Recensie

Uitgemergelde progrock, met tien seconden Tool

Het is zoeken naar een speld in een hooiberg, tót aan het einde van het nummer ‘The Doomed’ een marcherende metalriff ontploft in driftig drumgebulder en zanger Maynard James Keenan een oerschreeuw uit zijn onderbuik perst. „Fuck the doomed”, gromt hij. „You’re on your own!” Die tien seconden zijn een openbaring: zó had de nieuwe Tool kunnen klinken. Helaas, dit is Eat The Elephant, het vierde album van A Perfect Circle.

Natuurlijk: het is oneerlijk om Keenans tweede band te vergelijken met de Mastodont Van De Moeilijke Metal. Maar al twaalf jaar drijft de zanger Tool-fans tot waanzin, door te claimen dat het boerenbestaan als wijnbottelaar hem beter bevalt dan het rocksterrendom (om ondertussen wel gewoon muziek uit te brengen). Afgezien van zijn fenomenale, vloeibare zanglijnen blijft er op dit album niets van de nummers over, behalve uitgemergelde progrock, kabbelende Sky Radio-piano’s en schrale gitaren.