Recensie

Overtuigende samenwerking Michel van der Aa en Wende

Hedendaags De vijf nieuwe nummers die componist Michel van der Aa maakte met zangeres Wende neigen sterk naar pop. Maar eigenlijk doet genre er niet toe.

Michel van der Aa begeleidde Wende op elektrisch gitaar met een gelikt, elektronisch omfloerst geluid. Foto Mark Bakker

Niemand onder de veertig is nog geïnteresseerd in genres, die stelling poneert componist Michel van der Aa, internationaal gevierd om zijn grensverleggende multimediale werk. Dat klinkt goed, al wekt de concertpraktijk toch vaak een behoorlijk gesegregeerde indruk. Zelf sprak Van der Aa (1970) vanaf het podium nadrukkelijk „de mensen die voor Wende zijn gekomen” aan, omdat die misschien zouden denken: „what the fuck?”

Op verzoek van ensemble Nieuw Amsterdams Peil cureerde Van der Aa een programma dat een boeiende mix bood van eigen werk en stukken van hier minder bekende collega-componisten. Zoals de Zwitser Dieter Ammann, van wie een energiek, in voortdurende transitie verkerend, maar uiteindelijk weinig urgent pianotrio klonk. Of de Schotse Anna Meredith, die haar gierende, beukende en krakende dance-fantasie Tuggemo oorspronkelijk voor het Kronos Quartet schreef. In Private Geographies #1: The House of Breath, een wereldpremière, koppelde Nederlander Thomas Bensdorp dia’s van zijn ouderlijk huis aan een verwaaiende muziek van introverte, veelal gemompelde aanzetten. Die ongewone benadering resulteerde op de beste momenten in een spookachtige wisselwerking tussen beeld en geluid.

Maar de grote blikvanger was zangeres Wende, die Van der Aa’s liedcyclus For the time being (2012/2017) zong én vijf nieuwe nummers uitvoerde die ze met hem maakte. Wende is altijd bereid een sprong in het diepe te wagen en lijkt met haar overgave ieder avontuur tot een goed einde te kunnen brengen. De uitdagende noten van For the time being gaf ze een frisse, pop-achtige lezing – vocaal niet zo rijkgeschakeerd als Christianne Stotijn, voor wie Van der Aa de liederen schreef, maar door haar voordracht emotioneel minstens zo overtuigend. Het nieuwe instrumentale openingsdeel van de cyclus werd spetterend gespeeld door violiste Heleen Hulst en contrabassist Dario Calderone.

Vorige week won Wende Snijders de Annie M.G. Schmidtprijs. ‘Voor alles’ gaat over de angsten van Joost Zwagerman.

De vijf nieuwe nummers, voor wie geïnteresseerd is in genregrenzen, neigden sterk naar pop. Van der Aa speelde elektrisch gitaar en begeleidde Wende met een gelikt, elektronisch omfloerst geluid in twee liefdesliedjes op tekst van Dimitri Verhulst. De derde Verhulst-song was het verrassendst: in Yoga-oefeningen declameerde Wende opzwepend in een soundtrack van pompend rauwe elektro-metal, met lekkere tegenritmes van slagwerker Niels Meliefste.