Recensie

Op een stokpaard kun je de wereld aan

Documentaire Finse meisjes weigeren zich nog langer te schamen voor hun hobby – stokpaarden – in een aandoenlijke Finse docu.

De stokpaardenrevolutie

Volwassenen kijken vermoedelijk heel anders dan kinderen naar de aandoenlijke Finse documentaire Hobbyhorse Revolution van regisseur Selma Vilhunen. De film portretteert een groep meisjes die volledig in de ban zijn van hun zelfgeknutselde stokpaarden. De speelpaarden krijgen een heuse naam mee – ‘Haters gonna hate’ en ‘Bonfire’ – en de meisjes trainen serieus voor wedstrijden. Daarbij moeten ze precies dezelfde oefeningen doen als met een echt paard, maar dan op hun eigen benen. Zo blijven problemen en spanningen even op afstand: een meisje is gepest op school en worstelt met depressie, een ander is tijdelijk uit huis geplaatst omdat ze te veel ruzie had met haar moeder. Als de meisjes al wat ouder zijn, beoefenen ze hun hobby vaak in het diepste geheim, want klasgenoten lachen hen er vaak om uit.

De stokpaarden zijn een noodzakelijk tegenwicht voor de druk van de buitenwereld. In de wereld van hun hobby kunnen de meisjes onder elkaar zijn. Sommigen ontwikkelen zich tot trainers en ontlenen daar een gevoel van eigenwaarde en zelfrespect aan, dat thuis of op school flinke deuken kan oplopen. Waar de meisjes die in leeftijd uiteenlopen van tien tot achttien zich aanvankelijk soms nogal schamen voor hun stokpaard, stormen ze aan het einde door Helsinki om als een ‘flash mob’ respect op te eisen.

Hobbyhorse Revolution bevat veel grappige, ontroerende scènes op, tenminste voor volwassenen. Die kunnen enorm sentimenteel naar kinderen kijken, maar kinderen kijken nooit sentimenteel naar zichzelf. Voor jongere kinderen is de film wellicht een tikje saai – negentig minuten is ook wel erg lang voor het onderwerp. Toch was Hobbyhorse Revolution de verrassende winnaar van de publieksprijs op het kinderfilmfestival Cinekid. Je vraagt je af hoeveel volwassenen en hoeveel kinderen daarbij hebben gestemd.

    • Peter de Bruijn