijk zelfverzekerd de popwereld in, met vlijmscherpe teksten, warme, jazzy instrumentaties, ritmes uit hiphop en funk, en soms subtiel ratelende reggaeton. Totaal op haar gemak is de Colombiaans-Amerikaanse in de broeierige track ‘Miami’, en net zo in het onweerstaanbare ‘Just a Stranger’, met ploppende bassen, elastieken synths en een steengoed refrein.Als Uchis wél blijft hangen op haar roze wolk, zoals in tropische opener ‘Body Language’ of het prikkelende ‘Flight 22’, blijft de bas rondjes wandelen met een lome surfgitaar, en vlijt zich af en toe een verliefd harpje tegen Uchis zuchtende zang aan. Het album krijgt handen en voeten dankzij een lijst gastmuzikanten (o.a. Tyler, the Creator, Bootsy Collins, Damon Albarn), maar Uchis zelf geeft het vleugels. Peter van der Ploeg