Recensie

Na de indiaan volgt de cowboy

Arthouse ‘The Rider’ volgt de ex-rodeocowboy Brady, voor wie het na een ongeluk te gevaarlijk is om nog paard te rijden. Regisseur Chloé Zhao filmt in een beeldtaal die een dialoog voert tussen realisme en (valse) heroïek.

Een ex-rodeocowboy (Brady Jandreau) moet zich er na een ernstig ongeluk mee verzoenen dat hij nooit meer kan paardrijden.

The Rider neemt je mee naar landschappen die je in Amerikaanse films al ontelbare malen hebt gezien. Ze zijn in je beleving één groot superlandschap geworden: het landschap van de western. Van cowboys en paarden en eindeloze vlakten.

De Chinees-Amerikaanse regisseur Chloé Zhao filmt ze alsof ze voor de eerste keer worden bekeken: onromantisch, en ondanks al hun onbarmhartigheid nog steeds overweldigend groots en mooi. Dat zou een definitie van haar talent kunnen zijn: het bekende er onbekend, en daarom intrigerend, betoverend, ontnuchterend uit laten zien. Je weer met je ogen laten denken over wat de mythe van de western ook al weer is: dat beeld van mannelijkheid, die strijd om identiteit in het grasland op de grens van een veranderende en verdwijnende wereld.

Zhao keerde voor haar tweede film terug naar het Pine Ridge-reservaat in Zuid-Dakota waar ze ook haar debuut Songs My Brothers Taught Me (2015) draaide, een semi-documentair portret van jonge Lakota Sioux. Maar dit keer draaide ze haar camera een kwartslag en richtte hem niet op de oorspronkelijke bewoners van de Verenigde Staten, maar op de nazaten van degenen die na hen kwamen: de settlers. Op de familie van de even jonge ex-rodeocowboy Brady Blackburn, voor wie het na een ongeluk te gevaarlijk is om nog een paard te beklimmen. Wiens litteken op zijn hoofd te groot is om onder zijn Stetsonhoed te verbergen.

Lees ook een interview met regisseur Chloé Zhao: ‘Een Trumpstemmer aan wie ik u graag voorstel’

Het even poëtische als realistische docudrama The Rider won vorig jaar in Cannes de C.I.C.A.E. Award van de Quinzaine des réalisateurs en wordt bij zijn release in de VS laaiend enthousiast ontvangen. Dat is begrijpelijk. Zhao is een van de vrouwelijke filmmakers die momenteel het genre van de western aan het heruitvinden zijn in een beeldtaal die een dialoog voert tussen realisme en (valse) heroïek.