Naaz

Foto Khalid Amakran

Naaz: ‘Ik ben mijn eigen soort mooi’

De Rotterdamse zangeres Naaz Mohammad (19 jaar) debuteert deze week met haar ep ‘Bits of Naaz’. Haar ster rijst snel. „Ik ben gewend om het meisje te zijn naar wie niemand kijkt en ineens was ik het meisje naar wie iedereen keek.”

Ze heeft overal een antwoord op, en meestal een nogal lang antwoord. Als na het gesprek in het Amsterdamse kantoor van haar management de recorder uitgaat, zegt ze lachend: „Good luck with that!”

Naaz Mohammad (19) had lang genoeg haar mond gehouden. De Rotterdamse producer en zangeres, klein van stuk maar met een intense, gloeiende aanwezigheid, was op school het stilste meisje van de klas. Ze werd gepest, sloot zich op in haar kamer waar ze haar gedichten schreef en eerste liedjes maakte. Daarmee deed ze op zestienjarige leeftijd mee aan talentenjacht Holland’s Got Talent. Maar haar Koerdische ouders, tijdens de Golfoorlog uit Irak gevlucht, voedden haar streng en beschermend op. Alleen op straat spelen mocht niet, laat staan dat een carrière in de muziek erin zat. Totdat haar ouders op vakantie in Turkije een auto-ongeluk kregen: de rem van hun auto werkte niet en de auto stortte vijftien meter van een berg af. Ze hielden er wonderwel alleen blauwe plekken aan over, maar ook het gevoel dat ze meer van het leven moesten genieten. Daar plukten Naaz en haar broer de vruchten van, want ze werden vrijer gelaten.

Het gaf Naaz de ruimte om haar muziek serieuzer aan te pakken. Na samenwerkingen met dance-acts als Yellow Claw volgde in juli vorig jaar groot succes met ‘Words’. Een vrolijk, fris en fladderend liedje op warme elektronica met handengeklap en tikjes op koffiekopjes, dat Naaz op haar slaapkamer produceerde. Het werd opgepikt door, heel modern, het algoritme van een Spotify-playlist, en invloedrijke, internationale blogs volgden. Snel speelde ze op Lowlands, stond ze als talent van het jaar op de voorpagina van de Volkskrant, zat ze in De Wereld Draait Door en won diezelfde avond twee Edisons. Ze werd uitgenodigd voor festival South by Southwest in Texas en ze mocht in New York bij Spotify een single opnemen. Ze staat op Best Kept Secret, en in oktober in de grote zaal van Paradiso. Deze week komt haar debuut-ep Bits of Naaz uit.

Het ging voorspoedig. Een beetje te voorspoedig, want Naaz houdt juist van foutjes. Dus was ze stiekem opgelucht toen het concert op Noorderslag in januari, waar de vaderlandse muziekindustrie kwam kijken, niet goed ging. „Ik weet niet waarom, maar vlak voor de show had iemand al onze kabels eruit gehaald en er weer ingeprikt. Ik hoorde mezelf niet en het geluid was verschrikkelijk. Ik ging kapot. Maar achteraf had ik er vrede mee.”

De recensies van dat concert waren niet best. Waarom was je opgelucht?

„De druk was er even af. Ik had het nodig dat mensen zagen dat niet alles lukt. Ik las de recensies en dacht: pffff… nice. Ik was verdrietig om hoe het was gelopen, maar dacht ook: nu kan ik weer mijn ding doen zonder dat ik het gevoel heb dat iedereen onder de indruk moet zijn. Bij alles wat ik doe, hoort de beauty of imperfection.”

Ging je carrière te snel?

„Ik ben gewend om het meisje te zijn naar wie niemand kijkt, en ineens was ik het meisje naar wie iedereen keek. Tot mijn achttiende was ik op mezelf, altijd alleen in mijn kamer en op school sprak ik alleen met mijn beste vriendinnen. En toen stond ik na drie optredens al op Lowlands. Ik wist waar ik wel en niet goed in was, maar het was toch eng, omdat ik het gevoel had dat ik niet genoeg tijd had gehad om me te kunnen ontwikkelen tot het niveau waarvan mensen zeiden dat ik had.

„Nu sta ik op het podium met een show waar ik van hou, ik speel de muziek waar ik van hou, ik beweeg hoe ik wil, ik zing hoe ik wil, ik zeg wat ik wil, alles voelt precies zoals ik dat wil. Ik ben er zo trots op.”

Een van de nieuwe nummers op ‘Bits of Naaz’ heet ‘Pretty’, waarin je openhartig over je uiterlijk zingt. Gaat dat over de periode waarin je werd gepest?

„Ja, maar niet alleen. Ik hou niet van zelfmedelijden, dus ik wilde een liedje schrijven waarin ik trots ben op de dingen die ik niet zo leuk vind aan mezelf. Zo kreeg ik acne voor een optreden, van de stress. Van die grote puisten op m’n gezicht. Dus ik zing: ‘My skin has got spots and they shine in the spotlights’. Dus ik ben niet lelijk omdat ik acne heb, nee, ze shinen.

