De mobiele games van april

Recensie Geknal en visueel geweld. Strijden op leven en dood. Politiek incorrect criminelen opruimen. Hans Klis bespreekt deze maand vier schietspellen.

Zenuwslopende strijd

PUBG Mobile is momenteel een van de meest gedownloade mobiele game. Als je voorbij de rare nietszeggende naam kijkt – de afkorting van het even cryptische ‘Playerunknown’s Battlegrounds’ – begrijp je waarom. Net zoals de castleden van hitserie Lost strandt de speler op een eiland. En je moet al snel rennen voor je leven. Alleen of in kleine teams tot vier spelers is het zaak om alle andere deelnemers – honderd in totaal – te vermoorden. Het flinterdunne verhaal voor PUBG Mobile doet meteen denken aan The Hunger Games en nog het meest aan de dystopische Japanse klassieker Battle Royale. Alleen dan met minder bloed en meer tactische wapens. Het overleven op dit zestien vierkante kilometer grote eiland is zenuwslopend en bloedstollend tegelijk. Je beweegt van huis naar huis om wapens, kogelwerende kleding, rugzakken en medicijnen te verzamelen. Sluipend als een sluipschutter, rennend door hoog gras of crossend in een voertuig. PUBG Mobile verzandt niet in het verstoppen in een toren om urenlang tegenstanders te spotten. Gedurende de dertig tot veertig minuten die een ronde kan duren, krimpt het speelveld voortdurend en worden de overgebleven deelnemers gedwongen zich op het laatst te verdedigen op een paar vierkante meter. Het maakt van PUBG Mobile een opzwepende game die je moeilijk loslaat.

Oorlog als realityshow

In de toekomst van Shadowgun Legends zijn soldaten rocksterren. Na elke geslaagde missie wacht confetti, applaus en gejuich door fans die de gevechten op de voet hebben gevolgd op hun schermpjes. Totdat de volgende triomfantelijke vechtersbaas het podium betreedt, die nog beroemder is, en je met een kater weer aan de bak moet. De premisse van dit langverwachte spel van ontwikkelaar Madfinger Games is niet zo vergezocht als het lijkt in dit sociale media-tijdperk waarin een realityshow-personage het kan schoppen tot president. Waar Irakese en Koerdische soldaten hun gevechten tegen IS livestreamen op Facebook en miljoenen mensen op videodienst Twitch meekijken hoe anderen gamen. Shadowgun Legends zit op het snijpunt van deze twee mediafenomenen: de Kardashians als vechtersbazen. En het is meer dan een gimmick. Beroemdheid drijft je in deze game om beter te worden, items en wapens te willen blijven verzamelen en almaar opnieuw te spelen. De eenvoudige besturing, een duim om te roteren en een om te lopen, voelt natuurlijk aan en heb je meteen onder de knie. Gericht schieten gaat automatisch door op het scherm te drukken. Met prachtige graphics die doen denken aan Destiny en Unreal Tournament is Shadowgun Legends een welkome toevoeging aan de homescreen van je apparaat.

Politiek incorrecte shooter

JYDGE is nogal sterk geïnspireerd op Judge Dredd, de anti-held uit de gelijknamige stripboeken van Britse bedenker John Wagner. De game is daarmee wel meteen een must voor fans van het op het kleine en grote scherm nooit uit de verf gekomen personage. Zoveel (goede) games zijn er niet van de duistere Judge Dredd. De megastad die we kennen uit de films is hier vervangen door het even zo futuristische ‘Edenbyrg’. Jouw taak in deze shooter is om als experimentele politiecyborg de stad leeg te vegen van crimineel tuig. Dat betekent genadeloos en onnadenkend om je heen schieten als in een foute jaren tachtigfilm. JYDGE is politiek incorrect en heeft geen enkel gevoel voor nuance. Met elke missie verdien je geld om het lichaam van de cybernetische hoofdpersoon te verbeteren met bijvoorbeeld kogelwerende onderdelen. JYDGE kopieert dus niet alleen Judge Dredd, maar ook die andere futuristische blockbuster: RoboCop. Deze game van ontwikkelaar 10tens zit qua gameplay en opbouw van de spelwereld goed in elkaar. Geen verrassing na hun voortreffelijke gelijksoortige shooters Neon Chrome en Time Recoil. Al is het wel weer meer van hetzelfde. JYDGE voelt wat misplaatst in het huidige medialandschap door de verheerlijking van politiegeweld maar ook omdat het franchises plagieert waarvan hoogtijdagen een paar decennia achter ons liggen.

Unieke game-persiflage

Tussen al het geknal en visuele geweld van PUBG Mobile, JYDGE en Shadowgun Legends is Stereobreak een welkome afwisseling. De game past met zijn korrelige retrographics, gekke personages en unieke gameplay in een illuster rijtje van gamepersiflages. Hierin is concurrent Nitrome met games als Magic Touch: Wizard for Hire, Redungeon en Ultimate Briefcase de afgelopen jaren de onbetwiste heer en meester. Het is dan ook een compliment voor Raygoza dat deze recensent in eerste instantie te maken dacht te hebben met een nieuwe Nitrome-game. Stereobreak is een 2D-shooter die je reactievermogen op een innovatieve wijze op de proef stelt. Het scherm is verdeeld in twee helften: aan de linkerkant staat jouw personage – een in een kolderieke jumpsuit geklede ruimtecowboy – en aan de andere kant buitenaardse schilders, clowns en andere vreemde wezens. Door op het rechterscherm te tikken richt en schiet je met een laser. Tegelijkertijd moet je het vuur van tegenstanders ontwijken. Op het linkerscherm verschijnen per level een beperkt aantal plaatsen waar jouw personage kan staan. Zeker bij de eerste paar spelpogingen is dit continu schakelen tussen schieten en ontwijken moeilijk, maar je krijgt het al snel onder de knie. Het enige minpunt van Stereobreak is dat het spel zelfs op de makkelijkste stand een behoorlijke uitdaging blijft.

    • Hans Klis