Recensie

Orkestraal kleurenpalet vertaald naar piano

Debussy’s La mer en Stravinsky’s Le sacre du printemps; veel revolutionairder werd orkestmuziek niet geschreven in de vroege twintigste eeuw. Ralph van Raat nam beide stukken op voor Naxos – in klavierbewerking. Zo’n transcriptie van een orkestraal kleurenpalet naar het zwart-wit van de pianotoetsen, gaat dat zomaar? Niet zonder slag of stoot. Componist en uitgever Lucien Garban maakte in 1938 een pianistieke ‘hercompositie’ van La mer, waarvoor hij zich bezon op de finesses van Debussy’s pianomuziek. Toch blijken de noten van La mer wezenlijk voor orkest bedacht, en gaat veel van hun reliëf verloren. Zelfs in Van Raats knappe vertolking.

Met zijn rauwheid en struikelritmes komt de Sacre beter uit de verf, wellicht ook omdat Stravinsky het stuk oorspronkelijk voor twee piano’s schreef. De soloversie van Vladimir Leyetchkiss werkt als een röntgenfoto, waarop onderhuidse details en binnenstemmen aan het licht treden. Van Raat laat zijn instrument vervaarlijk grommen en stampen.