„Of: ‘My hair is soft, on a certain height’, want mijn hoofdhaar is wel zacht, maar dat op mijn benen is hard want ik heb het geschoren. Toen ik het schreef zat ik op bed overdag in mijn pyjama met een rare knot in mijn haar, acne-crème op mijn gezicht en te veel vaseline op mijn lippen en ik dacht: ik vind mezelf niet per se lelijk nu, maar ook niet heel mooi. Weet je wat? Ik ben mijn eigen soort mooi. Het was voor mijzelf belangrijk om dat nummer te maken. Ik praat mezelf moed in.”

Waarom werd je gepest?

„Ik ben een Midden-Oosters meisje, dus ik heb overal haar. En elk Midden-Oosters meisje die dit leest denkt: ‘Oh my God. Ik ook!’ We durven er niet over te praten en ik dacht lang dat geen man mij ooit leuk zou vinden omdat ik haar op mijn lichaam had. En toen kwam ik in de eerste klas van de middelbare school, waar de jongens grappen over me maakten omdat ik zo veel haar op mijn armen had. Ze waren zo gemeen. Ik heb zo veel gehuild. Dat heeft mij voor jaren onzeker gemaakt. Nu ik het in een nummer heb gestopt, weet iedereen dat ik superbehaard ben.” Ze schiet in de lach. „Maar ja, daar zit kracht in. Dat je zegt: ‘Ik ben mijn eigen soort mooi.’”

Vind je het belangrijk om taboes te doorbreken?

„Ik voel wel een soort urgentie, maar ik ben ook egoïstisch. Als ik mijn liedjes maak, ben ik bezig met mezelf en schrijf ik de liedjes die ik vroeger nodig had gehad. Als je muziek voor anderen schrijft, dan voelt het al snel gemaakt.”

Je bent gelovig, speelt dat een rol in je boodschap?

„Niet zo. Ik ben wel gelovig, maar uit het niet zo erg. Ik ben er niet mee bezig en hou me niet aan de regels van de islam. Daar ga ik vast haat voor krijgen, maar dat is oké, want het is mijn manier van geloven. Als je ergens in gelooft, dan is dat tussen jou en die higher power. Dat is privé. Ik hou rekening met bepaalde normen en waarden. Soms zeg ik tegen mezelf: vergeet niet waar je vandaan komt.”

Hoe is het als jonge, vrouwelijke moslim in de muziekindustrie?

„Ik merk dat ik soms onderschat word. Een keer ging ik een microfoon kopen in een muziekwinkel en de mannen daar deden alsof ik het allemaal niet begreep. Eentje zei: ‘Lieve schat, je weet toch wel dat je gewoon een e-qua-li-zer kunt gebruiken? Heb je daar ooit van gehoord?’ En toen ik een best wel technisch antwoord gaf, gingen ze me googlen waar ik bij stond. Ze geloofden niet dat ik mijn muziek zelf had geproduceerd.

„Erger nog was het toen ik net begon, en ik bij labels werd geïntroduceerd door Arjan Bedawi van producerscollectief Soulsearchin’, mijn beste vriend met wie ik veel heb gewerkt. Een labelbaas vroeg zich openlijk af of ik wel sexy kon zijn op het podium, omdat ik moslim ben. En een andere labelbaas vroeg aan Arjan: ‘Heeft ze wel een mooi lichaam?’, en ging vervolgens mijn lichaam becommentariëren. Ik was zestien toen. Zestien! Het idee dat dat soort dingen een rol speelt vind ik heel naar. Maar ik weet wie ik ben en wat ik wil. Don’t mess with me! Ik maak er iets sterkers van, want kijk wat ik allemaal tegen me heb in dit vak, en ik doe het toch.”

Waar val je op terug als het even tegenzit?

„Mijn kamer. Ik kom altijd terug op de kamer waar ik een dochter van iemand ben, in een huis met een familie waar ik gewoon een Midden-Oosters meisje ben, die in haar pyjama liedjes maakt op supergoedkope apparatuur.

„Wat blijft is de vraag of ik beroemd wil worden. Het is niet normaal om bekend te zijn en dat veel mensen tegelijk naar één persoon kijken. Het doet dingen met je. En ik heb het gevoel dat niet veel artiesten eerlijk zijn over hoe ze zich voelen, omdat ze bang zijn om kwijt te raken wat ze hebben. Als je toegeeft dat je angsten hebt, dan gaan mensen daarop letten en is er een nog grotere kans dat je het kwijtraakt.

„Het is belangrijk bij alles wat ik doe meteen aan te geven: dit is hoe ik me nú voel. Misschien over een jaar niet meer, misschien straks al niet meer.”

Je dekt je alvast een beetje in voor wat je zegt en doet.

„Ja, misschien. Maar het is ook mijn perspectief op het leven. Het is de intentie waarmee ik Bits of Naaz heb gemaakt. Zo van: yo, morgen breng ik misschien een andere stijl muziek uit, maar wees niet boos, ik ben niet nep, ik ben me aan het ontwikkelen.”

Naaz: ‘Bits of Naaz’. Verschijnt 20 april. Live: 25 mei, Bitterzoet, Amsterdam. 26 mei, Rotown, Rotterdam. 8 juni, Best Kept Secret, Hilvarenbeek. 5 oktober, Paradiso, Amsterdam.